امام زين العابدين عليه ‏السلام: اگر ديديد مردى ظاهر الصلاح است، در گفتارش دم از زهد و پارسايى مى‏زند و در حركات و رفتارهايش فروتنى مى‏نمايد، مراقب باشيد كه فريبتان ندهد. تا آن كه ببينيد آيا با هوس خويش است و مخالف خِرَدش، يا با خرد خويش است و مخالف هَوَسش، و ببينيد كه عشق و علاقه او به رياست‏هاى دروغين يا بى‏رغبتى‏اش به آنها، چگونه است؛ زيرا در ميان مردم، كسانى هستند كه دنيا و آخرت، هر دو، را مى‏بازند. دنيا را براى دنيا رها مى‏كنند و لذّت رياست پوچ را از لذّت ثروت و نعمت‏هاى روا و حلال، برتر مى‏دانند. بنا بر اين، [چنين كسى] براى رسيدن به رياست پوچ، از همه آنها مى‏گذرد تا آن جا كه: «چون به او گفته شود: «از خدا بترس!»، نخوت، او را به گناه مى‏كشانَد. پس جهنّم براى او بس است و چه بد بسترى

صحيح مسلمـ به نقل از عمر ـ: خدمت پيامر خدا رسيدم. ايشان روى حصيرى دراز كشيده بود. من هم نشستم. جز يك ازار، چيز ديگرى بر تن نداشت و هنگامى كه آن را بالا زد، ديدم كه حصير بر پهلويش رد انداخته است. نگاهى به انبارى پيامبر خدا انداختم و با چشم خود ديدم كه در گوشه اى از اتاق، تنها مشتى جو به اندازه يك صاع بود و مقدارى برگ درخت سَلَم [براى دبّاغى كردن پوست]. يك پوست دبّاغى شده هم آويزان بود. اشك از چشمانم سرازير شد. پيامبر خدا فرمود: «چرا گريه مى كنى، پسر خَطّاب؟». عرض كردم: اى پيامبر خدا! چرا گريه نكنم، وقتى مى بينم كه اين حصير، بر پهلوى شما رد انداخته و اين هم خزانه شماست كه مى بينم، در حالى كه كسرا و قيصر، در باغ هاى پر از ميوه و جويبار زندگى مى كنند. شما كه پيامبر و برگزيده خدا هستى، وضع