عبداللّه بن محمّد بن جعفر از پدرش و او از جدش روايت كرده كه حضرت باقر عليه السلام فرزندان خود را پيرامونش جمع نمود و در ميان آنها عمّ آن حضرت زيد بن على هم بودند، پس از آن حضرت باقر عليه السلام كتابى را بيرون آورد كه به خط اميرالمؤمنين و املاء حضرت رسول عليهماالسلام بود، و در آن كتاب مطالب ذيل نوشته شده بود:بسم اللّه الرحمن الرحيم اين كتابى است از خداوند توانا و درستكار بسوى محمّد كه نور او و سفير او و حجاب او و رهنماى اوست، اين نامه را جبرئيل امين از نزد خداوند جهانيان فرود آورده. اى محمّد! نامهاى مرا بزرگ بشمار و از نعمتهاى من سپاسگزارى كن، منم خدايى كه جز من معبودى نيست، منهم شكننده پشت ستمگران و عزّت دهنده ستمديدگان، و قاضى و حاكم روز رستاخيز. منم خداوندى كه جز من معبودى نيست، هركس

تاريخ الطبرى:آن گاه [عبيد اللّه بن حُر، پس از شهادت حسين عليه السلام، از كوفه]خارج شد تا به كربلا رسيد. به قتلگاه شهيدان، نگاهى انداخت و سپس او و يارانش، براى آنها به آمرزش خواهى پرداختند. آن گاه، رفت تا به مدائن رسيد و چنين سرود: فرمان روايى كه حقيقتا خائن است، مى گويد:چرا در كنار فرزند شهيد فاطمه نجنگيدى؟ آه! از اين كه يارى اش نكردم، چه پشيمانى اى دارم!و بى ترديد، هيچ جانى، پشيمانى را نمى تواند درمان كند. و من ـ به جان خودم سوگند ـ، چون از حاميانش نبوده امدر حسرتم؛ حسرتى كه از من جدا نمى شود. خدا، كسانى را كه كمر [همّت] بستند و به يارى اش شتافتندسيراب سازد؛ سيراب ساختنى از ابر رحمتِ مُستدامش! بر فراز مرقدها و آوردگاه آنها ايستادمو نزديك بود كه دل و روده ام از خشم، و چشم

الأمالى، صدوقـ به نقل از نشيط بن عبيد، از مردى، از جردا، دختر سمين، از همسرش هَرثَمة بن ابى مسلم: در صِفّين، در كنار على بن ابى طالب عليه السلام جنگيديم. چون باز گشتيم، در كربلا فرود آمد و نماز صبح را در آن جا خواند. سپس از خاك آن جا برداشت و آن را بوييد و فرمود: «شگفت از تو ـ اى خاك ـ كه به زودى اقوامى از تو محشور مى شوند كه بى حساب، وارد بهشت مى شوند!». هرثمه به سوى همسر خويش ـ كه از پيروان امام على عليه السلام بود ـ باز گشت و گفت: آيا از وليّت ابو الحسن [على] برايت نگويم؟ در كربلا فرود آمد و نماز خواند و از خاكش برداشت و گفت: «شگفتا از تو ـ اى خاك ـ كه به زودى اقوامى از تو محشور مى شوند كه بى حساب، وارد بهشت مى شوند!». زن گفت: اى مرد! امير مؤمنان، جز حق نمى گويد. هرثمه مى گويد: چون

تاريخ الطبرىـ به نقل از ضحّاك بن عبد اللّه مِشرَقى ـ: من و مالك بن نضر اَرحَبى بر حسين عليه السلام وارد شديم. بر او سلام داديم و نزدش نشستيم. پاسخ ما را داد و خوشامد گفت و از علّت آمدنمان جويا شد. گفتيم: آمده ايم تا بر تو سلامى دهيم و از خدا برايت سلامت بخواهيم و ديدارى با تو تازه كنيم و خبرِ مردم را به تو بگوييم كه آنان براى جنگ با تو گِرد هم آمده اند. رأى تو چيست؟ حسين عليه السلام فرمود: «خدا، مرا بس است كه بهترين سرپرست است». حرمتش را پاس داشتيم و بر او درود فرستاديم و برايش دعا كرديم. فرمود: «چه چيز، شما را از يارى من، باز مى دارد؟». مالك بن نضر گفت: من، بدهى و نانخور دارم. من نيز گفتم: من هم بدهى و نانخور دارم؛ امّا اگر به من اجازه دهى، هنگامى كه هيچ جنگجوى ديگرى را نيافتم،

ثواب الأعمالـ به نقل از عمرو بن قيس مِشرَقى ـ: با پسرعمويم (ضحّاك) بر حسين عليه السلام ـ كه در منزلگاه بنى مُقاتل بود ـ در آمدم. بر او سلام داديم. پسرعمويم به او گفت: اى ابا عبد اللّه! اين كه مى بينم، رنگ است يا رنگ خودِ مويت است؟ فرمود: «رنگ است و ريش سفيدى، زود به سراغ ما بنى هاشم مى آيد». سپس به ما رو كرد و فرمود: «براى يارى ام آمده ايد؟». گفتم: من، مردى كهن سالم و بدهىِ فراوان دارم و عيالوارم و امانت هايى از مردم در دستم است و نمى دانم چه پيش مى آيد و خوش ندارم كه امانتم را تباه كنم. پسر عمويم هم مانند اين را به ايشان گفت. به ما فرمود: «پس برويد و فريادم را نشنويد و جمعيّتم را نبينيد كه هر كس فرياد ما را بشنود يا جمعيّت ما را ببيند، ولى ما را اجابت نكند و به فريادرسى ما نيايد،

الأمالى، صدوقـ به نقل از عبد اللّه بن منصور، از امام صادق ـ: پدرم [امام باقر عليه السلام] از پدرش [امام زين العابدين عليه السلام]برايم نقل كرد:. حسين عليه السلام حركت كرد تا در قُطقُطانه ۴ فرود آمد. خيمه برافراشته اى را ديد. پرسيد: «اين خيمه، از آنِ كيست؟». گفته شد: از آنِ عبيد اللّه بن حُرّ جُعفى است. حسين عليه السلام به سوى او فرستاد و فرمود: «اى مرد! تو گنهكار و خطاكارى. اگر الآن توبه نكنى و مرا يارى ندهى تا جدّم در پيشگاه خداى ـ تبارك و تعالى ـ شفيع تو باشد، خدا، تو را به سبب اعمالت مجازات مى كند». گفت: اى فرزند پيامبر خدا! به خدا سوگند، اگر به يارى ات برخيزم، نخستين كشته در برابرت خواهم بود؛ امّا اين، اسب من است. آن را براى خود بردار كه ـ به خدا سوگند ـ، تاكنون بر آن، سوار نشده و

الإرشاد:امام حسين عليه السلام رفت تا به منزلگاه بنى مُقاتل رسيد و در آن، فرود آمد. خيمه اى برپا ديد. پرسيد: «از آنِ كيست؟». گفته شد: از آنِ عبيد اللّه بن حُرّ جُعفى است. فرمود: «او را برايم فرا بخوانيد». فرستاده امام عليه السلام نزد عبيد اللّه بن حُر آمد و گفت: اين، حسين بن على است كه تو را فرا مى خواند. عبيد اللّه، كلمه استرجاع (إنّا للّه و إنّا إليه راجعون) را بر زبان راند و گفت: به خدا سوگند، از كوفه بيرون نيامدم، جز از سرِ ناخوش داشتن اين كه حسين به آن جا بيايد و من، آن جا باشم. به خدا سوگند، نه مى خواهم او را ببينم و نه مى خواهم او مرا ببيند. فرستاده، نزد امام حسين عليه السلام آمد و خبر داد. حسين عليه السلام برخاست و آمد تا بر او وارد شد. سلام داد و نشست و او را به خارج شدن

الفتوح:حسين عليه السلام رفت تا در منزلگاه بنى مُقاتل، فرود آمد. خيمه اى برپا، نيزه اى برافراشته، شمشيرى آويخته و اسبى ايستاده بر آخور ديد. پرسيد: «اين خيمه، از آنِ كيست؟». گفته شد: از آنِ مردى به نام عبيد اللّه بن حُرّ جُعفى است. حسين عليه السلام يكى از يارانش به نام حَجّاج بن مَسروق جُعفى را روانه كرد. او به خيمه وى رفت و سلام داد و پاسخ شنيد. عبيد اللّه پرسيد: در پشتِ سرت چه خبر است؟ حجّاج گفت: اى پسر حُر! به خدا سوگند، پشت سر من [نيكى است]. ۶ خداوند، كرامتى را به تو هديه كرده است، اگر بپذيرى. گفت: آن چيست؟ گفت: اين، حسين بن على است كه تو را به يارى خويشتن، فرا مى خواند. پس اگر در پيشِ روى او بجنگى، پاداش دارى و اگر بميرى، شهيد گشته اى. عبيد اللّه به او گفت: به خدا سوگند، از

امالى طوسى از ابوبرده اسلمى از پدرش:پيامبر خدا صلى الله عليه و آله هرگاه نماز صبح مى گزارْد، با صدايى بلند ـ چنان كه يارانش بشنوند ـ سه بار مى گفت: «بار خدايا! دين مرا برايم به سامان آور؛ همان را كه مايه پناه من ساخته اى». و نيز سه بار مى گفت: «بار خدايا! دنياى مرا به سامان آور؛ همان را كه مايه زندگانى من قرار داده اى». و سه بار هم مى گفت: «بار خدايا! آخرت مرا سامان بخش؛ همان را كه بازگشتم را به سوى آن مقرّر فرموده اى». سپس سه بار مى گفت: «بار خدايا! من از خشم تو به خشنودى ات پناه مى جويم؛ و از مجازاتت به گذشتت». و سه بار مى گفت: «بار خدايا! من از تو به تو پناه مى جويم؛ بخششت را بازدارنده اى نيست و آنچه را منع فرموده اى بخشنده اى نيست؛ و آن را كه تو بى نياز و بهره مندش ساخته اى، بهره ديگر

امام على عليه السلامـ در نامه اش به محمّد بن ابى بكر و مصريان ـ: بر شما باد تقواى خدا پيشه كردن؛ كه تقوا چندان خير گرد مى آورد كه جز آن، چيزى چنين نمى كند؛ و با آن، چندان خير دنيا و آخرت فرادست مى آيد كه با جز آن، نمى آيد. خداوند فرموده است: «و به كسانى كه پرهيزگارى كردند، گفته شود: «پروردگار شما چه چيز فرستاده است؟» گويند: «خير را»؛ براى كسانى كه نيكى كردند، در اين جهان نيكى است و همانا سراى واپسين بهتر است و به راستى، نيكو است سراى پرهيزگاران» . اى بندگان خدا! بدانيد كه همانا مؤمن براى دستيابى به سه گونه پاداش كار مى كند؛ يا براى خير دنيا، كه خداوند به پاس عملش، در دنيايش او را پاداش مى بخشد. خداوند سبحان در حقّ ابراهيم فرمود: «و در اين جهان، پاداش او را بداديم و همانا او در جهان ديگر،