عمر بن خطّاب

الأمالى، طوسى ـ به نقل از موسى بن عبد اللّه‏ اسدى ـ : وقتى مردم بصره شكست خوردند، على بن ابى طالب، دستور داد عايشه را در قصر ابو خلف، جاى دهند. وقتى در آن جاى گرفت، عمّار بن ياسر به نزدش آمد و گفت: اى مادر! شمشير زدن فرزندانت براى دينشان را چگونه ديدى؟ عايشه گفت: اى عمّار! آيا چون پيروز شدى، خود را برحق مى‏پندارى؟ گفت: من بيشتر از اين [كه ربطى به پيروزى‏ام داشته باشد]، خود را بر حق مى‏دانم. سوگند به خدا، اگر ما را با شمشير مى‏زديد، به گونه‏اى كه ما را به نخلستان‏هاى منطقه هَجَر مى‏رانديد، باز هم مى‏دانستيم كه ما بر حقّيم و شما بر باطليد. عايشه به وى گفت: چنين توهّم كرده‏اى؟ اى عمّار! از خدا بترس. تو كهنْ‏سال شده‏اى، استخوانت فرسوده و عمرت پايان يافته است و به خاطر فرزند ابو طالب، دينت

المستدرك على الصحيحين ـ به نقل از ابو سعيد خُدرى ـ : همراه عمر بن خطّاب به حج رفتيم. وقتى شروع به طواف كرد، رو به حجر الأسود كرد و گفت: من مى‏دانم كه سنگى هستى كه سود و زيانى نمى‏رسانى و اگر نمى‏ديدم كه پيامبر خدا تو را بوسيده، نمى‏بوسيدمت، و آن‏گاه، آن را بوسيد. على بن ابى طالب عليه ‏السلام فرمود: «چرا، اى امير مؤمنان! او سود و زيان مى‏رسانَد». آن‏گاه افزود: «طبق كتاب خداوند ـ تبارك و تعالى ـ». عمر گفت: اين [مطلب] در كجاى كتاب خداست؟ فرمود: «خداوند عز و جل مى‏فرمايد: «و هنگامى كه پروردگارت از پشت فرزندان آدم، ذرّيه آنان را بر گرفت و ايشان را بر خودشان گواه ساخت كه آيا پروردگار شما نيستم؟ گفتند: چرا» . خداوند، آدم را آفريد و پشتش را مسح كرد و از ذرّيه‏اش اقرار گرفت كه او پروردگار است،

تاريخ دمشق ـ به نقل از عمر بن خطّاب ـ : زبان از [بدگويىِ] على نگه داريد. من از پيامبر خدا شنيدم كه درباره او از ويژگى‏هايى سخن مى‏گفت كه اگر يكى از آنها در بين همه آل خَطّاب بود، براى من از هر آنچه خورشيد بر آن مى‏تابد، دوست داشتنى‏تر بود. روزى من، ابو بكر، عبد الرحمان [بن عوف]، عثمان بن عفّان و ابو عبيده جرّاح با جمعى از ياران پيامبر صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله بوديم. به درِ خانه اُمّ سلمه آمديم. ديديم كه على به درگاه تكيه داده است. گفتيم: پيامبر خدا را مى‏خواهيم. گفت: او در خانه است و الآن، نزد شما مى‏آيد. پيامبر خدا خارج شد و ما دورش حلقه زديم. بر على تكيه زد و دست بر شانه على زد و فرمود: «اى على! به خود ببال؛ چون تو با هفت ويژگى‏اى كه در هيچ كس جز تو نيست، بر ديگران غلبه دارى. تو

ربيع الابرار: در مجلسى كه على عليه ‏السلام نيز نشسته بود، مردى عليه آن حضرت از عمر دادخواهى كرد. عمر به على عليه ‏السلام رو كرد و گفت: اى ابو الحسن! برخيز و در كنار مخالف خود بنشين. على عليه ‏السلام برخاست و در كنار او نشست و با هم به گفتگو پرداختند. آن گاه، آن مرد از ادامه گفتگو منصرف شد و على عليه ‏السلام هم به جاى خود بازگشت. عمر در چهره على عليه ‏السلام دگرگونى مشاهده كرد و پرسيد: اى ابوالحسن! چرا چهره‏ات را دگرگون مى‏بينم؟ آيا از آنچه پيش آمد، ناراحتى؟ فرمود: «آرى». عمر گفت: براى چه؟ فرمود: «در حضور مخالف من، مرا با كُنيه صدا كردى. چرا نگفتى: "اى على! برخيز و در كنار مخالفت بنشين"؟». عمر، سر على عليه ‏السلام را گرفت و پيشانىِ آن حضرت را بوسيد و گفت: پدرم فداى شما باد!