ص) فرجام بهشتى

پيامبر صلى الله عليه و آلهـ در سفارش به حضرت على عليه السلام ـ: عقل، آن است كه بهشت با آن به دست آيد و خشنودى خداوند با آن طلب گردد.

پيامبر صلى الله عليه و آله:چه بسيار خردمندانى كه دركى از خداوند دارند؛ گرچه نزد مردم، خوار و بد چهره اند؛ ولى در آينده رستگارند. چه بسيار خوشْ سخنورانى كه نزد مردم، خوش چهره اند؛ ولى در قيامت، هلاك مى شوند.

انس:سؤال شد: «اى رسول خدا ممكن است مردى از خردى نيكو برخوردار باشد و گناهان بسيار داشته باشد؟». پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «هيچ انسانى نيست، مگر اينكه گناهان و لغزشهايى را مرتكب شده است. پس هر كس سرشتش خردمندى و نهادش يقين باشد، گناهانْ بدو آسيبى نرساند». گفته شد: «اى رسول خدا! چگونه است اين؟». فرمود: «زيرا [خردمند] هرگاه مرتكب لغزشى گردد، آن را با توبه و پشيمانى جبران كند و از اين رو، گناهانش پاك گردد و تنها خوبى ها باقى مى ماند كه با آن وارد بهشت گردد».

امام على عليه السلام:گروههايى به سوى بهشت برين [از ديگران] پيشى گرفتند كه بيش از ديگران اهل روزه، نماز، حج و عمره نبودند؛ بلكه آنان پندهاى الهى را دريافتند.

امام صادق عليه السلام:آنكه خردمند باشد ـ اگر خدا خواهد ـ پايانش به بهشت ختم گردد.

محمّد بن عبدالجبّار از يكى از ياران امام صادق عليه السلام نقل مى كند كه عرض كردم: «خرد چيست؟» فرمود: «آن چيزى كه با آن خداوند پرستش شود و بهشت با آن به دست آيد». گفتم: «آنچه در معاويه بود، [چه بود]؟» فرمود: آن تيزهوشى و شيطنت است. آن شبيه عقل است؛ ولى عقل نيست.