فیلترها
نتایج جستجو برای «تیزهوشی»: ۲۲ حدیث
عنه عليه السلام:دِعامَةُ الإِنسانِ العَقلُ، والعَقلُ مِنهُ الفِطنَةُ والفَهمُ والحِفظُ والعِلمُ، وبِالعَقلِ يَكمُلُ، وهُوَ دَليلُهُ ومُبصِرُهُ ومِفتاحُ أمرِهِ، فَإِذا كانَ تَأييدُ عَقلِهِ مِنَ النّورِ كانَ عالِمًا، حافِظًا، ذاكِرًا، فَطِنًا، فَهِمًا، فَعَلِمَ بِذلِكَ كَيفَ ولِمَ وحَيثُ، وعَرَفَ مَن نَصَحَهُ ومَن غَشَّهُ، فَإِذا عَرَفَ ذلِكَ عَرَفَ مَجراهُ ومَوصولَهُ ومَفصولَهُ، وأخلَصَ الوَحدانِيَّةَ للّهِِ، والإِقرارَ بِالطّاعَةِ، فَإِذا فَعَلَ ذلِكَ كانَ مُستَدرِكًا لِما فاتَ، ووارِدًا عَلى ما هُوَ آتٍ، يَعرِفُ ما هُوَ فيهِ، و لِأَيِّ شَيءٍ هُوَ هاهُنا، ومِن أينَ يَأتيهِ، وإلى ما هُوَ صائِرٌ، وذلِكَ كُلُّهُ مِن تَأييدِ العَقلِ ۱.
امام صادق عليه السلام:ستون انسان، خرد است و از خرد، تيزهوشى و فهم و حفظ و دانش برآيد و با خرد كامل مى شود و خرد، راهبر و راهنما و راهگشاى انسان است. پس هرگاه خرد از نور تأييد گيرد، دانا و حافظ و ذاكر و تيز ذهن و فهيم گردد. پس به اين وسيله بداند كه چگونه و چرا و كجا هست؟ و آنكه را با او خلوص ورزد يا نيرنگ زند، بشناسد. پس هرگاه اين را شناخت، مجرا و پيوند و جدايى خود را بشناسد و توحيد خود را براى خدا خالص گرداند و به فرمان بردارى او اعتراف كند، پس اگر اين گونه كرد، آنچه را از دست داده، تدارك كند و بر آنچه بعدا مى آيد در آيد. مى داند كه در چه كار است و براى چه در اين جاست و از كجا مى آيدش و به كجا مى رود و اين همه از تأييد عقل است.
۱.الكافي: 1 / 25 / 23 عن أحمد بن محمّد مرسلاً.
الإمام عليّ عليه السلام:الحَمدُ لِلّهِ الَّذي لا يَبلُغُ مِدحَتَهُ القائِلونَ، ولا يُحصي نَعَماءَهُ العادّونَ، ولا يُؤَدّي حَقَّهُ المُجتَهِدونَ، الَّذي لا يُدرِكُهُ بُعدُ الهِمَمِ، ولا يَنالُهُ غَوصُ الفِطَنِ، الَّذي لَيسَ لِصِفَتِهِ حَدٌّ مَحدودٌ، ولا نَعتٌ مَوجودٌ، ولا وَقتٌ مَعدودٌ ولا أَجَلٌ مَمدودٌ. فَطَرَ الخَلائِقَ بِقُدرَتِهِ، ونَشَرَ الرِّياحَ بِرَحمَتِهِ، ووَتَّدَ بِالصُّخورِ مَيَدانَ أَرضِهِ.
أَوَّلُ الدِّينِ مَعرِفَتُهُ، وكَمالُ مَعرِفَتِهِ التَّصديقُ بِهِ، وكَمالُ التَّصديقِ بِهِ تَوحيدُهُ، وكَمالُ تَوحيدِهِ الإِخلاصُ لَهُ، وكَمالُ الإِخلاصِ لَهُ نفيُ الصِّفاتِ عَنهُ؛ لِشَهادَةِ كُلِّ صِفَةٍ أَنَّها غَيرُ المَوصوفِ، وشَهادَةِ كُلِّ مَوصوفٍ أَنَّهُ غَيرُ الصِّفَةِ.
فَمَن
امام على عليه السلام:ستايش، براى خدايى است كه سخنوران، به ستودن او دست نمى يابند و شمارشگران، نعمت هاى او را به شماره نمى آورند و تلاشگران، حقّ او را ادا نمى كنند؛ آن كه بلندىِ كوشش ها، به او نمى رسد و فرو رفتن تيزهوشى ها، به او دست پيدا نمى كند؛ او كه براى صفتش، نه اندازه معيّنى هست و نه وصف يافت شده اى و نه زمان شمرده شده اى و نه مدّت تعيين شده اى. آفريدگان را با توانايى اش پديد آورْد و بادها را با رحمتش پراكند و با صخره ها لرزشِ زمينش را مهار كرد.
نخستين گام در دين، شناخت خداست، و كمال شناخت خدا، باور كردن اوست، و كمال باور كردن او، يگانه دانستن اوست و كمال يگانه دانستنش، خالص كردن براى اوست ۲ و كمال خالص كردن براى او، نفى صفات از اوست؛ زيرا هر صفتى، گواه است كه غير از موصوف است و هر
۱.نهج البلاغة: الخطبة 1، الاحتجاج: ج 1 ص 473 ح 113، عيون الحكم والمواعظ: ج 4 ص 247 ح 5، بحار الأنوار: ج 77 ص 300 ح 7 وراجع نهج الحقّ: ص 65.
۲.خالص كردن شناخت نسبت به خدا، به اين معناست كه خدا را خالص و بسيط بدانيم و تركيب و نقص را از او نفى كنيم.
۳.اگر صفاتى را كه براى ذات خدا اثبات مى كنيم، تصوّر كنيم، مى فهميم كه معناى صفات، با هم و با ذات، متفاوت اند. پس تصوّرات خود را از صفات، نمى توانيم به خدا نسبت دهيم، مگر آن كه آنها را به صفات سلبى باز گردانيم و مثلاً بگوييم: خدا عالم است؛ به اين معنا كه چيزى از او پوشيده نيست. اين روش، در احاديث مربوط به صفات ذاتى خدا، مثل علم و قدرت، مورد استفاده قرار گرفته است. در متون دينى، غالبا براى توصيف خدا از صفات فعلى استفاده شده است و حتّى برخى صفات، همچون عظيم و كبير نيز كه صفت ذاتى به نظر مى رسند، در احاديث به صورت صفت فعلى تفسير شده اند، مثل آفريدگارِ موجودات عظيم.
کلیدواژه‌ها احادیث جامع در تفسیر نام ها و صفات خدا
عنه عليه السلام:ما وَحَّدَهُ مَن كَيَّفَهُ، ولا حَقيقَتَهُ أَصابَ مَن مَثَّلَهُ، ولا إِيّاهُ عَنى مَن شَبَّهَهُ، ولا صَمَدَهُ مَن أَشارَ إِلَيهِ وتَوَهَّمَهُ. كُلُّ مَعروفٍ بِنَفسِهِ مَصنوعٌ، وكُلُّ قائِمٍ في سِواهُ مَعلولٌ. فاعِلٌ لا بِاضطِرابِ آلَةٍ، مُقَدِّرٌ لا بِجَولِ فِكرَةٍ، غَنِيٌّ لا بِاستِفادَةٍ. لا تَصحَبُهُ الأَوقاتُ، ولا تَرفِدُهُ الأَدَواتُ.
سَبَقَ الأَوقاتَ كَونُهُ، وَالعَدَمَ وُجودُهُ، وَالاِبتِداءَ أَزَلُهُ بِتَشعيرِهِ المَشاعِرَ عُرِفَ أَن لا مَشَعَرَ لَهُ، وبِمُضادَّتِهِ بَينَ الأُمورِ عُرِفَ أَن لا ضِدَّ لَهُ، وبِمُقارَنَتِهِ بَينَ الأَشياءِ عُرِفَ أَن لا قَرينَ لَهُ.
ضادَّ النّورَ بِالظُّلمَةِ، وَالوُضوحَ بِالبُهمَةِ، وَالجُمودَ بِالبَلَلِ، وَالحَرورَ بِالصَّرَدِ. ۱
امام على عليه السلام:يگانه اش ندانسته، كسى كه براى او چگونگى انگاشته باشد. به حقيقتِ او نرسيده، آن كه براى او همانندى پنداشته باشد. او را قصد نكرده، كسى كه براى او مانندى در نظر گرفته باشد. او را نخواسته، آن كه به او اشاره كرده و به وهمش آورده باشد. هرچه به ذاتش شناخته شود، ساخته شده است و هرچه قائم به غير باشد، معلول [و وابسته به علّت و سبب] است.
عمل كننده است، نه با به كار گرفتن و حركت دادن ابزار. اندازه گذارنده است، نه با به كار بردن فكر و انديشه. بى نياز است، نه با سود بردن [از ديگران]. زمان ها با او همراه نيستند و ابزارها او را يارى نمى كنند.
بودنش، بر زمان ها، پيشى گرفته است و هستى اش، بر نيستى و بى آغاز بودنش، بر آغاز. با درك دادنش به قواى ادراكى [انسان ها]، دانسته شد كه قوّه
کلیدواژه‌ها احادیث جامع در تفسیر نام ها و صفات خدا
امام على عليه السلامـ آن گاه كه مالك اشتر را به استاندارى و كارهاى مصر گماشت، در عهدنامه اى خطاب به وى ـ: به نام خداوند بخشنده مهربان. اين فرمانى است از بنده خدا على، امير مؤمنان به مالك بن حارث اشتر، در عهدنامه او، آن گاه كه وى را به استاندارى مصر گماشت، براى جمع آورى خراج و ماليات مصر و جهاد با دشمنش و اصلاح كارهاى مردمش و آبادسازى شهرهايش.
او را فرمان داد به تقواى الهى و برگزيدن طاعت او و پيروى از آنچه خداوند در كتابش به آن فرمان داده است، از واجبات و مستحبّاتى كه هيچ كس جز با پيروى از آنها سعادتمند نمى شود و جز با انكار و تباه ساختن آنها بدبخت نمى گردد [و به او فرمان داد] كه با دست و دل و زبانش خدا را يارى كند؛ چرا كه خداوند، عهده دار يارى كسى است كه يارى اش كند. همانا او نيرومند و
عنه عليه السلام:فَتَبارَكَ اللّهُ الَّذي لا يَبلُغُهُ بُعدُ الهِمَمِ، ولا يَنالُهُ غَوصُ الفِطَنِ. ۱
امام على عليه السلام:خجسته است خدايى كه ژرف نگرى انديشه ها، او را درك نمى كند، و ژرف كاوى تيزهوشى ها به او نمى رسد!
۱.الكافي: ج 1 ص 135 ح 1 عن محمّد بن أبي عبد اللّه ومحمّد بن يحيى جميعا رفعاه إلى الإمام الصادق عليه السلام، التوحيد: ص 42 ح 3 عن عبد الرحمن عن الإمام الصادق عن أبيه عن جدّه عنه عليهم السلام، نهج البلاغة: الخطبة 94 وفيه «حدس» بدل «غوص»، الاحتجاج: ج 1 ص 473 ح 113 نحوه، بحار الأنوار: ج 4 ص 269 ح 15.
عنه عليه السلام:تَبارَكَ اللّهُ الَّذي لا يَبلُغُهُ بُعدُ الهِمَمِ، ولا يَنالُهُ غَوصُ الفِطَنِ. ۱
امام على عليه السلام:خجسته است خدايى كه بلندىِ همّت ها به او نمى رسد و ژرفكاوىِ تيزهوشى ها، به او نمى رسد.
۱.الكافي: ج 1 ص 135 ح 1 عن محمّد بن أبي عبد اللّه ومحمّد بن يحيى جميعا رفعاه إلى الإمام الصادق عليه السلام، التوحيد: ص 42 ح 3 عن عبد الرحمن عن الإمام الصادق عن آبائه عنه عليهم السلام، نهج البلاغة: الخطبة 94 وفيه «حدس» بدل «غوص».
عنه عليه السلام:فَتَبارَكَ اللّهُ الَّذي لا يَبلُغُهُ بُعدُ الهِمَمِ، ولا يَنالُهُ غَوصُ الفِطَنِ وتَعالَى الَّذي لَيسَ لَهُ وَقتٌ مَعدودٌ، ولا أجَلٌ مَمدودٌ، ولا نَعتٌ مَحدودٌ. ۱
امام على عليه السلام:خجسته است خدايى كه ژرف نگرى انديشه ها، او را درك نمى كند، و ژرفكاوى تيزهوشى ها به او نمى رسد! برتر است آن كه او را نه زمانى شمارش شده هست، و نه مدّت عمرى معيّن، و نه صفتى مشخّص.
۱.الكافي: ج 1 ص 135 ح 1 عن محمّد بن أبي عبد اللّه ومحمّد بن يحيى جميعاً رفعاه إلى الإمام الصادق عليه السلام، التوحيد: ص 42 ح 3 عن عبد الرحمن عن الإمام الصادق عن آبائه عنه عليهم السلام؛ المعيار والموازنة: ص 255.
عنه عليه السلام:الَّذي لا يُدرِكُهُ بُعدُ الهِمَمِ، ولا يَنالُهُ غَوصُ الفِطَنِ، الَّذي لَيسَ لِصِفَتِهِ حَدٌّ مَحدودٌ، ولا نَعتٌ مَوجودٌ، ولا وَقتٌ مَعدودٌ، ولا أجَلٌ مَمدودٌ. ۱
امام على عليه السلام:[او] آن اسـت كـه ژرف نـگرى انديشه ها، او را درك نمى كند، و ژرفكاوى تيزهوشى ها به او نمى رسد؛ آن كه نه براى صفاتش اندازه اى مشخّص است، و نه توصيفى موجود، نه زمانى معيّن، و نه پايانى مشخّص.
۱.نهج البلاغة: الخطبة 1، الاحتجاج: ج 1 ص 473 ح 113، بحار الأنوار: ج 77 ص 300 ح 7 نقلاً عن عيون الحكم والمواعظ و ج 4 ص 247 ح 5 وراجع المناقب للخوارزمي: ص 300 ح 296.
الإمام عليّ عليه السلام:الحَمدُ للّهِِ الَّذي لا يَبلُغُ مِدحَتَهُ القائِلونَ، ولا يُحصي نَعماءَهُ العادّونَ، ولا يُؤَدّي حَقَّهُ المُجتَهِدونَ، الَّذي لا يُدرِكُهُ بُعدُ الهِمَمِ، ولا يَنالُهُ غَوصُ الفِطَنِ، الَّذي لَيسَ لِصِفَتِهِ حَدٌّ مَحدودٌ، ولا نَعتٌ مَوجودٌ، ولا وَقتٌ مَعدودٌ، ولا أجَلٌ مَمدودٌ. فَطَرَ الخلائِقَ بِقُدرَتِهِ، ونَشَرَ الرِّياحَ بِرَحمَتِهِ، ووَتَّدَ بِالصُّخورِ مَيَدانَ أرضِهِ.
أوَّلُ الدّينِ مَعرِفَتُهُ، وكَمالُ مَعرِفَتِهِ التَّصديقُ بِهِ، وكَمالُ التَّصديقِ بِهِ تَوحيدُهُ، وكَمالُ تَوحيدِهِ الإِخلاصُ لَهُ، وكَمالُ الإِخلاصِ لَهُ نَفيُ الصِّفاتِ عَنهُ، لِشَهادَةِ كُلِّ صِفَةٍ أنَّها غَيرُ المَوصوفِ، وشَهادَةِ كُلِّ مَوصوفٍ أنَّهُ غَيرُ الصِّفَةِ.
فَمَن وَصَفَ
امام على عليه السلام:سپاسْ خدايى را كه سخنوران، به ستايش او نمى رسند، شمارشگرانِ نعمت هاى او نمى توانند آنها را بشمارند، و تلاشگران نمى توانند حقّ او را بپردازند؛ آن كه ژرف انديشىِ انديشه ها، او را درك نمى كند، و ژرفكاوى تيزهوشى ها به او نمى رسد؛ آن كه صفاتش نه اندازه معيّنى، و نه وصفى، و نه زمانِ شمارش شده اى، و نه پايان مشخّصى دارد. با قدرت خود، آفريده ها را به وجود آورد، و با رحمتش بادها را به وزيدن وا داشت، و گستره زمينش را با صخره ها مهار كرد.
آغاز دين، شناخت اوست، و كمال شناخت او باورداشت اوست، و كمال باور داشتن او يگانه دانستن اوست، و كمال يگانه دانستن او، اخلاص براى اوست، و كمال اخلاص براى او، نفى صفات از اوست؛ چون هر صفتى گواه است كه آن [صفت]، غير از موصوف است، و هر موصوفى گواه
۱.نهج البلاغة: الخطبة 1، الاحتجاج: ج 1 ص 473 ح 113، بحار الأنوار: ج 77 ص 300 ح 7 و ج 4 ص 247 ح 5 وراجع نهج الحقّ: ص 65.
کلیدواژه‌ها مجموعه نام ها و صفات
عنه عليه السلامـ في خُطبَتِهِ في مَسجِدِ الكوفَةِ ـ: الحَمدُ للّهِِ الَّذي لا مِن شَيءٍ كانَ، ولا مِن شَيءٍ كَوَّنَ ما قَد كانَ، المُستَشهِدِ بِحُدوثِ الأَشياءِ عَلى أزَلِيَّتِهِ، وبِما وَسَمَها بِهِ مِنَ العَجزِ عَلى قُدرَتِهِ، وبِما اضطَرَّها إلَيهِ مِنَ الفَناءِ عَلى دَوامِهِ، لَم يَخلُ مِنهُ مَكانٌ فَيُدرَكَ بَأَينِيَّتِهِ، ولا لَهُ شَبَحُ مثالٍ فَيوصَفَ بِكَيفِيَّتِهِ، ولَم يَغِب عَن شَيءٍ فَيُعلَمَ بِحَيثِيَّتِهِ.
مُبايِنٌ لِجَميعِ ما أحدَثَ فِي الصِّفاتِ، ومُمتَنِعٌ عَنِ الإِدراكِ بِمَا ابتَدَعَ مِن تَصريفِ الذَّواتِ، وخارِجٌ بِالكِبرياءِ وَالعَظَمَةِ مِن جَميعِ تَصَرُّفِ الحالاتِ، مُحَرَّمٌ عَلى بَوارِعِ ناقِباتِ الفِطَنِ تَحديدُها، وعَلى غَوامِضِ ثاقِباتِ الفِكرِ تَكييفُهُ وعَلى
امام على عليه السلامـ در سخنرانى اش در مسجد كوفه ـ: سپاسْ خدايى را كه نه خود از چيزى به وجود آمده و نه آنچه را كه هست، از چيزى به وجود آورده است؛ آن كه پديده بودنِ چيزها را بر ازلى بودن خود، و ناتوانى اى را كه در چيزها نهاده، بر قدرت خويش، و فنا شدنِ حتمىِ آنها را بر دوام خود، گواه آورْد.
هيچ جايى از او تهى نيست تا او به مكان داشتنْ شناخته شود، و براى او هيچ شبح مثالى اى نيست تا به چگونگىِ داشتن، توصيف شود، و از هيچ چيزى غايب نيست تا با جهت آن، شناخته شود.
در صفات با همه آنچه آفريده، فرق دارد و به خاطر تحوّلى كه در ذات موجوداتْ قرار داده، درك ذات او ناشدنى است، و خود او به خاطر كبريا و عظمت، از هر نوع تغييرِ حالت، به دور است.
بر چيرگى تيزهوشى ها تحديد او، و بر دشوارجويى هاى انديشه هاى
۱.عيون أخبار الرضا عليه السلام: ج 1 ص 121 ح 15، التوحيد: ص 69 ح 26 كلاهما عن الهيثم بن عبد اللّه الرمّاني عن الإمام الرضا عن آبائه عليهم السلام، البلد الأمين: ص 92 كلاهما نحوه، بحار الأنوار: ج 4 ص 221 ح 2.
کلیدواژه‌ها مجموعه نام ها و صفات
مختصر تاريخ دمشق عن المدائني:قالَ عَلِيُّ بنُ أبي طالِبٍ في عَبدِ اللّهِ بنِ عَبّاسٍ: إنَّهُ يَنظُرُ إلَى الغَيبِ مِن سِترٍ رَقيقٍ؛ لِعَقلِهِ وفِطنَتِهِ بِالاُمورِ. ۱
مختصر تاريخ دمشقـ به نقل از مدائنى ـ: على بن ابى طالب عليه السلام درباره عبد اللّه بن عبّاس فرمود: «او به خاطر خِرَد و تيزهوشى اش در امور، از پسِ پرده اى نازك، ناديدنى ها را مى بيند».
۱.مختصر تاريخ دمشق: ج 12 ص 305، عيون الأخبار لابن قتيبة: ج 1 ص 35، المناقب للخوارزمي: ص 197 الرقم 238 وليس فيهما «لعقله وفطنته بالاُمور».
کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عبادیدعا و ذکرکسانی که پیامبر صلی الله علیه و آله برایشان +1 مورد دیگر
الإمام عليّ عليه السلام:العِلمُ بِالفَهمِ. الفَهمُ بِالفِطنَةِ. الفِطنَةُ بِالبَصيرَةِ. ۱
امام على عليه السلام:دانش، به فهميدن است، فهميدن، به تيزهوشى است و تيزهوشى، به بصيرت.
۱.. غرر الحكم: ح 38 و 39 و 40، عيون الحكم والمواعظ: ص 36 ح 743 و 745 و 746.
عنه صلى الله عليه و آله:أسأ لَكُ بِالاِسمِ الَّذي فَتَقتَ بِهِ رَتقَ عَظيمِ جُفونِ عُيونِ النّاظِرينَ، الَّذي بِهِ تَدبيرُ حِكمَتِكَ وشَواهِدُ حُجَجِ أَنبِيائِكَ، يَعرِفونَكَ بِفِطَنِ القُلوبِ، وأنتَ في غَوامِضِ مُسَرّاتِ سَريراتِ الغُيوبِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:تو را به نامى مى خوانم كه پلك چشمانِ كاملاً بسته بينندگان را بدان باز نمودى؛ نامى كه تدبير حكيمانه ات و شواهد حجّت هاى پيامبرانت بِدان قوام دارد. با تيزهوشى دل، تو را مى شناسند؛ تويى كه در پوشيده ترين نهانى هاى پنهان، در پرده غيب هستى.
۱.مهج الدعوات: ص 103 عن محمّد بن عليّ بن أبي طالب عليه السلام، بحار الأنوار: ج 94 ص 404 ح 5.
مُحَمَّدُ بنُ عَبدِ الجَبّارِ عَن بَعضِ أصحابِنا رَفَعَهُ إلَى الإِمامِ الصّادِقِ عليه السلام قالَ: قُلتُ لَهُ: مَا العَقلُ؟ قالَ: ما عُبِدَ بِهِ الرَّحمنُ وَاكتُسِبَ بِهِ الجِنانُ. قالَ: قُلتُ: فَالَّذي كانَ في مُعاوِيَةَ؟ فَقالَ: تِلكَ النَّكراءُ، تِلكَ الشَّيطَنَةُ، وهِيَ شَبيهَةٌ بِالعَقلِ ولَيسَت بِالعَقلِ ۱.
محمّد بن عبدالجبّار از يكى از ياران امام صادق عليه السلام نقل مى كند كه عرض كردم: «خرد چيست؟» فرمود: «آن چيزى كه با آن خداوند پرستش شود و بهشت با آن به دست آيد». گفتم: «آنچه در معاويه بود، [چه بود]؟» فرمود: آن تيزهوشى و شيطنت است. آن شبيه عقل است؛ ولى عقل نيست.
۱.الكافي: 1 / 11 / 3، معاني الأخبار: 239 / 1، المحاسن: 1 / 310 / 613.
عنه عليه السلام:بالأدبِ تُشْحَذُ الفِطَنُ. ۱
امام على عليه السلام:تربيت، سبب تيزهوشى مى شود.
۱.غرر الحكم: 4333.
الإمامُ عليٌّ عليه السلام:لَا تَجْتَمِعُ الفِطْنَةُ وَالبِطْنَةُ. ۱
امام على عليه السلام:با پرخورى، تيزهوشى [در كار]نيست.
۱.غرر الحكم: 10572
عنه عليه السلام:بالأدبِ تُشْحَذُ الفِطَنُ. ۱
امام على عليه السلام:تربيت، سبب تيزهوشى مى شود.
۱.غرر الحكم: 4333.
الإمامُ عليٌّ عليه السلام:مَنْ زَادَ شِبَعُهُ كَظَّتْهُ البِطْنَةُ، مَنْ كَظَّتْهُ البِطْنَةُ حَجَبَتْهُ عَنِ الفِطْنَةِ. ۱
امام على عليه السلام:هر كه زياد سير شود، پرخورى او را گرانبار مى كند، و هر كه پرخورى گران بارش كند، تيزهوشى را از او مى گيرد.
۱.غرر الحكم: (8458 ـ 8459).
عنه عليه السلام:لاَ فِطْنَةَ مَعَ بِطْنَةٍ. ۱
امام على عليه السلام:با پرخورى، تيزهوشى [در كار]نيست.
۱.غرر الحكم: 10528.
نمایش ۱ تا ۲۰ از ۲۲