امام على عليه السلامـ در موضوع خصوص عبرت گرفتن از امّت هاى پيشين و هشدار به عصيانگران گردنكش ـ: پس، از سرنوشت فرزندان اسماعيل و اسحاق و اولاد اسرائيل، عبرت بگيريد، كه چه بسيار متناسب اند سرگذشت ها، و چه شبيه و نزديك اند داستان ها! در سرگذشت آنان و چگونگى پراكندگى و جدايى شان از يكديگر، انديشه نماييد، در شب هايى كه كسراها (پادشاهان عجم) و قيصرها (پادشاهان روم)، سَرور آنان بودند. آنها را از كشتزارها و درياى عراق و سبزه زار جهان، به جاهايى راندند كه دَرْمَنه مى روييد و بادهاى تُند مى وزيد و زندگانى، سخت بود. پس، آنان را درويش و مستمند و باديه نشين و چراننده شتران پشتْ ريش، رها كردند، در حالى كه خوارترينِ امّت ها از جهت جايگاه، و بدبخت ترينِ آنان از جهت آسايشگاه بودند. [آنان] به زير بار

امام زين العابدين عليه السلامـ از دعايش در دو عيد فطر و قربان و روز جمعه ـ: نفرين هميشگى براى كسى است كه از تو روى بگردانَد، و نااميدى خواركننده براى كسى است كه از تو مأيوس گردد، و بدترين بدبختى براى كسى است كه فريب [نعمت هاى] تو را بخورد. چه بسيار است واژگونى او در عذاب تو، و چه طولانى است سرگردانى او در كيفر تو، و چه دور است گشايش كار او، و چه يأس آلود است آسان رها شدن او. [همه اينها] ناشى از دادگرى در حُكم توست كه در آن، جفا نمى كنى و انصاف در داورى توست كه در آن، ستم روا نمى دارى. حجّت هايت را [پى در پى]آشكار ساختى و بهانه ها را پايان دادى و تهديد را پيش تر اعلان نمودى، و در ترغيب [به ثواب]، مهربانى كردى و [براى عبرت گرفتن]مَثَل ها زدى و مهلت ها را طولانى نمودى و [مجازات را] به تأخير

امام على عليه السلامـ در سخنرانى اش در مسجد كوفه ـ: سپاسْ خدايى را كه نه خود از چيزى به وجود آمده و نه آنچه را كه هست، از چيزى به وجود آورده است؛ آن كه پديده بودنِ چيزها را بر ازلى بودن خود، و ناتوانى اى را كه در چيزها نهاده، بر قدرت خويش، و فنا شدنِ حتمىِ آنها را بر دوام خود، گواه آورْد. هيچ جايى از او تهى نيست تا او به مكان داشتنْ شناخته شود، و براى او هيچ شبح مثالى اى نيست تا به چگونگىِ داشتن، توصيف شود، و از هيچ چيزى غايب نيست تا با جهت آن، شناخته شود. در صفات با همه آنچه آفريده، فرق دارد و به خاطر تحوّلى كه در ذات موجوداتْ قرار داده، درك ذات او ناشدنى است، و خود او به خاطر كبريا و عظمت، از هر نوع تغييرِ حالت، به دور است. بر چيرگى تيزهوشى ها تحديد او، و بر دشوارجويى هاى انديشه هاى

مجمع البيانـ درباره اين سخن خداوند متعال: «بگو: «او تواناست كه از بالاى سرتان يا از زير پاهايتان، عذابى بر شما بفرستد يا شما را گروه گروه، به هم اندازد [و دچار تفرقه سازد].» ـ: در تفسير الكلبى آمده است: چون اين آيه فرود آمد، پيامبر صلى الله عليه و آله برخاست و وضويى شاداب و كامل گرفت و سپس، به نماز ايستاد و نمازى نيكو گزارد. آن گاه، از خداوند پاك، درخواست كرد كه بر امّتش عذابى از فرازِ سرشان يا از زيرِ پاهايشان نفرستد و آنها را گروه گروه به [جان]هم نيندازد و خشم بعضى را به بعضى ديگر نچشانَد. در اين هنگام، جبرئيل عليه السلام فرود آمد و گفت: «اى محمّد! خداوند متعال، گفتار تو را شنيد و آنان (امّت تو) را از دو چيز، پناه داد و از دو چيز، پناهشان نداد: از اين كه از فرازِ سرشان يا از زيرِ