فیلترها
نتایج جستجو برای «حسن نیت»: ۳۲ حدیث
عنه عليه السلام:رَأسُ العِلمِ التَّواضُعُ، وبَصَرُهُ البَراءَةُ مِنَ الحَسَدِ، وسَمعُهُ الفَهمُ، ولِسانُهُ الصِّدقُ، وقَلبُهُ حُسنُ النِّيَّةِ، وعَقلُهُ مَعرِفَةُ أسبابِ الاُمورِ. ومِن ثَمَراتِهِ: التَّقوى، واجتِنابُ الهَوى، واتِّباعُ الحَقِّ، ومُجانَبَةُ الذُّنوبِ، ومَوَدَّةُ الإِخوانِ، والاِستِماعُ مِنَ العُلَماءِ، والقَبولُ مِنهُم.
ومِن ثَمَراتِهِ: تَركُ الاِنتِقامِ عِندَ القُدرَةِ، واستِقباحُ مُقارَبَةِ الباطِلِ، واستِحسانُ مُتابَعَةِ الحَقِّ، وقَولُ الصِّدقِ، والتَّجافي عَن سُرورٍ في غَفلَةٍ، وعَن فِعلِ ما يُعقِبُ نَدامَةً.
والعِلمُ يَزيدُ العاقِلَ عَقلاً، ويورِثُ مُتَعَلِّمَهُ صِفاتِ حَمدٍ، فَيَجعَلُ الحَليمَ أميرًا، وذَا المَشوَرَةِ وَزيرًا، ويَقمَعُ الحِرصَ، ويَخلَعُ المَكرَ،
امام على عليه السلام:سر دانش، فروتنى است و ديده اش، دورى از حسد و گوشش، فهم و زبانش، راستى و دلش، حسن نيّت و خردش، شناخت اسباب امور و از ثمره هاى آن، تقوا و دورى از هوا و پيروى حقّ و فاصله گرفتن از گناهان و دوستى برادران و گوش سپردن به دانشمندان و پذيرش از ايشان.
و از ثمره هاى آن، انتقام نگرفتن هنگام توانايى است و زشت شمردن نزديكى به باطل و نيكو شمردن پيروى از حقّ و گفتار راست و دورى از خوشحالى غافلانه و كار پشيمان كننده.
و دانش، بر خرد خردمند مى افزايد و براى دانشجو، ويژگيهايى ستايش بر انگيز به ارمغان مى آورد. پس بردبار را امير و صاحب رأى و مشورت را وزير گرداند و آز را ريشه كن سازد و نيرنگ را كنار زند و بخل را بميراند و دشنام و هرزگى را مهار كند و استوارى را نزديك آورد.
۱.مطالب السؤول: 48.
کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عقلی و علمیعقل و جهلعوامل تقویت عقل +4 مورد دیگر
الإمام عليّ عليه السلام:مَن حَسُنَت نِيَّتُهُ كَثُرَت مَثوبَتُهُ، وطابَت عيشَتُهُ، ووَجَبَت مَوَدَّتُهُ. ۱
امام على عليه السلام:هر كس نيّتش نيكو گردد، جزايش فراوان، زندگى اش نيكو، و دوستى اش [بر همگانْ]واجب مى شود.
۱.غرر الحكم: ح 9094، عيون الحكم والمواعظ: ص 465 ح 8473.
مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيى، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسى، عَنْ شَاذَانَ بْنِ الْخَلِيلِ، قَالَ: وَكَتَبْتُ مِنْ كِتَابِهِ بِإِسْنَادٍ لَهُ يَرْفَعُهُ إِلى عِيسَى بْنِ عَبْدِ اللّهِ، قَالَ:
قَالَ عِيسَى بْنُ عَبْدِ اللّهِ لِأَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام: جُعِلْتُ فِدَاكَ، مَا الْعِبَادَةُ؟
قَالَ:«حُسْنُ النِّيَّةِ بِالطَّاعَةِ مِنَ الْوُجُوهِ الَّتِي يُطَاعُ اللّهُ مِنْهَا، أَمَا إِنَّكَ يَا عِيسى لَا تَكُونُ مُؤْمِناً حَتّى تَعْرِفَ النَّاسِخَ مِنَ الْمَنْسُوخِ».
قَالَ: قُلْتُ: جُعِلْتُ فِدَاكَ، وَمَا مَعْرِفَةُ النَّاسِخِ مِنَ الْمَنْسُوخِ؟
قَالَ: فَقَالَ: «أَ لَيْسَ تَكُونُ مَعَ الْاءِمَامِ مُوَطِّناً نَفْسَكَ عَلى حُسْنِ النِّيَّةِ فِي طَاعَتِهِ، فَيَمْضِي ذلِكَ
محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از شاذان بن خليل روايت كرده است كه احمد گفت: از كتاب شاذان نوشتم به اسنادى از براى او كه آن را مرفوع مى ساخت به سوى عيسى بن عبداللّه و گفت كه: عيسى بن عبداللّه به امام جعفر صادق عليه السلام عرض كرد كه: فداى تو گردم! عبادت چيست؟ فرمود:«نيّتِ خوب به طاعت، از آن راه ها كه خدا از آنها اطاعت مى شود. اى عيسى! بدان و آگاه باش! كه تو مؤمن نمى باشى، تا ناسخ را از منسوخ بشناسى». عيسى مى گويد: عرض كردم كه: فداى تو گردم! معرفت ناسخ از منسوخ چه چيز است؟ مى گويد كه: حضرت فرمود: «آيا چنان نيستى كه با امام، نفسِ خويش را توطين نموده، دل بر حسن نيّت در طاعت او گذاشته باشى، پس آن امام از دنيا در مى گذرد و امامى ديگر مى آيد؛ پس تو نفسِ خويش را توطين مى كنى، و دل مى گذارى
عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ خَالِدٍ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ أَسْبَاطٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْحَاقَ بْنِ الْحُسَيْنِ بن عَمْرٍو، عَنْ حَسَنِ بْنِ أَبَانٍ، عَنْ أَبِي بَصِيرٍ، قَالَ:
سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِ اللّهِ عليه السلام عَنْ حَدِّ الْعِبَادَةِ الَّتِي إِذَا فَعَلَهَا فَاعِلُهَا كَانَ مُؤَدِّياً، فَقَالَ:«حُسْنُ النِّيَّةِ بِالطَّاعَةِ».
چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد بن خالد، از على بن اسباط، از محمد بن اسحاق بن حسين بن عمرو، از حسن بن ابان، از ابوبصير كه گفت: سؤال كردم از امام جعفر صادق عليه السلام از حد و اندازه عبادتى كه هرگاه فاعل آن، آن را به فعل آورد، آن چه بايد به جا آورده است. فرمود كه:«حسن نيّت در طاعت».
مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيى، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسى، عَنِ ابْنِ مَحْبُوبٍ، عَنْ عُمَرَ بْنِ يَزِيدَ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام، قَالَ:«كَانَ فِي بَنِي إِسْرَائِيلَ رَجُلٌ، فَدَعَا اللّهَ أَنْ يَرْزُقَهُ غُلَاماً ـ ثَلَاثَ سِنِينَ ـ فَلَمَّا رَأى أَنَّ اللّهَ لَا يُجِيبُهُ، قَالَ: يَا رَبِّ، أَبَعِيدٌ أَنَا مِنْكَ، فَلَا تَسْمَعُنِي، أَمْ قَرِيبٌ أَنْتَ مِنِّي، فَلَا تُجِيبُنِي؟»
قَالَ: «فَأَتَاهُ آتٍ فِي مَنَامِهِ، فَقَالَ: إِنَّكَ تَدْعُو اللّهَ ـ عَزَّ وَ جَلَّ ـ مُنْذُ ثَلَاثِ سِنِينَ بِلِسَانٍ بَذِيءٍ، وَ قَلْبٍ عَاتٍ غَيْرِ تَقِيٍّ، وَ نِيَّةٍ غَيْرِ صَادِقَةٍ، فَاقْلَعْ عَنْ بَذَائِكَ، وَ لْيَتَّقِ اللّهَ قَلْبُكَ، وَ لْتَحْسُنْ نِيَّتُكَ».
قَالَ: «فَفَعَلَ
محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از ابن محبوب، از عمر بن يزيد، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«در ميان بنى اسرائيل مردى بود كه در مدّت سه سال دعا مى كرد و خداى عز و جل را مى خواند كه او را پسرى روزى كند؛ پس چون ديد كه خداى عز و جل دعاى او را مستجاب نمى گرداند، گفت: اى پروردگار من! آيا من از تو دورم كه از من نمى شنوى، يا تو به من نزديكى و مرا اجابت نمى فرمايى». حضرت فرمود: «پس كسى در خواب به نزد او آمد و گفت كه: تو در مدّت سه سال خداى عز و جل را خواندى، با زبان هرزه، و دل از حدّ درگذرنده كه پاكيزه نيست، و نيّتى كه راست و درست نه؛ پس از هرزگى خود باز ايست، و بايد كه دلت از خداى عز و جل بپرهيزد، و نيّتت نيكو شود». فرمود: «پس آن مرد، همچنين كرد. بعد از آن، خداى عز و
مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيى، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسى، عَنْ عَلِيِّ بْنِ الْحَكَمِ، عَنْ فُضَيْلِ بْنِ عُثْمَانَ الْمُرَادِيِّ، قَالَ:
سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللّهِ عليه السلام يَقُولُ:«قَالَ رَسُولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله: أَرْبَعٌ مَنْ كُنَّ فِيهِ لَمْ يَهْلِكْ عَلَى اللّهِ بَعْدَهُنَّ إِلَا هَالِكٌ:
يَهُمُّ الْعَبْدُ بِالْحَسَنَةِ أَنْ يَعْمَلَهَا، فَإِنْ هُوَ لَمْ يَعْمَلْهَا، كَتَبَ اللّهُ لَهُ حَسَنَةً بِحُسْنِ نِيَّتِهِ؛ وَ إِنْ هُوَ عَمِلَهَا، كَتَبَ اللّهُ لَهُ عَشْراً.
وَ يَهُمُّ بِالسَّيِّئَةِ أَنْ يَعْمَلَهَا، فَإِنْ لَمْ يَعْمَلْهَا، لَمْ يُكْتَبْ عَلَيْهِ شَيْءٌ؛ وَ إِنْ هُوَ عَمِلَهَا، أُجِّلَ سَبْعَ سَاعَاتٍ، وَ قَالَ صَاحِبُ الْحَسَنَاتِ لِصَاحِبِ
محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از على بن حكم، از فضيل بن عثمان مرادى روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى فرمود:«رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: چهار خصلت است كه هر كه آنها در او باشد، بعد از آنها، بر خدا هلاك نشود، و مستحقّ عذاب آن جناب نگردد، و مگر كسى كه هالك و بسى شقى و بدبخت باشد. و آنها، اين است كه:
بنده قصد مى كند كه حسنه را به عمل آورد، پس اگر آن بنده آن را به عمل نياورد، خدا به قصد نيكش، يك حسنه از برايش بنويسد، و اگر آن بنده آن را به عمل آورد، خداى عز و جل ده حسنه از برايش بنويسد، و قصد مى كند كه سيّئه را به عمل آورد، پس اگر آن را به عمل نياورد، چيزى بر او نوشته نشود، و اگر آن بنده آن را به عمل آورد، هفت ساعت مهلت داده شود، و فرشته اى
۱.هود، 114.
عنه صلى الله عليه و آله:مَن وَلِيَ مِن أمرِ اُمَّتي شَيئا فَحَسُنَت سَريرَتُهُ ۱ رُزِقَ الهَيبَةَ مِن قُلوبِهِم، وإذا بَسَطَ يَدَهُ لَهُم بِالمَعروفِ رُزِقَ المَحَبَّةَ مِنهُم، وإذا وَفَّرَ عَلَيهِم أموالَهُم وَفَّرَ اللّهُ عَلَيهِ مالَهُ، وإذا أنصَفَ الضَّعيفَ مِنَ القَوِيِّ قَوَّى اللّهُ سُلطانَهُ، وإذا عَدَلَ مَدَّ اللّهُ في عُمُرِهِ. ۲
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس زمامدار امرى از امور امّت من شود و حُسن نيّت داشته باشد، [احترام و]هيبت داشتن دل هاى آنان، روزى اش مى شود و هر گاه دست نيكى به سوى آنان گشايد، محبوبيّت نزد ايشان روزى اش مى شود و هر گاه دارايى هاى آنان را بسيار گردانَد، خداوند، دارايى او را فزون مى گردانَد و هر گاه دادِ ناتوان را از زورمند بستانَد، خداوند، حكومت او را نيرومند مى سازد و هر گاه دادگرى كند، خداوند، عمر او را دراز مى گردانَد.
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:يَهُمُّ العَبدُ بالحَسَنةِ فَيَعمَلُها، فإن هُو لم يَعمَلْها كَتَبَ اللّهُ لَهُ حَسَنةً بحُسنِ نِيَّتِهِ، وإن هُو عَمِلَها كَتَبَ اللّهُ له عَشرا، ويَهُمُّ بالسيّئةِ أن يَعمَلَها فإن لم يَعمَلْها لم يُكتَبْ علَيهِ شيءٌ، وإن هُو عَمِلَها اُجِّلَ سَبعَ ساعاتٍ، وقالَ صاحبُ الحَسَناتِ لصاحِبِ السَّيّئاتِ وهُو صاحِبُ الشِّمالِ: لاتَعجَلْ عسى أن يُتْبِعَها بحَسَنةٍ تَمحُوها؛ فإنَّ اللّهُ عز و جل يقولُ: «إنّ الحَسَناتِ يُذْهِبنَ السَّيّئاتِ» ۱ أو الاستِغفارِ، فإن هُو قالَ: أستَغفِرُ اللّهَ الذي لا إلهَ إلّا هُو عالِمُ الغَيبِ والشَّهادَةِ العزيزُ الحكيمُ الغفورُ الرَّحيمُ ذُوالجلالِ والإكرامِ وأتوبُ إلَيهِ، لم يُكتَبْ علَيهِ شيءٌ، وإن مَضَت سَبعُ ساعاتٍ ولم
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بنده، قصد مى كند كار خوبى انجام دهد؛ اگر آن كار را انجام نداد، خداوند به سبب نيّت خوب او، يك ثواب برايش مى نويسد و اگر آن را انجام داد، دَه ثواب برايش مى نويسد. و بنده، آهنگ كار بد مى كند؛ اگر آن را انجام نداد، گناهى برايش نوشته نمى شود و اگر انجامش داد، هفت ساعت مهلت داده مى شود و فرشته مأمور [ثبتِ] خوبى ها به فرشته مأمور [ثبت]بدى ها، كه فرشته دستِ چپ است، مى گويد: «شتاب مكن. شايد به دنبال آن كارِ بد، كار خوبى انجام دهد كه آن بدى را پاك گرداند؛ زيرا خداوند عز و جل مى فرمايد: «همانا خوبى ها، بدى ها را از بين مى برند» يا شايد آمرزش بخواهد».
پس اگر بگويد: «استغفر اللّهَ الذى لا إله إلّا هو عالم الغيبِ و الشَّهادة العزيز الحكيم الغفور الرحيم ذوالجلال و
عنه عليه السلام:ما أعطَى اللّهُ سُبحانَهُ العَبدَ شَيئا مِن خَيرِ الدُّنيا وَالآخِرَةِ إلاّ بِحُسنِ خُلُقِهِ وحُسنِ نِيَّتِهِ. ۱
امام على عليه السلام:خداى سبحان به بنده، از خير دنيا و آخرت، چيزى همانند خوش اخلاقى و نيّت نيك، نداده است.
۱.غرر الحكم: 9670، عيون الحكم والمواعظ: 483 / 8915.
کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های مربوط به جهان و انسانخیرخاستگاه های خیر +1 مورد دیگر
عنه عليه السلامـ في عَهدِهِ إلى مالِكِ الأَشتَرِ (في رِوايَةِ تُحَفِ العُقولِ) ـ: فَاجمَع إلَيكَ أهلَ الخَراجِ مِن كُلِّ بُلدانِكَ، ومُرهُم فَليُعلِموكَ حالَ بِلادِهِم وما فيهِ صَلاحُهُم ورَخاءُ جِبايَتِهِم، ثُمَّ سَل عَمّا يَرفَعُ إلَيكَ أهلُ العِلمِ بِهِ مِن غَيرِهِم؛ فَإِن كانوا شَكَوا ثِقَلاً أو عِلَّةً مِن انقِطاعِ شِربٍ أو إحالَةِ أرضٍ اغتَمَرَها غَرَقٌ أو أجحَفَ بِهِمُ العَطَشُ أو آفَةٌ خَفَّفتَ عَنهُم ما تَرجو أن يُصلِحَ اللّهُ بِهِ أمرَهُم، وإن سَأَلوا مَعونَةً عَلى إصلاحِ ما يَقدِرونَ عَلَيهِ بِأَموالِهِم فَاكفِهِم مَؤونَتَهُ؛ فإِنَّ في عاقِبَةِ كِفايَتِكَ إيّاهُم صَلاحاً، فَلا يَثقُلَنَّ عَلَيكَ شَيءٌ خَفَّفتَ بِهِ عَنهُمُ المَؤوناتِ؛ فَإِنَّهُ ذُخرٌ يَعودونَ بِهِ عَلَيكَ
امام على عليه السلامـ در سفارش نامه اش به مالك اشتر (بر پايه گزارش تحف العقول) ـ: خراج دهندگان را از همه شهرها نزد خود، گِرد آور و به آنان دستور ده كه از وضعيت شهرهايشان و آنچه صلاحشان در آن است و آسانى گردآورى خراج، به تو گزارش دهند. آن گاه، ديدگاه صاحب نظران غير از خراج دهندگان را جويا شو. پس اگر از سنگينى ماليات يا آفت هايى چون قطع آب يا تباهى زمين بر اثر آب گرفتگى يا كم آبى يا آفتى ديگر به تو شِكوه كردند، ماليات را بر آنان سبُك گير، به اندازه اى كه اميد دارى خداوند، بدان [مقدار]كارشان را اصلاح كند، و اگر از تو درخواست كمك كردند، بر اصلاح (و تقويت) آنچه با ثروت هايشان بر آن توانايى دارند، پس هزينه آن را بر عهده گير؛ چرا كه فرجام كمك هايت به خير و صلاح آنان است.
پس بر تو آنچه از هزينه
عنه عليه السلام:ما أعطى اللّهُ سُبحانَهُ العَبدَ شيئا مِن خَيرِ الدُّنيا والآخِرَةِ إلّا بحُسْنِ خُلقِهِ وحُسنِ نِيَّتِهِ. ۱
امام على عليه السلام:خداى سبحان چيزى از خير دنياو آخرت را به بنده اى نداد مگر به سبب خوشخويى و نيت پاك او.
۱.غرر الحكم: 9670
الإمامُ الباقرُ عليه السلام:إذا عَلِمَ اللّهُ تَعالى حُسنَ نِيَّهٍ مِن أحَدٍ اكتَنَفَهُ بِالعِصمَةِ. ۱
امام باقر عليه السلام:هر گاه خداوند متعال بداند كسى حسن نيّت دارد، او را در پناه خود حفظ كند.
۱.بحار الأنوار: 78/188/41.
الإمامُ الباقرُ عليه السلام:إذا عَلِمَ اللّهُ تعالى حُسنَ نِيَّهٍ مِن أحَدٍ، اكتَنَفَهُ بالعِصمَةِ. ۱
امام باقر عليه السلام:هرگاه خداوند متعال در كسى حسن نيّتى ببيند، او را با عصمت پوشش مى دهد.
۱.أعلام الدين: 301.
عنه عليه السلامـ لَمّا سُئلَ عن حَدِّ العِبادَةِ التي إذا فَعَلَها فاعِلُها كانَ مُؤدِّيا ـ: حُسنُ النِّيَّةِ بالطّاعَةِ. ۱
امام صادق عليه السلامـ در پاسخ به سؤال از اندازه عبادتى كه چون كسى انجام دهد وظيفه خود را انجام داده است ـفرمود: حسن نيّت داشتن در طاعت.
۱.الكافي: 2 / 85 / 4.
عنه عليه السلام:ما أعطى اللّهُ سُبحانَهُ العَبدَ شيئا مِن خَيرِ الدُّنيا و الآخِرَةِ إلاّ بحُسْنِ خُلقِهِ و حُسنِ نِيَّتِهِ. ۱
امام على عليه السلام:خداى سبحان چيزى از خير دنيا و آخرت را به بنده اى نداد مگر به سبب خوش خويى و نيت پاك او.
۱.غرر الحكم: 9670.
الإمامُ الصّادقُ عليه السلامـ لَمّا سُئلَ عَنِ العِبادَةِ ـ: حُسنُ النِّيّةِ بِالطّاعَةِ من الوُجوهِ الَّتي يُطاعُ اللّهُ مِنها. ۱
امام صادق عليه السلامـ در پاسخ به اين پرسش كه عبادت چيست ـفرمود: داشتن حُسن نيّت در طاعت از چهره هايى كه خداوند از طريق آنها اطاعت مى شود (مقصود، امامِ معصوم است).
۱.الكافي: 2/83/4.
الإمامُ عليٌّ عليه السلام:اِستَعِنْ عَلَى العَدلِ بِحُسنِ النِّيَّةِ في الرَّعِيَّةِ، و قِلَّةِ الطَّمَعِ، و كَثرَةِ الوَرَعِ. ۱
امام على عليه السلام:براى عدالت داشتن از حسن نيّت درباره مردم، كم كردن طمع و پارسايى زياد، كمك بگير.
۱.غرر الحكم: 2408.
الإمامُ الباقرُ عليه السلام:إذا عَلِمَ اللّهُ تَعالى حُسنَ نِيَّةٍ مِن أحَدٍ اكتَنَفَهُ بِالعِصمَةِ. ۱
امام باقر عليه السلام:هر گاه خداوند متعال بداند كسى حسن نيّت دارد، او را در پناه خود حفظ كند.
۱.بحار الأنوار: 78/188/41.
عنه عليه السلام:كَيفَ يَصنَعُ (يَضيعُ) مَنِ اللّهُ كافِلُهُ؟! و كَيفَ يَهرَبُ مَنِ اللّهُ طالِبُهُ؟! مَنِ انقَطَعَ إلى غَيرِ اللّهِ وَكلَهُ اللّهُ إلَيهِ و مَن عَمِلَ بِغَيرِ عِلمٍ (على غَيرِ عِلمٍ) ما أفسَدَ أكثَرُ مِمّا يُصلِحُهُ. القَصدُ إلَى اللّهِ تعالى بِالقُلوبِ أبلَغُ مِن إتعابِ الجَوارِحِ بالأعمالِ. مَن أطاعَ هَواهُ أعطى عَدُوَّهُ مُناهُ. مَن هَجَرَ المُداراةَ قارَبَهُ المَكروهُ. مَن لَم يَعرِفِ المَوارِدَ أعيَتهُ المَصادِرُ. مَنِ انقادَ إلَى الطُّمأنينَةِ قَبلَ الخُبَرةِ فَقَد عَرَّضَ نَفسَهُ لِلهَلَكَةِ و لِلعاقِبَةِ المُتعِبَةِ. مَن عَتَبَ مِن غَيرِ ارتيابٍ اُعتِبَ مِن غَيرِ استِعتابٍ. راكِبُ الشَّهَواتِ لا يُستَقال لَهُ عَثرَةٌ. الثِّقَةُ باللّهِ ثَمَنٌ لِكُلِّ غالٍ [و]سُلَّمٌ
امام جواد عليه السلام:چگونه درمانَد كسى كه خداوند كفيل اوست؟! و چگونه بگريزد كسى كه خداوند جوينده (در تعقيب) اوست؟! هر كه به غير خدا روى آورد، خداوند به همو وا گذاردش، و هر كه ندانسته (بدون علم و آگاهى) دست به كارى زند، آنچه خراب مى كند بيشتر از آن چيزى است كه درست مى كند. با دل ها آهنگ خداوند متعال كردن رساننده تر به مقصود است تا با به رنج افكندن جوارح به وسيله عمل. هر كه از هوس خود فرمان برد، دشمن خود را به آرزويش برساند. هر كه از مدارا كردن فاصله گيرد، ناخوشايندى به او نزديك شود. هر كه راه هاى ورود [به كارها] را نداند، راه هاى خروج او را به زحمت اندازد. هر كه پيش از آزمودنْ تن به اعتماد سپارد، خويشتن را در معرض نابودى و فرجام رنج آور قرار دهد. هركه بى جهت [از كسى]گله و سرزنش كند، خود به
رسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله:مَن وَلِيَ شَيئا مِن اُمورِ اُمَّتي فحَسُنَت سَريرَتُهُ لَهُم رَزَقَهُ اللّهُ تعالى الهَيبَةَ في قُلوبِهِم، و مَن بَسَطَ كَفَّهُ لَهُم بِالمَعروفِ رُزِقَ المَحَبَّةَ مِنهُم، و مَن كَفَّ عَن أموالِهِم وَفَّرَ اللّهُ عَزَّ و جلَّ مالَهُ، و مَن أخَذَ لِلمَظلومِ مِن الظّالِمِ كانَ مَعي في الجَنَّةِ مُصاحِبا، و مَن كَثُرَ عَفوُهُ مُدَّ في عُمرِهِ، و مَن عَمَّ عَدلُهُ نُصِرَ على عَدُوِّهِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس عهده دار كارى از امور امّت من شود و نسبت به آنان حسن نيّت به خرج دهد، خداوند متعال هيبت در دل هاى آنان را روزى او فرمايد و هر كس دست احسان خود را به روى آنان بگشايد، محبّت و دوستى ايشان را روزيش گرداند و هر كس از دست درازى به اموال آنان خويشتندارى كند، خداوند عزّ و جلّ دارايى او را زياد كند و هر كس داد ستمديده را از ستمگر بستاند، همنشين من در بهشت باشد و هر كس عفو و گذشتش زياد باشد، عمرش دراز گردد و هر كه عدالتش فراگير باشد، در برابر دشمنش يارى گردد.
۱.بحار الأنوار: 75/359/74.
نمایش ۱ تا ۲۰ از ۳۲