حدیث دربارهباب در بيان زشتگويى و بى شرمى

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از ابن محبوب، از عمر بن يزيد، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«در ميان بنى اسرائيل مردى بود كه در مدّت سه سال دعا مى كرد و خداى عز و جل را مى خواند كه او را پسرى روزى كند؛ پس چون ديد كه خداى عز و جل دعاى او را مستجاب نمى گرداند، گفت: اى پروردگار من! آيا من از تو دورم كه از من نمى شنوى، يا تو به من نزديكى و مرا اجابت نمى فرمايى». حضرت فرمود: «پس كسى در خواب به نزد او آمد و گفت كه: تو در مدّت سه سال خداى عز و جل را خواندى، با زبان هرزه، و دل از حدّ درگذرنده كه پاكيزه نيست، و نيّتى كه راست و درست نه؛ پس از هرزگى خود باز ايست، و بايد كه دلت از خداى عز و جل بپرهيزد، و نيّتت نيكو شود». فرمود: «پس آن مرد، همچنين كرد. بعد از آن، خداى عز و جل را خواند و پسرى از برايش متولّد شد».