فیلترها
نتایج جستجو برای «خلوص»: ۵۹ حدیث
عنه عليه السلام:ثَمَرَةُ العِلمِ إخلاصُ العَمَلِ ۱.
امام على عليه السلام:ثمره دانش، خلوص در عمل است.
۱.غرر الحكم: 4642
عنه عليه السلام:دِعامَةُ الإِنسانِ العَقلُ، والعَقلُ مِنهُ الفِطنَةُ والفَهمُ والحِفظُ والعِلمُ، وبِالعَقلِ يَكمُلُ، وهُوَ دَليلُهُ ومُبصِرُهُ ومِفتاحُ أمرِهِ، فَإِذا كانَ تَأييدُ عَقلِهِ مِنَ النّورِ كانَ عالِمًا، حافِظًا، ذاكِرًا، فَطِنًا، فَهِمًا، فَعَلِمَ بِذلِكَ كَيفَ ولِمَ وحَيثُ، وعَرَفَ مَن نَصَحَهُ ومَن غَشَّهُ، فَإِذا عَرَفَ ذلِكَ عَرَفَ مَجراهُ ومَوصولَهُ ومَفصولَهُ، وأخلَصَ الوَحدانِيَّةَ للّهِِ، والإِقرارَ بِالطّاعَةِ، فَإِذا فَعَلَ ذلِكَ كانَ مُستَدرِكًا لِما فاتَ، ووارِدًا عَلى ما هُوَ آتٍ، يَعرِفُ ما هُوَ فيهِ، و لِأَيِّ شَيءٍ هُوَ هاهُنا، ومِن أينَ يَأتيهِ، وإلى ما هُوَ صائِرٌ، وذلِكَ كُلُّهُ مِن تَأييدِ العَقلِ ۱.
امام صادق عليه السلام:ستون انسان، خرد است و از خرد، تيزهوشى و فهم و حفظ و دانش برآيد و با خرد كامل مى شود و خرد، راهبر و راهنما و راهگشاى انسان است. پس هرگاه خرد از نور تأييد گيرد، دانا و حافظ و ذاكر و تيز ذهن و فهيم گردد. پس به اين وسيله بداند كه چگونه و چرا و كجا هست؟ و آنكه را با او خلوص ورزد يا نيرنگ زند، بشناسد. پس هرگاه اين را شناخت، مجرا و پيوند و جدايى خود را بشناسد و توحيد خود را براى خدا خالص گرداند و به فرمان بردارى او اعتراف كند، پس اگر اين گونه كرد، آنچه را از دست داده، تدارك كند و بر آنچه بعدا مى آيد در آيد. مى داند كه در چه كار است و براى چه در اين جاست و از كجا مى آيدش و به كجا مى رود و اين همه از تأييد عقل است.
۱.الكافي: 1 / 25 / 23 عن أحمد بن محمّد مرسلاً.
الإمام زين العابدين عليه السلامـ وقَد دَعا لِنَفسِهِ بِخِصالٍـ: اللّهُمَّ واعمُم بِذلِكَ مَن شَهِدَ لَكَ بِالرُّبوبِيَّةِ، وأخلَصَ لَكَ بِالوَحدانِيَّةِ، وعاداهُ لَكَ بِحَقيقَةِ العُبودِيَّةِ، واستَظهَرَ بِكَ عَلَيهِ في مَعرِفَةِ العُلومِ الرَّبّانِيَّةِ ۱.
امام سجّاد عليه السلامـ بعد از آنكه براى خود چيزهايى را درخواست كرده بودـ: خدايا! و اين (دعا) را شامل هر كسى كه به پروردگارى تو گواهى مى دهد و به يگانگى تو خلوص مى ورزد و با حقيقت بندگى تو او را [شيطان]دشمنى مى ورزد و براى دريافت علوم ربّانى از تو بر عليه او يارى جسته است، بفرماى.
۱.الصحيفة السجّادية: 74 / الدعاء 17.
کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عقلی و علمیعلم حکمت و معرفتاحکام آموختن +2 مورد دیگر
الكافي:عَن عَبدِ الرَّحمنِ بنِ بَشيرٍ عَن بَعضِ رِجالِهِ أنَّ عَلِيَ بنَ الحُسَينِ عليهماالسلامكانَ يَدعو بِهذَا الدُّعاءِ في كُلِّ يَومٍ مِن شَهرِ رَمَضانَ:
اللّهُمَّ إنَّ هذا شَهرُ رَمَضانَ، وهذا شَهرُ الصِّيامِ، وهذا شَهرُ الإِنابَةِ، وهذا شَهرُ التَّوبَةِ، وهذا شَهرُ المَغفِرَةِ وَالرَّحمَةِ، وهذا شَهرُ العِتقِ مِنَ النّارِ وَالفَوزِ بِالجَنَّةِ، اللّهُمَّ فَسَلِّمهُ لي وتَسَلَّمهُ مِني، وأعِنّي عَلَيهِ بِأَفضَلِ عَونِكَ، ووَفِّقني فيهِ لِطاعَتِكَ، وفَرِّغني فيهِ لِعِبادَتِكَ ودُعائِكَ وتِلاوَةِ كِتابِكَ، وأعظِم لي فيهِ البَرَكَةَ وأحسِن لي فيهِ العاقِبَةَ، وأصِحَّ لي فيهِ بَدَني وأوسِع فيهِ رِزقي، وَاكفِني فيهِ ما أهَمَّني وَاستَجِب لي فيهِ دُعائي وبَلِّغني فيهِ رَجائي.
اللّهُمَّ
الكافى ـ به نقل از عبد الرحمان بن بشير، از برخى راويان خود ـ :امام سجّاد عليه السلامدر هر روز از ماه رمضان، اين دعا را مى خواند:
«خداوندا! اين، ماه رمضان است. اين، ماه روزه دارى است. اين، ماه بازگشت است. اين، ماه توبه است. اين، ماه آمرزش و رحمت است. اين، ماه آزادى از آتش و رسيدن به بهشت است.
خداوندا! آن را برايم سلامت بدار و آن را از من، سالم بگير و مرا با بهترين يارى ات، بر [روزه دارىِ] آن، يارى كن و به اطاعتت در آن، توفيقم ده و مرا براى عبادت و دعا به درگاهت و خواندن كتابت، فارغ گردان و بركتم را در آن، بزرگ بدار و عاقبتم را در آن، نيكو كن و بدنم را در آن سلامت بدار و روزى ام را در آن، وسعت بخش و آنچه اندوهگينم مى سازد، برطرف ساز و دعايم را در آن، اجابت كن و مرا به اميدم برسان!
۱.الكافي: ج 4 ص 75 ح 7.
کلیدواژه‌ها روزهحکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عبادیدعاهای آمادگی برای میهمانی خدا +2 مورد دیگر
الكافي:عَن عَبدِ الرَّحمنِ بنِ بَشيرٍ عَن بَعضِ رِجالِهِ أنَّ عَلِيَ بنَ الحُسَينِ عليهماالسلامكانَ يَدعو بِهذَا الدُّعاءِ ۱ في كُلِّ يَومٍ مِن شَهرِ رَمَضانَ:
اللّهُمَّ إنَّ هذا شَهرُ رَمَضانَ، وهذا شَهرُ الصِّيامِ، وهذا شَهرُ الإِنابَةِ، وهذا شَهرُ التَّوبَةِ، وهذا شَهرُ المَغفِرَةِ وَالرَّحمَةِ، وهذا شَهرُ العِتقِ مِنَ النّارِ وَالفَوزِ بِالجَنَّةِ، اللّهُمَّ فَسَلِّمهُ لي وتَسَلَّمهُ مِني، وأعِنّي عَلَيهِ بِأَفضَلِ عَونِكَ، ووَفِّقني فيهِ لِطاعَتِكَ، وفَرِّغني فيهِ لِعِبادَتِكَ ودُعائِكَ وتِلاوَةِ كِتابِكَ، وأعظِم لي فيهِ البَرَكَةَ وأحسِن لي فيهِ العاقِبَةَ، وأصِحَّ لي فيهِ بَدَني وأوسِع فيهِ رِزقي، وَاكفِني فيهِ ما أهَمَّني وَاستَجِب لي فيهِ دُعائي وبَلِّغني فيهِ رَجائي.
اللّهُمَّ
الكافى ـ به نقل از عبد الرحمان بن بشير، از برخى راويان خود ـ:امام سجّاد عليه السلامدر هر روز از ماه رمضان، اين دعا را مى خواند: ۳
«خداوندا! اين، ماه رمضان است. اين، ماه روزه دارى است. اين، ماه بازگشت است. اين، ماه توبه است. اين، ماه آمرزش و رحمت است. اين، ماه آزادى از آتش و رسيدن به بهشت است.
خداوندا! آن را برايم سلامت بدار و آن را از من، سالم بگير و مرا با بهترين يارى ات، بر [روزه دارىِ] آن، يارى كن و به اطاعتت در آن، توفيقم ده و مرا براى عبادت و دعا به درگاهت و خواندن كتابت، فارغ گردان و بركتم را در آن، بزرگ بدار و عاقبتم را در آن، نيكو كن و بدنم را در آن سلامت بدار و روزى ام را در آن، وسعت بخش و آنچه اندوهگينم مى سازد، برطرف ساز و دعايم را در آن، اجابت كن و مرا به اميدم برسان!
۱.أقول: ممّا ينبغي التنبيه عليه هو أنّ هذا الدعاء قد ورد أيضا ولكن مع زيادات كثيرة ومن دون إسنادٍ إلى المعصوم في المصادر التالية: تهذيب الأحكام: 3 / 111، مصباح المتهجّد: 610 / 696، المقنعة: 332، الإقبال: 1 / 202، المصباح للكفعمى: 817، البلد الأمين: 223.
۲.الكافي: 4 / 75 / 7، كتاب من لا يحضره الفقيه: 2 / 104 / 1849.
۳.گفتنى است كه اين دعا با افزوده هايى بسيار و بدون اِسناد به معصوم، در منابع زير نيز آمده است:
تهذيب الأحكام: 3 / 111، مصباح المتهجّد: 610 / 696، المقنعة: 322، الإقبال: 1 / 202؛ المصباح، كفعمى: 817؛ البلد الأمين: 223.
کلیدواژه‌ها روزهحکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عبادیدعاهای آمادگی برای میهمانی خدا +2 مورد دیگر
نهج البلاغةـ مِن خُطبَةٍ لَهُ عليه السلام بَعدَ انصِرافِهِ مِن صِفّينَ ـ: أحمَدُهُ استِتماما لِنِعَمتِهِ، وَاستِسلاما لِعِزَّتِهِ، وَاستِعصاما مِن مَعصِيَتِهِ. وأستَعينُهُ فاقَةً إلى كِفايَتِهِ؛ إنَّهُ لا يَضِلُّ مَن هَداهُ، ولا يَئِلُ مَن عاداهُ، ولا يَفتَقِرُ مَن كَفاهُ؛ فَإِنَّهُ أرجَحُ ما وُزِنَ وأفضَلُ ما خُزِنَ.
وأشهَدُ أن لا إلهَ إلَا اللّهُ وَحدَهُ لا شَريكَ لَهُ، شَهادَةً مُمتَحَنا إخلاصُها، مُعتَقَدا مُصاصُها، نَتَمَسَّكُ بِها أبَدا ما أبقانا. ونَدَّخِرُها لِأَهاويلِ ما يَلقانا، فَإِنَّها عَزيمَةُ الإِيمانِ، وفاتِحَةُ الإِحسانِ، ومَرضاةُ الرَّحمنِ، ومَدحَرَةُ الشَّيطانِ. وأشهَدُ أنَّ مُحَمَّدا عَبدُهُ ورَسولُهُ، أرسَلَهُ بِالدِّينِ المَشهورِ، وَالعَلَمِ المَأثورِ، وَالكِتابِ
نهج البلاغةـ برگرفته خطبه وى، هنگام بازگشتش از صفّين ـ: او را سپاس مى گويم، در حالى كه خواهان تكميل نعمتش و فرمان بردارى در برابرِ شكوهش و خودنگاهدارى از نافرمانى اش هستم. و از او يارى مى جويم، به جهت نياز به اين كه مرا كفايت فرمايد، كه همانا هر كس وى هدايتش كند، گم راه نمى شود؛ هر كه او با وى دشمن باشد، نجات نمى يابد؛ و هر كه او بى نيازى اش بخشد، نيازمند نمى شود. پس همانا او فراتر است از هر آنچه سنجيده شده و برتر است از هر آنچه گنجينه گشته.
و گواهى مى دهم كه معبودى جز او نيست و همتايى ندارد؛ گواهى اى كه خلوصش از بوته آزمون برآمده و با خلوصش، در دلْ گره خورده است و همواره به آن چنگ مى زنيم تا آن گاه كه ما را زنده مى دارد؛ و آن را براى امور هولناكى كه در پيش داريم، ذخيره مى كنيم. اين
۱.النَّجْرُ: الطَّبْع، والأصل، والسَّوقُ الشديد (النهاية: ج 5 ص 21 «نجر»).
۲.الخُف: واحد أخْفافِ البعير، وهو كالقدم للإنسان (لسان العرب: ج 9 ص 81 «خفف»).
۳.الظَّلْفُ والظِّلْفُ: ظفُرُ كلِّ ما اجترّ وهو ظِلْف البقرة والشاة والظبي وما أشبهها، والجمع أظلاف (لسان العرب: ج 9 ص 229 «ظلف»).
۴.السُّنْبُك: طرفُ الحافِرِ وجانباه من قُدُمٍ، وجمعه سَنابُك (لسان العرب: ج 10 ص 444 «سنبك»).
۵.العيبةُ: مستودع الثياب، أو مستودع أفضل الثياب. وعيبة العلم على الاستعارة (مجمع البحرين: ج 2 ص 1296 «عيب»).
۶.المَوْئلُ: الموضع الذي يستقرّ فيه السَّيْلُ (لسان العرب: ج 11 ص 716 «وأل»).
۷.الثبور: الهلاك (النهاية: ج 1 ص 206 «ثبر»).
۸.نهج البلاغة: الخطبة 2، بحار الأنوار: ج 18 ص 217 ح 49؛ مطالب السؤول: ص 58 وفيه إلى «وجاهلها مكرم».
عنه عليه السلام:دِعامَةُ الإِنسانِ العَقلُ، وَالعَقلُ مِنهُ الفِطنَةُ وَالفَهمُ وَالحِفظُ وَالعِلمُ، وبِالعَقلِ يَكمُلُ، وهُوَ دَليلُهُ ومُبصِرُهُ ومِفتاحُ أمرِهِ، فَإِذا كانَ تَأييدُ عَقلِهِ مِنَ النّورِ كانَ عالِماً، حافِظاً، ذاكِراً، فَطِناً، فَهِماً، فَعَلِمَ بِذلِكَ كَيفَ ولِمَ وحَيثُ، وعَرَفَ مَن نَصَحَهُ ومَن غَشَّهُ، فَإِذا عَرَفَ ذلِكَ عَرَفَ مَجراهُ ومَوصولَهُ ومَفصولَهُ، وأخلَصَ الوَحدانِيَّةَ للّهِِ، وَالإِقرارَ بِالطّاعَةِ، فَإِذا فَعَلَ ذلِكَ كانَ مُستَدرِكاً لِما فاتَ، ووارِداً عَلى ما هُوَ آتٍ، يَعرِفُ ما هُوَ فيهِ، و لِأَيِّ شَيءٍ هُوَ هاهُنا، ومِن أينَ يَأتيهِ، وإلى ما هُوَ صائِرٌ، وذلِكَ كُلُّهُ مِن تَأييدِ العَقلِ. ۱
امام صادق عليه السلام:ستون انسان، خرد است و از خرد، تيزهوشى و فهم و حفظ و دانش برمى خيزد و اين همه، با خرد، كامل مى شود و خرد، راهبر و راهنما و راه گشاى انسان است. پس هرگاه خرد از نورْ تأييد گيرد، انسان، دانا و حافظ و ذاكر و تيز ذهن و فهيم مى گردد. پس به اين وسيله خواهد دانست كه چگونه و چرا و كجا هست؟ و آن كه را با او خلوص مى ورزد يا نيرنگ مى زند، خواهد شناخت. پس هرگاه اين را شناخت، مجرا و مسير حركت و [نيز] همراه را از ناهمراه، تشخيص مى دهد و توحيد خود را براى خدا خالص مى گرداند و به فرمان بردارى او اعتراف مى كند. پس اگر اين گونه كرد، آنچه را از دست داده، جبران خواهد كرد و براى آنچه بعدا مى آيد، آماده خواهد شد. مى داند كه در چه كار است و براى چه در اين جاست و از كجا مى آيد، و به كجا مى رود؛
۱.الكافي: ج 1 ص 25 ح 23 عن أحمد بن محمّد مرسلاً، علل الشرائع: ص 103 ح 2 وفيه صدره إلى «فهما»، بحارالأنوار: ج 1 ص 90 ح 17.
الإمام الرضا عليه السلامـ فِي الفِقهِ المَنسوبِ إلَيهِ ـ: أَروي أَنَّ المَعرِفَةَ التَّصديقُ وَالتَّسليمُ وَالإِخلاصُ فِي السِّرِّ وَالعَلانِيَةِ، وأَروي أَنَّ حَقَّ المَعرِفَةِ أَن يُطيعَ ولا يَعصِيَ، ويَشكُرَ ولا يَكفُرَ. ۱
امام رضا عليه السلامـ در كتاب الفقه منسوب به ايشان ـ: روايت مى كنم كه معرفت، تصديق و تسليم و خلوص در نهان و آشكار است، و نيز روايت مى كنم كه معرفت حقيقى آن است كه فرمان بَرَد و سر نپيچد و سپاس بگزارد و كفران نورزد.
۱.الفقه المنسوب للإمام الرضا عليه السلام: ص 65، بحار الأنوار: ج 3 ص 14 ح 34.
عنه صلى الله عليه و آله:مَن قالَ: «لا إِلهَ إِلاَّ اللّهُ» مُخلِصا دَخَلَ الجَنَّةَ، وإِخلاصُهُ أَن تَحجُزَهُ «لا إِلهَ
إِلاَّ اللّهُ» عَمّا حَرَّمَ اللّهُ عز و جل. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس خالصانه بگويد: «لا إله إلاّ اللّه؛ خدايى جز خداوند يكتا
نيست»، به بهشت درمى آيد و خلوص آن، يعنى اين كه «لا إله إلاّ اللّه»، گوينده آن را از آنچه خداوند عز و جل حرام كرده است، بازمى دارد.
۱.التوحيد: ص 28 ح 27، معاني الأخبار: ص 370 ح 2، ثواب الأعمال: ص 20 ح 3، مكارم الأخلاق: ج 2 ص 83 ح 2218 كلّها عن زيد بن أرقم، بحار الأنوار: ج 93 ص 197 ح 22؛ تاريخ بغداد: ج 12 ص 64 ح 6455 عن أنس، حلية الأولياء: ج 9 ص 254 عن زيد بن أرقم وكلاهما نحوه، كنز العمّال: ج 1 ص 61 ح 206.
عنه عليه السلام:مَن أخلَصَ بَلَغَ الآمالَ. ۱
امام على عليه السلام:هر كه خلوص داشته باشد، به آرزوها مى رسد.
۱.غرر الحكم: ح 7675، عيون الحكم والمواعظ: ص 451 ح 8043.
الإمام عليّ عليه السلام:قَلِّلِ الآمالَ تَخلُص لَكَ الأَعمالُ. ۱
امام على عليه السلام:آرزوها را كم كن تا اعمالت خالص گردد.
۱.غرر الحكم: ح 6793.
الغيبة للطوسي عن الحسن بن شمّون:قَرَأتُ هذِهِ الرِّسالَةَ عَلى عَلِيِّ بنِ مَهزِيارَ عَن أبي جَعفَرٍ الثّاني بِخَطِّهِ: بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحيمِ، يا عَلِيُّ أحسَنَ اللّهُ جَزاكَ وأسكَنَكَ جَنَّتَهُ، ومَنَعَكَ مِنَ الخِزيِ فِي الدُّنيا وَالآخِرَةِ، وحَشَرَكَ اللّهُ مَعَنا، يا عَلِيُّ قَد بَلَوتُكَ وخَبَرتُكَ فِي النَّصيحَةِ وَالطّاعَةِ وَالخِدمَةِ وَالتَّوقيرِ وَالقِيامِ بِما يَجِبُ عَلَيكَ، فَلَو قُلتُ إنّي لَم أرَ مِثلَكَ لَرَجَوتُ أن أكونَ صادِقا، فَجَزاكَ اللّهُ جَنّاتِ الفِردَوسِ نُزُلاً، فَما خَفِيَ عَلَيَّ مَقامُكَ ولا خِدمَتُكَ فِي الحَرِّ وَالبَردِ، فِي اللَّيلِ وَالنَّهارِ، فَأَسأَلُ اللّهَ إذا جَمَعَ الخَلائِقَ لِلقِيامَةِ أن يَحبُوَكَ ۱ بِرَحمَةٍ تَغتَبِطُ بِها، إنَّهُ
الغيبة، طوسىـ به نقل از حسن بن شمّون ـ: اين نامه را كه ابو جعفر ثانى (امام جواد عليه السلام) به خطّ خود به على بن مَهزِيار نوشته بود، بر او خواندم: «به نام خداوند مهرگستر مهربان. اى على! خدا به تو جزاى نيك دهد و تو را در بهشتش ساكن گرداند و در دنيا و آخرت، از خوارى، نگاهت دارد و با ما محشورت فرمايد!
اى على! من تو را در خلوص و وفادارى و فرمان بردارى و خدمت گزارى و احترام نهادن و انجام دادن وظيفه آزموده ام و به اين صفات مى شناسمت، و اگر بگويم كه مانند تو نديده ام، اميدوارم راست گفته باشم. پس خداوند، پاداش تو را پذيرايى در باغ هاى پَرديس قرار دهد! جايگاه تو و خدمت گزارى تو در گرما و سرما، در شب و روز، بر من پوشيده نيست. از خداوند مى خواهم كه آن گاه كه خلايق را در قيامت گرد مى آورد، به تو
کلیدواژه‌ها بهشتنام های بهشتنوید داده شدگان به بهشتشماری از یاران امام جواد علیه السلام +1 مورد دیگر
الإمام الصادق عليه السلامـ في زِيارَةِ الإِمامِ عَلِيٍّ عليه السلام ـ: السَّلامُ عَلَيكَ يامَن رُدَّت لَهُ الشَّمسُ فَسامى شَمعونَ الصَّفاءَ. ۱
امام صادق عليه السلامـ در زيارت امام على عليه السلام ـ: سلام بر تو، اى آن كه خورشيد برايش برگشت و بر شمعون در خلوص، برترى يافت.
۱.المزار للشهيد الأوّل: ص 91، بحار الأنوار: ج 100 ص 374 ح 9.
تاريخ اليعقوبيـ في ذِكرِ غارَةِ الضَّحّاكِ عَلى القَطقَطانَةِ ۱ ودَعوَتِهِ عليه السلام النّاسَ لِلخُروجِ إلى قِتالِهِ ـ: قامَ إلَيهِ حُجرُ بنُ عَدِيٍّ الكِندِيُّ فَقالَ: يا أميرَ المُؤمِنينَ! لا قَرَّبَ اللّهُ مِنّي إلى الجَنَّةِ مَن لا يُحِبُّ قُربَكَ، عَلَيكَ بِعادَةِ اللّهِ عِندَكَ؛ فَإِنَّ الحَقَّ مَنصورٌ، وَالشَّهادَةُ أفضَلُ الرَّياحينِ، اُندُب مَعِيَ النّاسَ المُناصِحينَ، وكُن لي فِئَةً بِكِفايَتِكَ، وَاللّهُ فِئَةُ الإنسانِ وأهلُهُ، إنَّ الشَّيطانَ لا يُفارِقُ قُلوبَ أكثَرِ النّاسِ حَتّى تُفارِقُ أرواحُهُم أبدانَهُم.
فَتَهَلَّلَ وأثنى عَلى حُجرٍ جَميلاً، وقالَ: لا حَرَمَكَ اللّهُ الشَّهادَةَ؛ فَإِنّي أعلَمُ أنَّكَ مِن رِجالِها. ۲
تاريخ اليعقوبىـ در يادكردِ غارت ضَحّاك در قُطقُطانه ۳ و فراخوانى امام عليه السلام از مردم براى رفتن به جنگش ـ: حُجر بن عَدى كِندى روبه روى او ايستاد و گفت: اى امير مؤمنان! خداوند، هر كس از [عشيره] من را كه دوستدار نزديكى به تو نيست، به بهشت نبرد!
تو همان گونه عمل كن كه وظيفه خود مى بينى؛ چرا كه حق، يارى مى شود و شهادت، برترين روزى است. افرادى با خلوص را همراهم كن و با حُسن تدبيرت مرا پشتيبان باش و خداوند، پشتيبان انسان و خانوده اش است. شيطان از دل هاى بيشتر مردم جدا نمى شود تا آن گاه كه روحشان از پيكرشان جدا شود.
چهره على عليه السلام با شنيدن اين سخن از شادى برافروخته شد و حُجر را تحسين كرد و فرمود: «خداوند، تو را از شهادت ـ كه من مى دانم شايسته آنى ـ، محروم ندارد!».
الإمام الصادق عليه السلام:اللّهُمَّ فَصَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وآلِ مُحَمَّدٍ، وَاجعَلِ اليَقينَ في قَلبي، وَالنّورَ في بَصَري، وَالنَّصيحَةَ في صَدري، وذِكرَكَ بِاللَّيلِ وَالنَّهارِ عَلى لِساني. ۱
امام صادق عليه السلام:بار خدايا! بر محمّد و خاندان محمّد، درود فرست و در دلم يقين، و در ديده ام روشنايى، و در سينه ام خلوص قرار بده و زبانم را شب و روز به ياد خودت گويا ساز.
۱.تهذيب الأحكام: ج 3 ص 75 ح 233، المقنعة: ص 176، مصباح المتهجّد: ص 547 ح 637، الإقبال: ج 1 ص 101، المصباح للكفعمي: ص 752، بحار الأنوار: ج 97 ص 374 ح 1.
الإمام عليّ عليه السلام:اُذكُروا اللّهَ ذِكرا خالِصا؛ تَحيَوا بِهِ أفضَلَ الحَياةِ، وتَسلُكوا بِهِ طَريقَ النَّجاةِ. ۱
امام على عليه السلام:خدا را خالصانه ياد كنيد تا بدين وسيله، به بهترين وجه، زندگى كنيد و راه نجات را بپوييد.
۱.الكافي: ج 8 ص 17 ح 3 عن محمّد بن إسماعيل الهمداني عن الإمام الكاظم عليه السلام، تحف العقول: ص 202، بحار الأنوار: ج 78 ص 39 ح 16.
الإمام الصادق عليه السلام:اللّهُمَّ فَصَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وآلِ مُحَمَّدٍ، وَاجعَلِ اليَقينَ في قَلبي، وَالنّورَ في بَصَري، وَالنَّصيحَةَ في صَدري، وذِكرَكَ بِاللَّيلِ وَالنَّهارِ عَلى لِساني. ۱
امام صادق عليه السلام:بار خدايا! بر محمّد و خاندان محمّد، درود فرست و در دلم يقين، و در ديده ام روشنايى، و در سينه ام خلوص قرار بده و زبانم را شب و روز به ياد خودت گويا ساز.
۱.تهذيب الأحكام: ج 3 ص 75 ح 233، المقنعة: ص 176.
الإمام عليّ عليه السلام:اُذكُروا اللّهَ ذِكرا خالِصا؛ تَحيَوا بِهِ أفضَلَ الحَياةِ، وتَسلُكوا بِهِ طَريقَ النَّجاةِ. ۱
امام على عليه السلام:خدا را خالصانه ياد كنيد تا بدين وسيله، به بهترين وجه، زندگى كنيد و راه نجات را بپوييد.
۱.الكافي: ج 8 ص 17 ح 3، تحف العقول: ص 202، بحار الأنوار: ج 78 ص 39 ح 16.
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:أسعَدُ النّاسِ بِشَفاعَتي يَومَ القِيامَةِ مَن قالَ: «لا إلهَ إلَا اللّهُ» خالِصا مِن قَلبِهِ أو نَفسِهِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:كامياب ترينِ مردم از شفاعت من در روز رستاخيز، كسى است كه با خلوص نيّت بگويد: «معبودى جز خدا نيست».
۱.صحيح البخاري: ج 1 ص 49 ح 99، كنزالعمّال: ج 1 ص 415 ح 1758.
امام على عليه السلام:گواهى مى دهم كه معبودى جز خدا نيست، يگانه است و بى انباز؛ گواهى اى كه خلوص آن آزموده شده و ناب آن، باور ماست. همواره و تا آن گاه كه ما را زنده بدارد، به اين گواهى چنگ مى زنيم و براى صحنه هولناكى كه در پيش داريم، اندوخته اش مى كنيم؛ زيرا اين گواهى، عقيده ايمان است و سرآغاز احسان، و مايه خشنودى خداى مهربان و سبب راندن شيطان.
نمایش ۱ تا ۲۰ از ۵۹