خويشاوندى نزديك
3 حدیث
الإمام عليّ عليه السلامـ في بَيانِ قُربِهِ مِنَ النَّبِيِّ صلى الله عليه و آله ـ: وقَد عَلِمتُم مَوضِعي مِن رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله بِالقَرابَةِ القَريبَةِ، وَالمَنزِلَةِ الخَصيصَةِ؛ وَضَعَني في حِجرِهِ وأنَا وَلَدٌ، يَضُمُّني إلى صَدرِهِ، ويَكنُفُني في فِراشِهِ، ويُمِسُّني جَسَدَهُ، ويُشِمُّني عَرفَهُ. وكانَ يَمضَغُ الشَّيءَ ثُمَّ يُلقِمُنيهِ. وما وَجَدَ لي كَذبَةً في قَولٍ، ولا خَطلَةً في فِعلٍ.
ولَقَد قَرَنَ اللّهُ بِهِ صلى الله عليه و آله ـ مِن لَدُن أن كانَ فَطيما ـ أعظَمَ مَلَكٍ مِن مَلائِكَتِهِ، يَسلُكُ بِهِ طَريقَ المَكارِمِ، ومَحاسِنَ أخلاقِ العالَمِ، لَيلَهُ ونَهارَهُ.
ولَقَد كُنتُ أتَّبِعُهُ اتِّباعَ الفَصيلِ أثَرَ اُمِّهِ، يَرفَعُ لي في كُلِّ يَومٍ منِ أخلاقِهِ
امام على عليه السلامـ در تبيين نزديك بودنش به پيامبر صلى الله عليه و آله ـ: جايگاه مرا نسبت به پيامبر خدا از نظر خويشاوندى نزديك و منزلت ويژه، مى دانيد. در زمانى كه من خُردسال بودم، مرا در آغوشش مى نشاند، به سينه اش مى فشرد، در بسترش مى خوابانْد، تنش را به تنم مى ساييد، بوى بدنش را به مشامم مى رساند، و خوراكى را مى جَويد و در دهانم مى گذاشت. نه در سخن گفتن، دروغى از من شنيد و نه در كردار [من]، لغزشى يافت.
[محمّد صلى الله عليه و آله] از دورانى كه از شير گرفته شد، خداوند متعال، بزرگ ترين فرشته از فرشتگانش را همراهش كرد تا شب و روز به راه بزرگوارى ها و خوى هاى نيكوى جهان، رهنمونش گردد و من همچون بچّه شترى كه پاى در جا پاى مادرش مى نهد، دنبالش مى رفتم. در هر روز، نشانى از اخلاقش را فرا رويم
۱.نهج البلاغة: الخطبة 192، بحار الأنوار: ج 63 ص 264 ح 147.
عنه عليه السلام:إنَّ رَسولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله استَوهَبَني عَن أبي في صَبائي، وكُنتُ أكيلَهُ وشَريبَهُ، ومؤنِسَهُ ومُحَدِّثَهُ. ۱
امام على عليه السلام:پيامبر خدا در كودكى ام مرا از پدرم خواست و من، هم خوراك و همنوش و همدم و هم سخنش بودم.
۱.الخصال: ص 572 ح 1 عن مكحول.
الإرشادـ في ذِكرِ أحوالِ الإِمامِ عَلِيٍّ عليه السلام بَعدَ الهِجرَةِ ـ: أنزَلَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه و آله عِندَ وُرودِهِ المَدينَةَ دارَهُ، وأحَلَّهُ قَرارَهُ، وخَلَطَهُ بِحُرَمِهِ وأولادِهِ، ولَم يُمَيِّزهُ مِن خاصَّةِ نَفسِهِ، ولَا احتَشَمَهُ في باطِنِ أمرِهِ وسِرِّهِ. ۱
الإرشادـ در يـادكردِ احوال امـام عـلى عليه السلام پس از هجرت ـ: پيامبر صلى الله عليه و آله هنگام ورود وى به مدينه، او را در خانه خويش جاى داد و وارد جايگاه خويش ساخت و او را با خانواده و فرزندان خويش آميخت و از آنچه كه ويژه خودش بود، جدايش نساخت و از امور باطنى و رازهاى خويش محرومش نگردانْد.
۱.الإرشاد: ج 1 ص 54.