باب در بيان كسى كه قصد ثواب يا گناه مى كند

از او، از على بن حفص عوسى، از على بن سايح، از (امام زاده) عبد اللّه بن موسى جعفر عليهماالسلام، از پدرش روايت است كه گفت: آن حضرت را سؤال كردم از دو فرشته نويسندگان اعمال، كه آيا علم به هم مى رسانند به گناه يا ثواب، چون بنده اراده كند كه آن را به فعل آورد؟ حضرت فرمود كه:«بوى مزبله و آبريز و بوى خوش، برابر است؟» عرض كردم: نه. فرمود: «به درستى كه بنده چون قصد حسنه مى كند، نفسش خوشبو بيرون آيد؛ پس فرشته دست راست به فرشته دست چپ مى گويد: بايست؛ زيرا كه او قصد حسنه كرد. پس چون آن را به فعل آورد، زبانش قلم آن فرشته، و آب دهانش مركّب او باشد، و آن را از برايش ثابت گرداند و بنويسد. و چون قصد گناهى كند، نفسش گنديده و بدبو بيرون آيد؛ پس فرشته دست چپ به فرشته دست راست مى گويد كه: بايست و دست نگاه دار؛

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از على بن حكم، از فضيل بن عثمان مرادى روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى فرمود:«رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: چهار خصلت است كه هر كه آنها در او باشد، بعد از آنها، بر خدا هلاك نشود، و مستحقّ عذاب آن جناب نگردد، و مگر كسى كه هالك و بسى شقى و بدبخت باشد. و آنها، اين است كه: بنده قصد مى كند كه حسنه را به عمل آورد، پس اگر آن بنده آن را به عمل نياورد، خدا به قصد نيكش، يك حسنه از برايش بنويسد، و اگر آن بنده آن را به عمل آورد، خداى عز و جل ده حسنه از برايش بنويسد، و قصد مى كند كه سيّئه را به عمل آورد، پس اگر آن را به عمل نياورد، چيزى بر او نوشته نشود، و اگر آن بنده آن را به عمل آورد، هفت ساعت مهلت داده شود، و فرشته اى