مهج الدعوات:از مولايمان امام حسين عليه السلام دعايى روايت شده كه به «دعاى جوانِ گرفتار به گناهش» معروف است و از گروهى روايت شده كه حديث را به امام حسين عليه السلام مى رسانند كه ايشان، چنين فرمود: من با [پدرم] على بن ابى طالب عليه السلام در طواف بودم. شبى ظلمانى و كم نور بود و طواف، خلوت بود و زائران در خواب و چشم ها فرو خفته بودند. در اين هنگام، صداى كمك خواهى پناهجو و جوياى رحمت را شنيد كه با آوايى غمناك و اندوهگين و دلى دردمند مى گفت: اى كه دعاى گرفتار در تاريكى ها را اجابت مى كنىاى گشاينده گرفتارى و بلا و بيمارى! ميهمانان تو در گِرد خانه [ى كعبه] خوابيدند و بيدار شدنددعا مى كنند و ـ اى برپا دارنده ـ چشم تو نخوابيد. به بخششت، گناهم را به من ببخشاى كه مردم در حرم به او اشاره مى

الكافىـ به نقل از جميل بن درّاج ـ: امام صادق عليه السلام فرمود: «بهترينِ شما سخاوتمندان شمايند و بدترينتان، بخيلانتان. از خلوص ايمان است: نيكى كردن به برادران و كوشش براى رفع حوايج آنان. خداوند مهربان، نيكى كننده به برادران را دوست مى دارد و اين كار، مايه طرد و خوارى شيطان، دورى از آتش و ورود به بهشت است. اى جميل! اين را به آگاهى ياران برجسته ات نيز برسان». گفتم: فدايت شوم! بزرگان از يارانم كيان اند؟ فرمود: «آنان اند كه در سختى و آسايش، به برادران، نيكى و كمك مى كنند». سپس فرمود: «اى جميل! بدان كه اين كار، براى افراد توانگر، آسان است؛ امّا خداوند عزّ و جلّ در اين زمينه، آن را كه مالِ اندك دارد [و در عين حال، همان را ايثار مى كند]، ستوده و در كتاب خود، فرموده است: «و [ديگران را]بر خويشتن،