فیلترها
نتایج جستجو برای «بیکاری»: ۲۶ حدیث
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:ألا أدُلُّكُم عَلى أبخَلِ النّاسِ، وأكسَلِ النّاسِ، وأسرَقِ النّاسِ.
أمّا أكسَلُ النّاسِ: فَعَبدٌ صَحيحٌ فارِغٌ لا يَذكُرُ اللّهَ بِشَفَةٍ ولا بِلِسانٍ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:آيا بخيل ترين و تنبل ترين و دزدترينِ مردم را به شما نشناسانم؟. تنبل ترينِ مردم، آن بنده تن درست و بيكارى است كه با لب و زبان، ذكر خدا نگويد.
۱.عدّة الداعي: ص 34، تنبيه الخواطر: ج 2 ص 237، إرشاد القلوب: ص 80، بحار الأنوار: ج 93 ص 302 ح 39.
عنه عليه السلام:قالَ لُقمانُ لِابنِهِ:. عَلَيكَ بِالتَّسبيحِ ما دُمتَ عامِلاً، وعَلَيكَ بِالدُّعاءِ ما دُمتَ خالِيا. ۱
امام صادق عليه السلام:لقمان به پسرش گفت: «. آن گاه كه مشغول كارى هستى، همواره تسبيح گوى، و در خلوت (/ هنگام بيكارى) خويش به دعا مشغول شو».
۱.الكافي: ج 8 ص 348 ح 547، كتاب من لا يحضره الفقيه: ج 2 ص 298 ح 2505، المحاسن: ج 2 ص 126 ح 1348 كلّها عن حمّاد (بن عيسى أو ابن عثمان)، بحار الأنوار: ج 76 ص 272 ح 28.
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:إنَّ اللّهَ يُبغِضُ الصَّحيحَ الفارِغَ، لا في شُغلِ الدنيا ولا في شُغلِ الآخِرَةِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند از شخص تن درستِ بيكاره كه نه سرگرم كارِ دنياست و نه سرگرمِ كار آخرت، نفرت دارد.
۱.شرح نهج البلاغة: ج 17 ص 146.
عنه صلى الله عليه و آله:خَلَّتانِ كثيرٌ مِن الناسِ فيهِما مَفتونٌ: الصِّحَّةُ والفَراغُ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:دو چيز است كه مايه فتنه بسيارى از مردم است: تن درستى و فراغت (بيكارى).
۱.الكافي: ج 8 ص 152 ح 136.
جامع الأخبار عن ابن عبّاس:كانَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله إذا نَظَرَ إلَى الرَّجُلِ فَأَعجَبَهُ، قالَ: هَل لَهُ حِرفَةٌ؟
فَإِن قالوا: لا.
قالَ: سَقَطَ مِن عَيني.
قيلَ: وكَيفَ ذلِكَ يا رَسولَ اللّهِ؟!
قالَ: لِأَنَّ المُؤمِنَ إذا لَم يَكُن لَهُ حِرفَةٌ يَعيشُ بِدينِهِ. ۱
جامع الأخبارـ به نقل از ابن عبّاس ـ: پيامبر خدا، هر گاه به كسى مى نگريست و او در چشمش خوش مى افتاد، مى فرمود: «آيا كار و پيشه اى دارد؟».
اگر مى گفتند: «نه»، مى فرمود: «از چشمم افتاد».
گفته شد: اى پيامبر خدا! چگونه چنين است؟
فرمود: «زيرا مؤمن، اگر كار و پيشه اى نداشته باشد، با دينش زندگى مى گذراند».
۱.جامع الأخبار: ص 390 ح 1084.
الإمام الصادق عليه السلام:قالَ لُقمانُ لاِبنِهِ: إذا سافَرتَ مَعَ قَومٍ فَأَكثِرِ استِشارَتَكَ إيّاهُم في أمرِكَ واُمورِهِم، وأكثِرِ التَّبَسُّمَ في وُجوهِهِم، وكُن كَريماً عَلى زادِكَ.
وإذا دَعَوكَ فَأَجِبهُم، وإذَا استَعانوا بِكَ فَأَعِنهُم، وَاغلِبهُم بِثَلاثٍ: بِطولِ الصَّمتِ، وكَثرَةِ الصَّلاةِ، وسَخاءِ النَّفسِ بِما مَعَكَ مِن دابَّةٍ أو مالٍ أو زادٍ.
وإذَا استَشهَدوكَ عَلَى الحَقِّ فَاشهَد لَهُم، وَاجهَد رَأيَكَ لَهُم إذَا استَشاروكَ ثُمَّ لا تَعزِم حَتّى تَثَبَّتَ وتَنظُرَ، ولا تُجِب في مَشوَرَةٍ حَتّى تَقومَ فيها وتَقعُدَ وتَنامَ وتَأكُلَ وتُصَلِّيَ وأنتَ مُستَعمِلٌ فِكرَكَ وحِكمَتَكَ في مَشوَرَتِهِ، فَإِنَّ مَن لَم يُمحِضِ النَّصيحَةَ لِمَنِ استَشارَهُ سَلَبَهُ اللّهُ تَبارَكَ
امام صادق عليه السلامـ در بين سفارش لقمان عليه السلام به پسرش ـهر گاه با گروهى مسافرت كردى، با آنان در كارهاى مربوط به خود و آنها، بسيار مشورت كن و به رويشان بسيار لبخند بزن و نسبت به زاد و توشه ات، كريم و بخشنده باش. هر گاه دعوتت كردند، بپذير و هر گاه از تو يارى خواستند، كمكشان كن و با سه چيز، بر آنان فائق باش: سكوت طولانى، نماز گزاردنِ بسيار و سخاوتمندى نسبت به آنچه از حيوان و مال و توشه دارى.
هر گاه تو را به گواهى طلبيدند، برايشان گواهى بده. هر گاه با تو مشورت كردند، درباره رأى خود، كوشش كن؛ اما تصميم قطعى نگير، تا اين كه [انديشه ات] تثبيت شود و تأمّل كرده باشى. پاسخ هيچ مشورتى را نده، مگر آن كه درباره آن ـ در حالى كه قيام و قعود مى كنى و مى خوابى و مى خورى و نماز مى خوانى ـ فكر كنى و
عنه عليه السلام ـ مِن كتابِهِ لمحمّدِ ابنِ أبي بكرٍ ـ:اِرتَقِب وَقتَ الصَّلاةِ فَصَلِّها لِوَقتِها، وَلا تَعَجَّل بِها قَبلَهُ لِفَرَاغٍ، وَلا تُؤخِّرها عَنهُ لِشُغلٍ. ۱
امام على عليه السلام ـ در نامه خود به محمّد بن ابى بكر ـ:منتظر وقت نماز باش و آن را به هنگام بخوان. نه به دليل بيكارى آن را پيش از موقع بخوان، و نه به سبب كارى آن را از وقتش به تأخير انداز.
۱.الأمالي للمفيد: 267 / 3.
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:إنَّ اللّهَ يُبغِضُ الصَّحيحَ الفارِغَ، لا في شُغلِ الدنيا ولا في شُغلِ الآخِرَةِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند از شخص تن درستِ بيكاره كه نه سرگرم كارِ دنياست و نه سرگرمِ كار آخرت، نفرت دارد.
۱.شرح نهج البلاغة: ج 17 ص 146.
عنه صلى الله عليه و آله:خَلَّتانِ كثيرٌ مِن الناسِ فيهِما مَفتونٌ: الصِّحَّةُ والفَراغُ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:دو چيز است كه مايه فتنه بسيارى از مردم است: تن درستى و فراغت (بيكارى).
۱.الكافي: ج 8 ص 152 ح 136 عن السكوني عن الإمام الصادق عليه السلام، بحارالأنوار: ج 77 ص 140 ح 17.
جامع الأخبار عن ابن عبّاس:كانَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله إذا نَظَرَ إلَى الرَّجُلِ فَأَعجَبَهُ، قالَ: هَل لَهُ حِرفَةٌ؟
فَإِن قالوا: لا.
قالَ: سَقَطَ مِن عَيني.
قيلَ: وكَيفَ ذلِكَ يا رَسولَ اللّهِ؟!
قالَ: لِأَنَّ المُؤمِنَ إذا لَم يَكُن لَهُ حِرفَةٌ يَعيشُ بِدينِهِ. ۱
جامع الأخبارـ به نقل از ابن عبّاس ـ: پيامبر خدا، هر گاه به كسى مى نگريست و او در چشمش خوش مى افتاد، مى فرمود: «آيا كار و پيشه اى دارد؟».
اگر مى گفتند: «نه»، مى فرمود: «از چشمم افتاد».
گفته شد: اى پيامبر خدا! چگونه چنين است؟
فرمود: «زيرا مؤمن، اگر كار و پيشه اى نداشته باشد، با دينش زندگى مى گذراند».
۱.جامع الأخبار: ص 390 ح 1084.
الإمامُ عليٌّ عليه السلام:المؤمنُ بِشْرُهُ في وجهِهِ، وحُزنُهُ في قلبِهِ، أوسَعُ شَيءٍ صَدْرا، وأذَلُّ شَيءٍ نَفْسا، يَكْرَهُ الرِّفْعةَ، ويَشْنَأُ السُّمْعةَ، طويلٌ غمُّهُ، بَعيدٌ هَمُّهُ، كثيرٌ صَمتُهُ، مَشغولٌ وقتُهُ، شَكورٌ، صَبورٌ، مَغمورٌ بفِكرَتِهِ، ضَنينٌ بخَلّتِهِ، سَهلُ الخَليقةِ، لَيِّنُ العَرِيكةِ، نَفسُهُ أصْلَبُ مِن الصَّلْدِ، وهُو أذَلُّ مِن العبدِ. ۱
امام على عليه السلام:مؤمن شادى اش در چهره اش مى باشد و اندوهش در دلش، سينه اش فراختر است و نَفْسش از هر چيز رامتر؛ بلندپايگى را ناخوش مى دارد وشهرت را دشمن مى شمارد اندوهش دراز است و همّتش بلند؛ بسيار خموش است و اوقاتش به بيكارى نمى گذرد؛ شكور است و شكيبا؛ غرق در انديشه خويش است و در پايبندى به دوستى خود [با ديگران]حريص. نرمخو و مهربان است، اراده اش سخت تر از سنگ خار است و با اين حال از يك برده، خوارتر و افتاده تر است.
۱.بحار الأنوار: 69/410/127.
الإمامُ الصّادقُ عليه السلام:إنَّ اللّهَ يُبْغِضُ كَثْرَةَ النَّومِ وكَثْرَةَ الفراغِ. ۱
امام صادق عليه السلام:خداوند از پُرخوابى و بيكارى زياد نفرت دارد.
۱.بحار الأنوار: 76 / 180 / 10.
رسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله:أشَدُّ الناسِ حِسابا يَومَ القِيامَةِ المَكفِيُّ الفارِغُ، إن كانَ الشُغلُ مَجهَدَةً فالفَراغُ مَفسَدَةٌ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:روز قيامت سخت ترين حسابرسى را كسى دارد كه كارهايش را ديگران [از پيشكار و نوكر و خدمتكار]انجام دهند و خودش بيكار بگردد. گو اين كه كار كردن مايه رنج و زحمت است اما بيكارى موجب فساد و تباهى است.
۱.تنبيه الخواطر: 1/60.
کلیدواژه‌ها فراغت
عنه صلى الله عليه و آله:خَلَّتانِ كثيرٌ مِن الناسِ فيهِما مَفتونٌ: الصِّحَّةُ والفَراغُ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:دو چيز است كه مايه فتنه (آزمايش يا فساد) بسيارى از مردم است: تندرستى و فراغت (بيكارى).
۱.الكافي: 8/152/136.
کلیدواژه‌ها فراغت
عنه عليه السلام:اِعلَمْ أنَّ الدنيا دارُ بَلِيَّةٍ لم يَفرُغْ صاحِبُها فيها قَطُّ ساعَةً إلّا كانَت فَرغَتُهُ علَيهِ حَسرَةً يَومَ القِيامَةِ. ۱
امام على عليه السلام:بدان كه دنيا سراى آزمايش و گرفتارى است، كه آدمى هرگز در آن ساعتى آسوده و بيكار نشود، مگر اين كه آن بيكارى در روز قيامت مايه افسوس او گردد.
۱.نهج البلاغة: الكتاب59.
کلیدواژه‌ها فراغت
الإمامُ عليٌّ عليه السلام:المؤمنُ بِشْرُهُ في وجهِهِ، و حُزنُهُ في قلبِهِ، أوسَعُ شَيءٍ صَدْرا، و أذَلُّ شَيءٍ نَفْسا، يَكْرَهُ الرِّفْعةَ، و يَشْنَأُ السُّمْعةَ، طويلٌ غمُّهُ، بَعيدٌ هَمُّهُ، كثيرٌ صَمتُهُ، مَشغولٌ وقتُهُ، شَكورٌ، صَبورٌ، مَغمورٌ بفِكرَتِهِ، ضَنينٌ بخَلّتِهِ، سَهلُ الخَليقةِ، لَيِّنُ العَرِيكةِ، نَفسُهُ أصْلَبُ مِن الصَّلْدِ، و هُو أذَلُّ مِن العبدِ. ۱
امام على عليه السلام:مؤمن شادى اش در چهره اش مى باشد و اندوهش در دلش، سينه اش فراختر است و نَفْسش از هر چيز رامتر؛ بلند پايگى را ناخوش مى دارد و شهرت را دشمن مى شمارد اندوهش دراز است و همّتش بلند؛ بسيار خموش است و اوقاتش به بيكارى نمى گذرد؛ شكور است و شكيبا؛ غرق در انديشه خويش است و در پايبندى به دوستى خود [با ديگران]حريص. نرمخو و مهربان است، اراده اش سخت تر از سنگ خار است و با اين حال از يك برده، خوارتر و افتاده تر است.
۱.بحار الأنوار: 69/410/127.
الإمامُ الصّادقُ عليه السلام:إنَّ اللّهَ يُبْغِضُ كَثْرَةَ النَّومِ و كَثْرَةَ الفراغِ. ۱
امام صادق عليه السلام:خداوند از پُر خوابى و بيكارى زياد نفرت دارد.
۱.بحار الأنوار: 76 / 180 / 10.
رسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله:خَصلَتانِ كثيرٌ مِنَ الناسِ مَفتونٌ فيهِما: الصِّحَّةُ و الفَراغُ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:دو چيز است كه بسيارى از مردم در آنها به تباهى كشيده مى شوند (مورد آزمايش الهى قرار مى گيرند): تندرستى و بيكارى (آسايش).
۱.بحار الأنوار: 81/170/2.
کلیدواژه‌ها تندرستی
عنه عليه السلام:لا يُعرَفُ الناسُ إلاّ بِالاختِبارِ، فَاختَبِرْ أهلَكَ و وَلَدَكَ في غَيبَتِكَ، و صَدِيقَكَ في مُصِيبَتِكَ، و ذا القَرابَةِ عندَ فاقَتِكَ، و ذا التَّوَدُّدِ و المَلَقِ عندَ عُطلَتِكَ؛ لِتَعلَمَ بذلكَ مَنزِلَتَكَ عِندَهُم. ۱
امام على عليه السلام:مردم جز با آزمايش شناخته نمى شوند؛ پس زن و فرزند خود را در غيابت آزمايش كن و دوستت را در گرفتاريش و خويشاوندت را در تنگ دستيت و كسانى را كه زبان مهر و محبّت و ثنا دارند در بيكاريت، تا بدين وسيله به موقعيت خود نزد آنان پى ببرى.
۱.بحار الأنوار: 78/10/67.
عنه عليه السلامـ مِن وَصاياهُ لِمُحَمَّدِ بنِ أبي بَكرٍ لَمّا وَلاّهُ مِصرَ ـ: صَلِّ الصَّلاةَ لِوَقتِها المُؤَقَّتِ لَها، و لا تُعَجِّلْ وَقتَها لِفَراغٍ، و لا تُؤَخِّرْها عَن وَقتِها لاِشتِغالٍ. ۱
امام على عليه السلامـ در ضمن سفارشهاى خود به محمّد بن ابى بكر، هنگامى كه ولايت مصر را به او سپرد ـنوشت: نماز را در وقتى كه براى آن معيّن شده است بخوان و به خاطر بيكارى، آن را جلو مينداز و به سبب كار و گرفتارى نيز آن را از وقتش به تأخير ميفكن.
۱.نهج البلاغة: الكتاب 27.
نمایش ۱ تا ۲۰ از ۲۶