يونس بن يعقوب:گروهى از اصحاب امام صادق عليه السلام از قبيل حمران بن اعين، محمد بن نعمان، هشام بن سالم، طيّار و گروهى كه در بين آنان هشام بن حكم جوان نيز بود، گرد ايشان بودند. امام صادق عليه السلامفرمود: «هشام! به من نمى گويى كه با عمرو بن عبيد، چه كار كردى و چگونه از وى پرسيدى؟». هشام گفت: اى پسر رسول خدا! من تو را بزرگ مى دانم و شرم مى كنم و زبانم در خدمت شما بند مى آيد. امام صادق عليه السلام فرمود: «هنگامى كه به چيزى فرمانتان دادم، انجام دهيد». هشام گفت: جريان نشستن عمرو بن عبيد در مسجد بصره و كارهايش به گوش من رسيد و برايم سنگين بود. به سمت وى حركت كردم و روز جمعه به بصره رسيدم و به مسجد بصره رفتم. ديدم كه گردهمايى بزرگى است و عمرو بن عبيد، در حالى كه پارچه سياهِ پشمى به خود پيچيده

تاريخ الطبرىـ به نقل از عبد اللّه بن فُقيم، پس از ذكر يارى خواهى محمّد بن ابى بكر از على عليه السلام ـ: على عليه السلام در ميان مردم ايستاد و فرمان داد تا مردم براى نماز [نزد او]گرد آيند. مردم گرد آمدند. خدا را حمد و ثنا گفت و بر محمّد صلى الله عليه و آله درود فرستاد. سپس فرمود: «امّا بعد؛ اين فرياد محمّد بن ابى بكر و برادران مصرى شماست. دشمن خدا و دوستِ دشمنان خدا، پسر نابغه (عمرو عاص) به سوى آنان شتافته است. مبادا گم راهان در باطل خود و گرايش به راه طاغوت، همبسته تر از شما در اين راه حقّتان باشند! آنان آغازگر جنگ با شما و برادران شمايند. به پشتيبانى و يارى برادران خود بشتابيد. اى بندگان خدا! مصر بزرگ تر از شام است و هم خير آن بيشتر است و هم مردمانش بهترند. مبادا آن را از چنگ شما

امام على عليه السلامـ در تبيين نزديك بودنش به پيامبر صلى الله عليه و آله ـ: جايگاه مرا نسبت به پيامبر خدا از نظر خويشاوندى نزديك و منزلت ويژه، مى دانيد. در زمانى كه من خُردسال بودم، مرا در آغوشش مى نشاند، به سينه اش مى فشرد، در بسترش مى خوابانْد، تنش را به تنم مى ساييد، بوى بدنش را به مشامم مى رساند، و خوراكى را مى جَويد و در دهانم مى گذاشت. نه در سخن گفتن، دروغى از من شنيد و نه در كردار [من]، لغزشى يافت. [محمّد صلى الله عليه و آله] از دورانى كه از شير گرفته شد، خداوند متعال، بزرگ ترين فرشته از فرشتگانش را همراهش كرد تا شب و روز به راه بزرگوارى ها و خوى هاى نيكوى جهان، رهنمونش گردد و من همچون بچّه شترى كه پاى در جا پاى مادرش مى نهد، دنبالش مى رفتم. در هر روز، نشانى از اخلاقش را فرا رويم

شريف رضى در مقدّمه نهج البلاغة:. پس از تأليف كتاب خصائص الأئمّة عليهم السلام، [گروهى از دوستان و برادران]از من خواستند كه به تأليف كتابى بپردازم كه در بر گيرنده گزيده سخنان مولايمان امير مؤمنان، در همه فنون و شاخه هاى گوناگون آن، از قبيل خطبه ها، نامه ها، پندها و آداب باشد؛ چرا كه مى دانستند چنين كتابى در بر دارنده شگفتى هاى بلاغت، نكات بى نظير فصاحت، گوهرهاى زبان عربى و كلمات درخشنده دينى و دنيوى خواهد بود؛ چيزهايى كه گِرد آمدهْ در كلامى، و به طور فراگيرْ در كتابى يافت نمى شوند؛ چون امير مؤمنان، آبشخور فصاحت و سرچشمه بلاغت است. رازهاى بلاغت از او آشكار گشت و قوانين آن، از او گرفته شد و هر گوينده سخنور، به مانند او گام زد و هر واعظ سخنورى از كلام او يارى جُست. با اين همه، او پيشتاز است و

تاريخ يعقوبى:على عليه السلام فردى از ياران خود را به سوى يكى از كارگزارانش فرستاد تا [او را براى فرستادن اموال]برانگيزد؛ امّا او، فرستاده را خوار و كوچك شمرد. پس على عليه السلام به او نوشت: «امّا بعد؛ تو فرستاده ام را دشنام داده اى و او را رانده اى و به من خبر رسيده كه تو خود را معطّر مى كنى و انواع روغن ها را به خود مى مالى و همه گونه غذاهاى رنگارنگ مى خورى، و بر منبر، به گونه صدّيقانْ سخن مى گويى و چون فرود مى آيى، مانند كسانى رفتار مى كنى كه همه چيز را حلال مى شمُرند! پس اگر واقعاً اين گونه باشد، به خود، ضرر زده اى و در معرض تأديب من قرار گرفته اى. واى بر تو كه بگويى: بزرگى و كبر، پوشش من است و هركس در آن با من درافتد، بر او خشمناك مى شوم! ۲ لازم نيست هميشه به خود، روغن بمالى. آيا

الإرشاد:ميثم تمّار، برده زنى از قبيله بنى اسد بود. امير مؤمنان، او را خريد و آزاد كرد و به او فرمود: «نامت چيست؟». گفت: سالم. فرمود: «پيامبر خدا به من خبر داده كه نامى كه پدر و مادر عَجَمت بر تو نهادند، ميثم بوده است». گفت: خدا و پيامبرش و نيز تو ـ اى امير مؤمنان ـ راست گفتيد. به خدا سوگند، نام من همان است. فرمود: «پس به همان نامى كه پيامبر خدا تو را به آن ناميده، بازگرد و نام سالم را واگذار». او هم به نام «ميثم» بازگشت و كُنيه اش را ابوسالم نهاد. روزى على عليه السلام به او فرمود: «تو پس از من دستگير و به دار آويخته مى شوى و با سرنيزه تو را زخمى مى كنند و در روز سوم، از بينى و دهانت خون سرازير مى شود و محاسنت را رنگين مى كند. منتظر آن رنگين شدن باش و تو دهمين نفرى هستى كه بر درِ