جايگاه يادكننده خدا

امام باقر عليه السلام:مؤمن، تا زمانى كه خدا را ياد كند، ايستاده باشد يا نشسته و يا دراز كشيده، پيوسته در حال نماز است. خداوند متعال مى فرمايد: «آنان كه خدا را، ايستاده و نشسته و به پهلو خفته، ياد مى كنند و در آفرينش آسمان ها و زمين مى انديشند، [مى گويند:] اى پروردگار ما! تو اين همه را بيهوده نيافريده اى. منزّهى تو! پس ما را از عذاب آتش [دوزخ]، نگه دار» .

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداى عز و جل مى فرمايد: «من با بنده خويش هستم، هر آن گاه كه او مرا ياد كند و لبانش به ياد من بجنبد».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:در تورات تحريف ناشده، نوشته شده است كه موسى عليه السلام از پروردگارش پرسيد و گفت: اى پروردگار من! آيا تو به من نزديكى تا با تو نجوا كنم، يا دورى تا آوازت دهم؟ خداوند به او وحى فرمود: «اى موسى! من، همنشين كسى هستم كه مرا ياد كند». موسى عليه السلام گفت: در آن روز كه پرده اى جز پرده تو نيست، چه كسى در پرده توست؟ فرمود: «آنان كه مرا ياد مى كنند و من، يادشان مى كنم و براى من، يكديگر را دوست مى دارند و من نيز دوستشان مى دارم. اينان، كسانى هستند كه هر گاه بخواهم به زمينيان گزندى برسانم، به ياد ايشان مى رفتم و به خاطر آنان، گزند را از زمينيان مى گردانم».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هيچ صبحگاه و شبانگاهى نيست، مگر آن كه قطعات زمين به يكديگر مى گويند: «اى همسايه! آيا امروز، يادكننده خداى متعال بر تو گذشت، يا بنده اى كه پيشانى خويش را براى سجده خداوند متعال بر تو بگذارد؟». پس يكى مى گويد: «نه» و ديگرى مى گويد: «چرا». اگر بگويد: «چرا»، به وجد مى آيد و شادمان مى شود و خود را بر هم كنارش برتر مى بيند.

شُعب الإيمانـ به نقل از ابو سعيد خُدرى ـ: گفته شد: اى پيامبر خدا! كدام يك از مردمان، درجه اش بالاتر است؟ فرمود: «يادكنندگان خدا».

امام على عليه السلام:ياد كننده خداى سبحان، همنشين اوست.

امام على عليه السلام:اهل ذكر، اهل خدا و خاصّگان اويند.

امام على عليه السلامـ در توصيف كسى كه از پيروان اوست ـ: شب خود را با ذكر [خدا] به صبح مى رساند و روز خود را در حالى به شب مى برد كه همّ و غمّش سپاس گزارى است. دلش خاشع است، پيوسته به ياد پروردگار خويش است. شكيبايى اش آشكار است، بسيار به ياد خداست.

امام على عليه السلام:خوشا به حال آن كس كه وظيفه خويش را نسبت به پروردگارش به جاى آورد و در برابر سختى ها، شكيبايى ورزيد و شب هنگام، از خوابْ دورى كرد. در ميان گروهى كه ترس از معاد، خواب را از چشمان آنان رُبوده است و از بسترهايشان، پهلو تهى دارند، و لب هايشان به ياد پروردگارشان زمزمه مى كند و با آمرزش خواهى هاى طولانى، گناهانشان زدوده شده است. «اينان، حزب خدا هستند، و راستى كه حزب خدا رستگارند» .

امام باقر عليه السلام:فرزندان آخرت، آنان اند كه ايمان دارند و عمل مى كنند و به دنيا، دل نبسته اند و اهل دانش و فهم، و اهل انديشيدن و عبرت گرفتن و آزمودن هستند، و از ياد خدا خسته نمى شوند.

امام باقر عليه السلام:آخرت، سراى ماندن است و دنيا، سراى نابودى و رفتن. امّا اهل دنيا غافل اند و گويا تنها مؤمنان اند كه مى فهمند و اهل انديشيدن و پند آموختن اند. آنچه با گوش هايشان شنيده اند، آنان را از يادِ خداوندِ عز و جل، كَر نساخته است، و هر زرق و برقى كه چشمانشان ديده، از ياد خدا كورشان نگردانيده است. از اين رو، به پاداش آخرت رسيده اند، چنان كه به اين دانش رسيده اند.

عدّة الداعىـ از معصومان عليهم السلام ـ: در بهشت، دشت هايى است كه هر گاه ياد كننده [ى خدا]شروع به ذكر گفتن كند، فرشتگان، شروع به كاشتن درخت مى كنند. گاه فرشته اى دست از كار مى كشد. به او گفته مى شود: چرا دست از كار كشيدى؟ مى گويد: دوستم باز ايستاد (يعنى از گفتن ذكر خدا).