تاريخ الطبرىـ به نقل از سُدّى، در ذكر جنگ اُحد ـ: طلحة بن عثمان، پرچمدار مشركان، برخاست و گفت: اى گروه اصحاب محمّد! شما مى پنداريد كه خداوند، ما را با شمشيرهاى شما به آتش مى رانَد و شما را با شمشيرهاى ما به بهشت مى بَرد. اكنون آيا از ميان شما كسى هست كه خداوند او را با شمشير من به بهشت ببرد يا مرا با شمشير او روانه دوزخ كند؟ على بن ابى طالب عليه السلام در برابر او برخاست و گفت: «سوگند به آن كه جانم در دست اوست، از تو جدا نمى شوم تا تو را با شمشيرم روانه دوزخ كنم يا تو مرا با شمشيرت به بهشت بفرستى». پس على عليه السلام ضربه اى بر او وارد كرد و پايش را قطع كرد. وى افتاد و عورتش پيدا شد و گفت: اى پسر عمو! تو را به خدا سوگند مى دهم كه [حقّ] خويشاوندى را رعايت كنى. پس على عليه السلام رهايش

الإرشادـ به نقل از ابن اسحاق ـ: پرچمدار قريش در جنگ اُحد، طلحة بن طلحة بن عبد العُزّى بن عثمان بن عبد الدار بود كه على بن ابى طالب عليه السلام وى را كشت و پسرش ابو سعيد بن طلحه و برادرش كلدة بن ابى طلحه را نيز كشت. و عبد اللّه بن حميد بن زهرة بن حارث بن اسد بن عبد العزّى و ابو الحَكم بن اخنس بن شريق ثقفى و وليد بن ابى حذيفة بن مغيره و برادرش اميّة بن ابى حذيفة بن مغيره و ارطات بن شُرَحبيل و هشام بن اميّه و عمرو بن عبد اللّه جمحى و بِشر بن مالك و صُواب، وابسته بنى عبد الدار، را نيز كشت. پس پيروزى با او بود و بازگشت مردم به نزد پيامبر صلى الله عليه و آله پس از فرارشان، به سبب ايستادگى و دفاع على عليه السلام به تنهايى از پيامبر صلى الله عليه و آله بود. و در آن روز، سرزنش خداى متعال،

السيرة النبوية، ابن هشامـ به نقل از مسلمة بن علقمه مازنى ـ: در جنگ اُحد، چون درگيرى شديد شد، پيامبر خدا، زير پرچم انصار نشست و به على بن ابى طالب ـ رضوان اللّه عليه ـ پيغام داد كه: «پرچم را پيش ببر!». پس على عليه السلام پيش رفت و گفت: «من ابو الفُصَم [/ ابو القُصَم] ۲ هستم». پس ابو سعد بن ابى طلحه ـ كه پرچمدار مشركان بود ـ، ندايش داد كه: اى ابو القُصَم! آيا اهل نبرد تن به تن هستى؟ گفت: «آرى». پس در ميان دو لشكر به مبارزه در آمدند و دو ضربه ردّ و بدل كردند. على عليه السلام ضربه اى بر او زد و به خاكش افكند. سپس از او روگرداند و كارش را تمام نكرد. يارانش به او گفتند: پس چرا كارش را نساختى؟ فرمود: «عورتش را در برابر من هويدا كرد و خويشاوندى، موجب شد كه از او رو بگردانم ودانستم كه خداى

الإرشادـ به نقل از عبد اللّه بن مسعود، در يادكردِ جنگ اُحد ـ: پرچم مشركان با طلحة بن ابى طلحه بود كه قوچ (سركرده) گروه خوانده مى شد؛ و پيامبر خدا، پرچم مهاجران را به على بن ابى طالب عليه السلام داد و او آمد تا زير پرچم انصار ايستاد. پس ابو سفيان، نزد پرچمداران آمد و گفت: اى گروه پرچمدار! نيك مى دانيد كه لشكر از ناحيه پرچمدارانش ضربه مى خورَد و در جنگ بدر هم از ناحيه پرچمدارانتان ضربه خورديد. پس اگر مى بينيد كه توانايى آن را نداريد، پرچم را به ما بسپاريد تا ما خود، آن را حفظ كنيم. طلحة بن ابى طلحه، خشمناك شد و گفت: آيا به ما چنين مى گويى؟ به خدا سوگند، امروز شما را با آن تا به كرانه هاى مرگ مى برم. طلحه كه قوچ (سركرده) گروه ناميده مى شد، جلو آمد و على بن ابى طالب عليه السلام هم پيش

امام صادق عليه السلام:چون در جنگ اُحُد، مردم از گِرد پيامبر صلى الله عليه و آله پراكنده شدند، ايشان، رو به آنان مى فرمود: «من، محمّد هستم. من پيامبر خدايم. كشته نشده و نمرده ام». مشركان، از سمت راست به پيامبر صلى الله عليه و آله حمله كردند كه على عليه السلام، آنان را پراكنده مى كرد و چون پراكنده شان مى ساخت، از سمت چپ به پيامبر صلى الله عليه و آله يورش مى بردند و پيوسته، در اين حال بود تا آن كه شمشيرش شكست و سه تكّه شد. پس نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و شمشير شكسته اش را پيش ايشان [بر زمين] نهاد و گفت: اين شمشير من شكسته است. آن روز، پيامبر صلى الله عليه و آله، ذوالفقار را به او داد و چون پيامبر صلى الله عليه و آله، لرزش پاهاى على عليه السلام را از فراوانى كارزار ديد، سر به

الكافىـ به نقل از نعمان رازى از امام صادق عليه السلام ـ: مردم در جنگ اُحد از گِرد پيامبر خدا پراكنده شدند و ايشان، به شدّت خشمگين شد. پيامبر صلى الله عليه و آله، هرگاه خشمگين مى شد، عَرَق از پيشانى او چون مرواريد مى چكيد. پس نگريست و على عليه السلام را در كنارش ديد و به او فرمود: «به خويشانت ملحق شو، آنان كه از گِرد پيامبر خدا پراكنده شدند». على عليه السلام گفت: اى پيامبر خدا! سرمشق من، تواى». پيامبر خدا فرمود: «پس مرا از اينان، آسوده كن!». على عليه السلام يورش برد و نخستين كسى را كه از آنان ديد، زد. جبرئيل عليه السلام گفت: «اى محمّد! بى گمان، اين كار، همان ازخودگذشتگى است». [پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود:]«بى گمان، او از من است و من از اويم». جبرئيل عليه السلام هم گفت: «اى

الإرشاد:چون مردم در جنگ اُحد از گِرد پيامبر صلى الله عليه و آله پراكنده شدند و امير مؤمنان، ايستادگى كرد، [پيامبر صلى الله عليه و آله]به او فرمود: «تو چرا با مردم نرفتى؟». امير مؤمنان گفت: بروم و تو را وا نهم، اى پيامبر خدا؟! به خدا سوگند كه نمى روم تا كشته شوم و يا خداوند، وعده يارى به تو را تحقّق بخشد. پس پيامبر صلى الله عليه و آله به او فرمود: «اى على! مژده باد كه خداوند، وعده اش را تحقّق مى بخشد و مشركان، ديگر هيچ گاه مانند امروز بر ما دست نمى يابند!». سپس به گروهى كه به او رو آورده بودند، نگريست و به على عليه السلام فرمود: «اى على! كاش به اينان حمله مى بردى». امير مؤمنان، حمله برد و هشام بن اميّه مخزومى را از آنان كُشت و گروه، در هم شكست. پس گروه ديگرى رو آوردند و پيامبر صلى

المغازىـ به نقل از امام على عليه السلام ـ: چون جنگ اُحد شد و مشركان، حمله كردند، اميّة بن ابى حذيفة بن مغيره، در حالى كه زره به تن داشت و غرق در آهن و فولاد بود و جز چشمانش ديده نمى شد، روى آورد و مى گفت: امروز در برابر بدر. يكى از مسلمانان، راه را بر او بست؛ امّا اميّه وى را كشت. من آهنگ او كردم و با شمشير، بر سرش كه زير زره و كلاهخود بود، كوفتم؛ امّا چون قدّم كوتاه [تر از او] بود ضربه ام كارگر نيفتاد. او با شمشيرش به من ضربه مى زد و من با سپر چرمى از خود، دفاع مى كردم. شمشيرش در سپرم فرو رفت و چون زرهش را بالا زده بود، به او ضربه زدم و پاهايش را قطع كردم. او افتاد و به درآوردن شمشيرش از سپر من پرداخت، تا اين كه آن را درآورد و در حالى كه روى زانوانش ايستاده بود، با من مى جنگيد تا آن كه