امام على عليه ‏السلام: شما را از دورويان بر حذر مى‏دارم؛ زيرا آنان مردمانى گم‏راه و گم‏راه‏كننده‏اند. خود لغزيده‏اند و ديگران را نيز مى‏لغزانند. هر دم به رنگى در مى‏آيند، هر گاه نيرنگى مى‏سازند و با هر وسيله‏اى و از هر راهى، قصد [فريب و اغواى] شما مى‏كنند و در هر كمينگاهى، به كمين شما مى‏نشينند. دل‏هايشان پر از بيمارى است؛ ولى چهره‏ها [و ظاهر]شان آراسته و پاكيزه. در نهان، راه مى‏روند و پنهانى مى‏جنبند. ۵ شرح و بيانشان دارو و گفتارشان شفاست؛ امّا كردارشان دردِ بى‏درمان است. حسودانِ نعمت و آسايش [ـِ ديگران]اند، و به رنج و گرفتارى [ـِ مردمان] دامن مى‏زنند و بذر نوميدى مى‏پاشند. در هر راهى، به خاك هلاكت افكنده‏اى دارند و براى رخنه در هر دلى، وسيله‏اى [از زبانْ‏بازى و تملّق]، و براى هر غم و

بحار الأنوارـ به نقل از عايشه ـ: پيامبر خدا هرگاه از خديجه عليهاالسلام ياد مى كرد، از تعريف و تمجيد او و طلب مغفرت براى وى، خسته نمى شد. يك روز از او ياد كرد و من حسودى كردم و گفتم: خداوند، عوض آن پيرزن را به تو داده است! ديدم پيامبر خدا به شدّت خشمگين شد. من از گفته خود پشيمان شدم و گفتم: خدايا! اگر خشم رسولت را برطرف سازى، ديگر تا زنده هستم، از خديجه به بدى ياد نخواهم كرد. چون پيامبر خدا حالت مرا ديد، فرمود: «چگونه اين حرف را زدى؟! به خدا قسم، خديجه زمانى به من ايمان آورد كه همه مردم، به من كافر بودند. زمانى كه همه مردم مرا از خود مى راندند، او مرا پناه داد و زمانى كه همه مردم مرا تكذيب مى كردند، او مرا تصديق كرد و زمانى كه شما از فرزند محروم بوديد، خداوند از من به او فرزند روزى كرد».

مهج الدعواتـ از امام حسين عليه السلام (در دعايش) ـ: اى كه كارش كفايت كردن است و سراپرده اش رعايت، اى كه غايت و انتهايى، اى برگرداننده بدى و زشتى و گرفتارى! آزار همه جهانيان از جِنّ و اِنس را از من بگردان، به حقّ جان هاى نورانى و نام هاى سُريانى و قلم هاى يونانى و كلمه هاى عِبرانى و آنچه از يقين هاى روشنگر كه در لوح ها فرود آمده است. خدايا! مرا در حفظ و حزب خودت قرار ده، و نيز در پناه و پرده و سايه حمايتت از هر شيطان رانده شده و دشمن كمين كرده و مُعاند پَست و مخالف ناسپاس و از هر حسود. به «بسم اللّه»، شفا خواستم و به نام خدا، كفايت جُستم و بر خدا توكّل كردم و به او يارى خواستم و او را فريادرسِ خود در برابر هر ظالمى كه ظلم كند و هر ستمكارى كه ستم كند و هر بدرفتارى كه بدرفتارى نمايد و هر

امام صادق عليه السلامـ در بيان آنچه لقمان عليه السلام به پسرش گفت ـ: پسرم! هر چيزى، نشانه اى دارد كه بدان شناخته مى شود و بر اساس آن، مورد گواهى قرار مى گيرد، و همانا دين، سه نشانه دارد: دانش، ايمان، و عمل به آن. ايمان، سه نشانه دارد: ايمان به خدا و كتاب هاى او و فرستادگانش. دانشمند، سه نشانه دارد: شناخت خدا و شناخت آنچه مى پسندد و شناخت آنچه نمى پسندد. صالح، سه نشانه دارد: نماز و روزه و زكات. متظاهر نيز سه نشانه دارد: با برتر از خود مى ستيزد، و چيزى را مى گويد كه نمى داند، و در پىِ چيزى است كه به آن، دست نمى يابد. ستمگر، سه نشانه دارد: به بالاتر از خودش با نافرمانى، و به پايين تر از خودش با چيرگى، ستم مى كند و به ستمگران، يارى مى رساند. منافق، سه نشانه دارد: زبانش مخالف دلش، و

التمحيص:پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «مؤمن، ايمانش كامل نمى شود، تا آن گاه كه يكصد و سه خصلت در او باشد؛ در كردار و رفتار و انديشه و درون و برون». امام على عليه السلام گفت: اى پيامبر خدا! آن يكصد و سه خصلت، چيست؟ پيامبر خدا فرمود: «اى على! از صفات مؤمن، آن است كه: انديشه اش پوياست، بلندْ آواز ۱۰ و پُر دانش و بس بردبار است. ستيز زيبا دارد و خوشْ مناظره است. گشاده دل ترينِ مردم است و خاكسارترينِ آنان. خنده اش لبخند است و گرد آمدنش براى آموختن. پند دهنده غافلان است و آموزگار نادانان. آن را كه آزارش دهد، نمى آزارد و به آنچه بيهوده است، نمى پردازد. از مصيبت و گرفتارى [ـِ دشمنش]، شاد نمى شود و از كسى غيبت نمى كند. از حرام ها مى پرهيزد و در آنچه شبهه ناك است، درنگ مى كند. پُر بخشش است و

كشف الغمّةـ به نقل از عايشه ـ: پيامبر خدا، هر گاه از خديجه ياد مى كرد، از تمجيد از او و طلب مغفرت براى وى خسته نمى شد. يك روز از او ياد كرد و من حسودى كردم و گفتم: خداوند، عوض آن پيرزن را به تو داده است! ديدم پيامبر خدا به شدّت، خشمگين شد. من از گفته خود، پشيمان شدم و گفتم: خدايا! اگر خشم پيامبرت را برطرف سازى، ديگر تا زنده هستم، از خديجه به بدى ياد نخواهم كرد. چون پيامبر خدا حالت مرا ديد، فرمود: «چگونه اين حرف را زدى؟! به خدا سوگند، خديجه زمانى به من ايمان آورد كه همه مردم به من كافر بودند. زمانى كه همه مردم مرا از خود مى راندند، او مرا پناه داد، زمانى كه همه مردم مرا تكذيب مى كردند، او مرا تصديق كرد و زمانى كه شما از فرزند محروم بوديد، خداوند از من به او فرزند روزى كرد». پيامبر صلى