حدیث دربارهروش پيامبر در نماز
الإمام الباقر عليه السلام:كانَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله لا يُصَلّي مِنَ النَّهارِ شَيئًا حَتّى تَزولَ الشَّمسُ، فَإِذا زالَت صلّى ثَمانيَ رَكَعاتٍ، وهيَ صَلاةُ الأَوّابِينَ، تُفتَحُ في تِلكَ السَّاعَةِ أبوابُ السَّماءِ ويُستَجابُ الدُّعاءُ وتَهُبُّ الرِّياحُ ويَنظُرُ اللّهُ إلى خَلقِهِ، فَإِذا فاءَ الفَيءُ ذِراعًا صَلَّى الظُّهرَ أربَعًا، وصَلّى بَعدَ الظُّهرِ رَكعَتَينِ، ثُمَّ صَلّى رَكعَتَينِ اُخراوَينِ، ثُمَّ صَلّى العَصرَ أربَعًا إِذا فاءَ الفَيءُ ذِراعًا، ثُمَّ لا يُصَلّي بَعدَ العَصرِ شَيئًا حَتّى تَؤوبَ الشَّمسُ، فَإِذا آبَت ـ وهُو أن تَغيبَ ـ صَلَّى المَغرِبَ ثلاثًا، وبَعدَ المَغرِبِ أربَعًا، ثُمَّ لا يُصَلّي شَيئًا حَتّى يَسقُطَ الشَّفَقُ، فَإذا سَقَطَ الشَّفَقُ صَلّى العِشاءَ، ثُمَّ أوى رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله إلى فِراشِهِ ولَم يُصَلِّ شَيئًا حَتّى يَزولَ نِصفُ اللَّيلِ، فَإِذا زالَ نِصفُ اللَّيلِ صَلّى ثَمانيَ رَكَعاتٍ، وأوتَرَ فِي الرُّبعِ الأَخيرِ مِنَ اللَّيلِ بِثَلاثِ رَكَعاتٍ، فَقَرَأَ فيهِنَّ فاتِحَةَ الكِتابِ وقُل هُوَ اللّهُ أحَدٌ ويَفصِلُ بَينَ الثَّلاثِ بِتَسليمَةٍ، ويَتَكَلَّمُ ويأمُرُ بِالحاجَةِ، ولا يَخرُجُ مِن مُصَلّاهُ حَتّى يُصَلّيَ الثَّالِثَةَ الَّتي يوتِرُ فيها، ويَقنُتُ فيها قَبلَ الرُّكوعِ، ثُمَّ يُسَلِّمُ، ويُصَلّي رَكعَتَيِ الفَجرِ قُبَيلَ الفَجرِ وعِندَهُ وبُعَيدَهُ، ثُمَّ يُصَلّي رَكعَتَيِ الصُّبحِ ـ وهُوَ الفَجرُ ـ إذَا اعتَرَضَ الفَجرُ وأضاءَ حَسَنًا، فَهذِهِ صَلاةُ رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله الَّتي قَبَضَهُ اللّهُ عز و جلعَلَيها. ۱
امام باقر عليه السلام:پيامبر خدا، از آغاز روز تا زوال خورشيد، هيچ نماز نمى خواند و هنگام زوال، هشت ركعت نماز مى خواند كه همان نمازِ توبه كنندگان است. در اين ساعت، درهاى آسمان، گشوده مى شود و دعا پذيرفته مى شود، نسيم ها [ى رحمت] مى وزد و خداوند به آفريده هايش مى نگرد. پس هنگامى كه سايه به اندازه يك ذراع باز مى گشت، چهار ركعت نماز ظهر مى گزارد و بعد از ظهر، دو ركعت و سپس دو ركعت ديگر مى خواند. و هنگامى كه سايه به اندازه يك ۲ ذراع، باز مى گشت، چهار ركعت نماز عصر مى گزارد و بعد از مغرب، چهار ركعت مى خواند و سپس نمازى نمى خواند تا شفق فرو رود و هنگامى كه فرو مى رفت، نماز عشا را مى گزارد.
سپس پيامبر صلى الله عليه و آله به بسترش مى رفت و نماز نمى خواند تا نيمى از شب، سپرى شود. هنگامى كه شب از نيمه مى گذشت، هشت ركعت نماز مى گزارد و در پاره چهارم شب، سه ركعت نماز وَتْر مى گزارد و در آنها «فاتحة الكتاب» و «قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ» مى خواند و سه ركعت را با يك سلام دادن، از هم جدا مى كرد و سخن مى گفت و نيازهايش را مى طلبيد. و از نمازگاهش بيرون نمى آمد، تا اين كه ركعت سوم نماز وَتْر را بخواند و در آن پيش از ركوع، قنوت مى خوانْد. سپس سلام مى داد و دو ركعت نماز [نافله] فجر را هنگام دميدن سپيده يا اندكى پس و پيش، مى گزارد. سپس دو ركعت نماز صبح (يعنى سپيده دمان) را هنگامى مى خواند كه سپيده گسترش مى يافت و به خوبى روشن مى شد. اين [شيوه] نماز [گزاردن] پيامبر خدا تا هنگام قبضِ روحش بود.