امام صادق عليه السلام:پيامبر خدا به امير مؤمنان عليه السلام فرمود: «اى ابو الحسن! اين، ماه رمضان است كه آمده است. دعاى خودت را پيش از افطارت قرار بده؛ چرا كه جبرئيل عليه السلام نزد من آمد و گفت: اى محمّد! هر كس در ماه رمضان، پيش از آن كه افطار كند، اين دعا را بخواند، خداوندْ دعايش را مستجاب مى كند، روزه و نمازش را مى پذيرد، ده دعاى او را اجابت مى كند، گناهش را مى آمرزد، اندوهش را مى زدايد، رنجش را برطرف مى كند، حوائجش را بر مى آورد، او را به خواسته اش مى رساند، عملش را با اعمال پيامبران و صدّيقانْ بالا مى برد، و روز قيامت با چهره اى درخشان تر از ماه شب چهاردهم مى آيد. گفتم: آن، كدام دعاست، اى جبرئيل؟ گفت: بگو: خداوندا! اى پروردگار نور بزرگ و اى پروردگار تخت افراشته و اى پروردگار درياى

امام صادق عليه السلامـ در مورد اين سخن خداى بزرگ: «پس چون ما را به خشم آوردند، آنان را به سختى كيفر داديم» ـ: خداى بزرگ، همچون به خشم آمدن ما به خشم نمى آيد، بلكه او دوستانى براى خود آفريده كه خشمگين مى شوند و خشنود مى گردند، و آنها آفريدگان و پرورده شدگان هستند و خدا، خشنودى آنها را خشنودى خود و خشم آنها را خشم خود دانسته است؛ چرا كه آنها را دعوت كنندگان به سوى خود و راهنمايان بر خود قرار داده است و از اين روست كه چنين مقامى دارند؛ امّا اين، بدان معنا نيست كه آنچه به آنها مى رسد، خدا را نيز فرا مى گيرد، بلكه مقصود، همان است كه در اين جمله ها قصد شده است: «هركه به دوست من اهانت كند، به جنگ من آمده و مرا به پيكار خوانده است» و «هر كه از فرستاده فرمان بَرَد، بى شك، خدا را فرمان برده است»

امام على عليه السلامـ آن گاه كه مالك اشتر را به استاندارى و كارهاى مصر گماشت، در عهدنامه اى خطاب به وى ـ: به نام خداوند بخشنده مهربان. اين فرمانى است از بنده خدا على، امير مؤمنان به مالك بن حارث اشتر، در عهدنامه او، آن گاه كه وى را به استاندارى مصر گماشت، براى جمع آورى خراج و ماليات مصر و جهاد با دشمنش و اصلاح كارهاى مردمش و آبادسازى شهرهايش. او را فرمان داد به تقواى الهى و برگزيدن طاعت او و پيروى از آنچه خداوند در كتابش به آن فرمان داده است، از واجبات و مستحبّاتى كه هيچ كس جز با پيروى از آنها سعادتمند نمى شود و جز با انكار و تباه ساختن آنها بدبخت نمى گردد [و به او فرمان داد] كه با دست و دل و زبانش خدا را يارى كند؛ چرا كه خداوند، عهده دار يارى كسى است كه يارى اش كند. همانا او نيرومند و

الأمالى، طوسى ـ به نقل از موسى بن عبد اللّه‏ اسدى ـ : وقتى مردم بصره شكست خوردند، على بن ابى طالب، دستور داد عايشه را در قصر ابو خلف، جاى دهند. وقتى در آن جاى گرفت، عمّار بن ياسر به نزدش آمد و گفت: اى مادر! شمشير زدن فرزندانت براى دينشان را چگونه ديدى؟ عايشه گفت: اى عمّار! آيا چون پيروز شدى، خود را برحق مى‏پندارى؟ گفت: من بيشتر از اين [كه ربطى به پيروزى‏ام داشته باشد]، خود را بر حق مى‏دانم. سوگند به خدا، اگر ما را با شمشير مى‏زديد، به گونه‏اى كه ما را به نخلستان‏هاى منطقه هَجَر مى‏رانديد، باز هم مى‏دانستيم كه ما بر حقّيم و شما بر باطليد. عايشه به وى گفت: چنين توهّم كرده‏اى؟ اى عمّار! از خدا بترس. تو كهنْ‏سال شده‏اى، استخوانت فرسوده و عمرت پايان يافته است و به خاطر فرزند ابو طالب، دينت

امام على عليه السلام:آن كس كه به او وصفِ چگونگى مى دهد، او را يگانه نمى داند، و آن كه براى او نمونه مى آورد، حقيقت او را درنيافته، و آن كه او را تشبيه مى كند، [در واقع]او را اراده نمى كند، و آن كه به او اشاره مى نمايد و او را تصوّر مى كند، بى نيازش نمى شمرد. هر چيزى كه به خودش شناخته شده باشد، ساخته شده خواهد بود، و هر به پا ايستاده به وسيله ديگرى، معلول است. او كننده است، ولى نه با حركت اندام ها؛ تقدير كننده است، امّا نه با جولان دادن انديشه؛ بى نياز است، نه با بهره بردن [از دارايى ها]. زمان ها او را همراهى نمى كنند و ابزارها در پى او نمى افتند. هستى اش بر زمان ها، و بودنش بر نبودن، و ازلى بودنش بر آغاز، پيشى گرفته است. با قرار دادن قواى ادراكى [در انسان]، فهميده مى شود كه او را قوّه

امام على عليه السلام:شبى براى طواف رفته بودم كه ناگهان، مردى را ديدم كه بر پرده كعبه چنگ انداخته، مى گويد: «اى آن كه هيچ شنيدنى، او را از شنيدن ديگر باز نمى دارد! اى آن كه درخواست ها او را به اشتباه نمى افكنند! اى آن كه اصرار (پافشارى) اصرارگران و درخواست طلب كنندگان، رنجَش نمى دهد! به من خنكى گذشت و شيرينى رحمتت را روزى فرما». به وى گفتم: اى مرد! آنچه را گفتى، برايم تكرار كن. در پاسخم گفت: «آيا آن را شنيدى؟». گفتم: آرى. به من گفت: «سوگند به آن كه جان خضر در دست اوست، هيچ بنده اى اين كلمات را در پسِ هر نماز واجب نمى گويد، مگر آن كه خداوند عز و جل گناهان او را مى بخشد، گر چه به مقدار كف درياها، ريگ بيابان ها، برگ درختان، و يا شمار ستارگان باشد. خداوند، آنها را براى او مى بخشد». او

از او، از بعضى از اصحاب ما روايت است كه آن را مرفوع ساخته، از امام محمد باقر يا امام جعفر صادق عليهماالسلام كه فرمود:«اميرالمؤمنين به مجلسى گذشت كه جماعتى از قريش در آن حاضر بودند. و گروهى را ديد كه جامه هاى سفيد پوشيده، رنگ هاى صاف و روشن دارند و بسيار مى خندند، و به سوى هر كه به ايشان مى گذرد، به انگشتان خويش اشاره مى كنند. بعد از آن به مجلسى گذشت كه گروهى از اوس و خزرج در آن بودند؛ پس ديد كه گروهى چندند كه بدن هاى ايشان كهنه و گردن هاى ايشان باريك و رنگ هاى ايشان زرد شده و در سخن گفتن فروتنى مى كنند؛ پس على عليه السلام از اين امر تعجّب كرد و به رسول خدا صلى الله عليه و آله داخل شد و عرض كرد كه: پدر و مادرم فداى تو باد! من به مجلسى از آن فلان گذشتم و قصّه ايشان را شرح كرد. و به مجلسى از

على بن محمد، از على بن عبّاس، از حسين بن عبد الرحمان، از صفوان يا سفيان حريرى، از پدرش، از سعد خفّاف، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«اى سعد! قرآن را بياموزيد؛ زيرا كه قرآن در روز قيامت مى آيد، در بهترين صورتى كه خلائق به سوى آن نظر كرده اند، و مردمان صد و بيست هزار صف باشند، هشتاد هزار صف از امّت محمد، و چهل هزار صف از باقى امّتان. پس قرآن بر سر صف مسلمانان مى آيد، در صورت مردى و سلام مى كند. پس مسلمانان به سوى آن بنگرند و مى گويند كه: لا اِلهَ اِلّا اللّهُ الْحَليمُ الْكَريمُ؛ يعنى: «نيست خدايى، مگر خداى بردبار صاحب كرم». به درستى كه اين مرد از جمله مسلمانان است كه ما او را به نعت و صفتش مى شناسيم، مگر آنكه او اجتهاد و كوششش در باب قرآن از ما سخت تر بوده است، پس از

امام على عليه السلام:اى مردم! شگفت ترين چيز در انسان، دل اوست؛ زيرا كه مايه هايى از حكمت [و صفات پسنديده] در آن است و صفاتى به وارونه آنها: اگر اميد به او دست دهد، طمع به خوارى اش مى افكند، اگر طمع، آن را برانگيزد، آزمندى به هلاكتش مى اندازد. اگر نوميدى بر او چيره آيد، افسوس و اندوه او را مى كُشد. اگر خشم او را فراگيرد، عصبانيّت، جانش را به لب مى آورد. اگر خوش حالى و خِردمندى يارش شود، خوددارى را از ياد مى برَد. اگر ترس به او برسد، احتياط كارى مشغولش مى سازد. اگر امنيت و آرامش، او را فرو پوشاند، غرور آن را در مى رُبايد. اگر نعمت پياپى به او برسد، حميّت او را فرا مى گيرد. اگر به ثروتى دست يابد، توانگرى به طغيانش مى كشاند. اگر فقر گزندى به او رساند، رنج و گرفتارى، به خود سرگرمش مى سازد. اگر

پس از فتح مكّه، طولى نكشيد كه جنگ حُنين پيش آمد و به ناچار، پيامبر خدا و سربازانش بايد از مكّه خارج شده، به سوى جبهه جنگ مى رفتند. بنا بر اين، براى اداره امور آن شهر كه به تازگى از دست مشركان خارج شده بود، بايد فرماندار لايق و باتدبيرى تعيين مى شد كه به امور شهر مكّه ـ كه مركز جزيرة العرب و مورد توجّه عموم قبايل و اقشار مختلف مردم بود ـ رسيدگى كند و علاوه بر اين، از بى نظمى هايى كه ممكن است دشمنان به وجود آورند، جلوگيرى نمايد. پيامبر خدا، در ميان همه ياران، جوان 21 ساله اى را به نام «عَتّاب بن اسيد»، براى اين مسئوليت بزرگ، برگزيد و براى وى، فرمان صادر كرد. در اين باره، آمده است:پيامبر خدا، عَتّاب بن اسيد را در 21 سالگى به فرماندارى مكّه گماشت و دستور داد با مردم، نماز جماعت بخواند و او،