حدیث دربارهعمر بن خطّاب

المستدرك على الصحيحين عن أبي هريرة: قالَ عُمَرُ بنُ الخَطّابِ: لَقَد اُعطِيَ عَلِيُّ بنُ أبي طالِبٍ ثَلاثَ خِصالٍ لَأَن تَكونَ لي خَصلَةٌ مِنها أحَبُّ إلَيَّ مِن أن اُعطى حُمرَ النَّعَمِ. قيلَ: وما هُنَّ يا أميرَ المُؤمِنينَ؟ قالَ: تَزَوُّجُهُ فاطِمَةَ بِنتَ رَسولِ اللّه‏ِ صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله، وسُكناهُ المَسجِدَ مَعَ رَسولِ اللّه‏ِ صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله يَحِلُّ لَهُ فيهِ ما يَحِلُّ لَهُ، واَلرّايَةُ يَومَ خَيبَرَ. ۱

المستدرك على الصحيحين ـ بــه نـقـل از ابو هُرَيره ـ : عمر بن خطّاب گفت: سه ويژگى به على بن ابى طالب داده شده است كه اگر يكى از آنها براى من بود، برايم از اين كه شتران سرخ موى به من بدهند، دوست داشتنى‏تر بود. گفته شد: اى امير مؤمنان! آن ويژگى‏ها چيست؟ گفت: ازدواج او با فاطمه، دختر پيامبر خدا؛ سكونتش در كنار پيامبر صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله در مسجد كه آنچه بر پيامبر صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله در مسجد حلال بود، بر او حلال بود؛ و پرچم جنگ خيبر [كه پيامبر خدا به وى سپرد].

۱.المستدرك على الصحيحين: ج 3 ص 135 ح 4632، فضائل الصحابة لابن حنبل: ج 2 ص 659 ح 1123 عن أبي صالح، المصنّف لابن أبي شيبة: ج 7 ص 500 ح 36 عن ابن عمر وكلاهما نحوه، تاريخ دمشق: ج 42 ص 120، الصواعق المحرقة: ص 127 وفيهما «لا يحلّ لي» بدل «يحلّ له»، المناقب للخوارزمي: ص 332 ح 354، البداية والنهاية: ج 7 ص 342، الرياض النضرة: ج 3 ص 158 نحوه، كنز العمّال: ج 13 ص 116 ح 36376 عن الإمام عليّ عليه ‏السلام.

کلیدواژه‌ها مفهوم اهل بیت علیهم السلام اصحاب پیامبر و مفهوم اهل بیت عمر بن خطاب

احادیث دیگر این موضوع

الأمالى، طوسى ـ به نقل از موسى بن عبد اللّه‏ اسدى ـ : وقتى مردم بصره شكست خوردند، على بن ابى طالب، دستور داد عايشه را در قصر ابو خلف، جاى دهند. وقتى در آن جاى گرفت، عمّار بن ياسر به نزدش آمد و گفت: اى مادر! شمشير زدن فرزندانت براى دينشان را چگونه ديدى؟ عايشه گفت: اى عمّار! آيا چون پيروز شدى، خود را برحق مى‏پندارى؟ گفت: من بيشتر از اين [كه ربطى به پيروزى‏ام داشته باشد]، خود را بر حق مى‏دانم. سوگند به خدا، اگر ما را با شمشير مى‏زديد، به گونه‏اى كه ما را به نخلستان‏هاى منطقه هَجَر مى‏رانديد، باز هم مى‏دانستيم كه ما بر حقّيم و شما بر باطليد. عايشه به وى گفت: چنين توهّم كرده‏اى؟ اى عمّار! از خدا بترس. تو كهنْ‏سال شده‏اى، استخوانت فرسوده و عمرت پايان يافته است و به خاطر فرزند ابو طالب، دينت را از دست دادى. عمّار گفت: سوگند به خدا، من از بينِ ياران پيامبر خدا براى خودم انتخابى كردم و ديدم كه على، از همه آنان نسبت به كتاب خداوند عز و جل پُرخوان‏تر است و نسبت به تأويل آن، آگاه‏تر است و از همه آنان، بيشتر حرمت آن را نگه مى‏دارد و به سنّت پيامبر صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله، آشناتر است؛ افزون بر خويشاوندى او با پيامبر خدا و زيادى گرفتارى و رنجش او در راه اسلام. آن‏گاه، عايشه ساكت شد.

تاريخ دمشق ـ به نقل از عمر بن خطّاب ـ : خداوندا! هيچ گرفتارى و سختى‏اى نازل مكن، جز آن كه ابو الحسن، كنار من باشد.

المناقب، خوارزمى ـ به نقل از عمر بن خطّاب ـ : پروردگارا! مرا با مشكلى وانگذار كه پسر ابو طالب براى چاره‏جويى آن، زنده نباشد.

أنساب الأشراف ـ به نقل از عمر بن خطّاب ـ : خداوند، مرا در مشكلى وانگذارد كه ابو الحسن براى حلّ آن حاضر نباشد.

الكافى ـ به نقل از عمر بن خطّاب ـ : اگر على نبود، عمر هلاك مى‏شد.

كنز العمّال ـ به نقل از عمر بن خطّاب ـ : اى پسر ابـو طالب! همواره تو برطرف كننده هر شبهه و روشن كننده هر حكمى هستى.

فضائل الصحابة، ابن حنبل ـ به نقل از سعيد بن مُسَيّب ـ : عمر، همواره از اين كه مشكلى پيش آيد و ابو الحسن براى حلّ آن حاضر نباشد، به خدا پناه مى‏بُرد.

امام صادق عليه ‏السلام: عمر بن خطّاب بر حجر الأسود گذر كرد و [خطاب به آن]گفت: به خدا، اى سنگ! ما مى‏دانيم كه تو سنگى هستى كه سود و زيانى نمى‏رسانى، جز آن كه پيامبر خدا را ديديم كه تو را دوست مى‏دارد، پس ما هم تو را دوست مى‏داريم. امير مؤمنان [در انتقاد از دعاى عمر]، فرمود: «چه‏طور، ابن خَطّاب؟ سوگند به خدا كه خداوند، آن را روز قيامت بر مى‏انگيزانَد، در حالى كه زبان و دو لب دارد و براى هر كس كه حج گزارده، گواهى خواهد داد. او دست خدا در روى زمين است كه توسط آن با بندگانش بيعت مى‏كند». عمر گفت: خداوند در هيچ سرزمينى ما را بدون حضور على بن ابى طالب، نگه ندارد.