حبّة العرنى:در حالى كه من و نوف در حياط دار الخلافه خوابيده بوديم در باقيمانده شب، امير المؤمنين عليه السلام را ديديم كه چون شيدايى، دستش را بر ديوار نهاده بود و مى فرمود: «همانا در آفرينش آسمانها و زمين.» تا پايان آيه. او مى گويد: حضرت عليه السلام سپس اين آيات را چنان تلاوت مى كرد و مى گذشت كه گويى هوش از سرش پريده است. آن گاه فرمود: اى حبّه! خوابى يا بيدار؟ عرض كردم: بيدار، تو كه چنين مى كنى ديگر ما بايد چه كنيم؟! حبّه مى گويد: حضرت عليه السلام ديده برهم نهاد وگريست، سپس فرمود: اى حبّه! خداوند جايگاهى دارد و ما در برابر او، جايگاهى داريم كه چيزى از اعمال ما بر او پنهان نمى مانَد. اى حبّه! خداوند از رگ گردن به من و تو نزديكتر است. اى حبّه! هرگز چيزى من و تو را در برابر خدا پنهان نمى كند.

امام باقر عليه السلام:پيامبر خدا، از آغاز روز تا زوال خورشيد، هيچ نماز نمى خواند و هنگام زوال، هشت ركعت نماز مى خواند كه همان نمازِ توبه كنندگان است. در اين ساعت، درهاى آسمان، گشوده مى شود و دعا پذيرفته مى شود، نسيم ها [ى رحمت] مى وزد و خداوند به آفريده هايش مى نگرد. پس هنگامى كه سايه به اندازه يك ذراع باز مى گشت، چهار ركعت نماز ظهر مى گزارد و بعد از ظهر، دو ركعت و سپس دو ركعت ديگر مى خواند. و هنگامى كه سايه به اندازه يك ۲ ذراع، باز مى گشت، چهار ركعت نماز عصر مى گزارد و بعد از مغرب، چهار ركعت مى خواند و سپس نمازى نمى خواند تا شفق فرو رود و هنگامى كه فرو مى رفت، نماز عشا را مى گزارد. سپس پيامبر صلى الله عليه و آله به بسترش مى رفت و نماز نمى خواند تا نيمى از شب، سپرى شود. هنگامى كه شب از

الأمالى، طوسىـ به نقل از هند بن [ابى] هاله و ابو رافع و عمّار بن ياسر، در بيان گردآمدن قريش بر كشتن پيامبر خدا و تصميم ايشان به هجرت به مدينه ـ: پيامبر خدا، على عليه السلام را فرا خوانْد و به او فرمود: «اى على! روح الأمين، چند لحظه پيش با اين آيه نزد من آمد و خبر داد كه قريش براى نيرنگ زدن به من و كشتنم گِرد آمده اند و از سوى پروردگارم به من وحى شده است كه از خانه خاندانم هجرت كنم و در پوشش شب به غار ثور بروم، و همو به من فرموده كه به تو فرمان دهم كه بر جاى من بخوابى تا با خوابيدنت بر بستر من، ردّ پايم پوشيده بماند. تو چه مى گويى و چه مى كنى؟». على عليه السلام گفت: اى پيامبر خدا! آيا با خوابيدن من در آن جا، تو سالم مى مانى؟ فرمود: «آرى». على عليه السلام، شادمانه لبخند زد و به شكر خبر

المعجم الكبيرـ به نقل از عبد اللّه بن مسعود ـ: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله مرا در ليلة الجِن، ۲ به دنبال خود برد. به همراه او رفتم تا به بالاى مكّه رسيديم. پس برايم خطّى كشيد و گفت: «از اين جا جلوتر نيا». سپس به شتاب از كوه ها بالا رفت و ديدم كه مردانى از قلّه كوه ها بر او فرود مى آيند، تا آن جا كه ميان من و او حايل شدند. پس شمشير از نيام بركشيدم و [با خود]گفتم: شمشير مى زنم تا پيامبر خدا را نجات دهم، كه گفته اش يادم آمد: «حركت مكن تا نزدت آيم». در همين حال بودم تا آن كه سپيده دميد و پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و من ايستاده بودم. گفت: «پيوسته اين گونه بوده اى؟». گفتم: اگر يك ماه هم مى ماندى، حركت نمى كردم تا بيايى. سپس آنچه را كه مى خواستم انجام دهم، برايش گفتم. گفت: «اگر حركت مى