حدیث دربارهبدعت نهادن در دين

امام زين العابدين عليه ‏السلام: اگر ديديد مردى ظاهر الصلاح است، در گفتارش دم از زهد و پارسايى مى‏زند و در حركات و رفتارهايش فروتنى مى‏نمايد، مراقب باشيد كه فريبتان ندهد. تا آن كه ببينيد آيا با هوس خويش است و مخالف خِرَدش، يا با خرد خويش است و مخالف هَوَسش، و ببينيد كه عشق و علاقه او به رياست‏هاى دروغين يا بى‏رغبتى‏اش به آنها، چگونه است؛ زيرا در ميان مردم، كسانى هستند كه دنيا و آخرت، هر دو، را مى‏بازند. دنيا را براى دنيا رها مى‏كنند و لذّت رياست پوچ را از لذّت ثروت و نعمت‏هاى روا و حلال، برتر مى‏دانند. بنا بر اين، [چنين كسى] براى رسيدن به رياست پوچ، از همه آنها مى‏گذرد تا آن جا كه: «چون به او گفته شود: «از خدا بترس!»، نخوت، او را به گناه مى‏كشانَد. پس جهنّم براى او بس است و چه بد بسترى است!» . پس چنين كسى كوركورانه حركت مى‏كند. نخستين باطل، او را به دورترين پايانه‏هاى زيان و بازَندگى مى‏كشاند و پروردگارش او را كه در طلب چيزى بر آمده كه توان به دست آوردنش را ندارد، در طغيانش فرو مى‏برد، به طورى كه آنچه را خدا حرام كرده، او حلال مى‏گرداند و آنچه را خدا حلال كرده، او حرام مى‏كند و برايش مهم نيست كه دينش از بين برود؛ مهم اين است كه آنچه براى به دست آوردنش رنج برده، برايش بماند. اينان همان كسانى هستند كه خداوند بر ايشان خشم گرفته و لعنتشان كرده و عذابى خفّت‏آور برايشان آماده ساخته است. بلكه مَرد، تمامْ مَرد، نيكومَرد، آن كسى است كه هوس خويش را پيرو فرمان خداوند گرداند.