فیلترها
نتایج جستجو برای «بهترین چیز در بهشت»: ۲۰ حدیث
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:يَقولُ اللّهُ تَعالى: إذا كانَ الغالِبُ عَلى عَبدِي الاِشتِغالَ بي جَعَلتُ نَعيمَهُ ولَذَّتَهُ في ذِكري، فَإِذا جَعَلتُ نَعيمَهُ ولَذَّتَهُ في ذِكري عَشِقَني وعَشِقتُهُ، فَإِذا عَشِقَني وعَشِقتُهُ رَفَعتُ الحِجابَ فيما بَيني وبَينَهُ، وصِرتُ مَعالِما ۱ بَينَ عَينَيهِ لا يَسهو إذا سَهَا النّاسُ؛ اُولئِكَ كَلامُهُم كَلامُ الأَنبياءِ، اُولئِكَ الأَبطالُ حَقّا، اُولئِكَ الَّذينَ إذا أرَدتُ بِأَهلِ الأَرضِ عُقوبَةً وعَذابا ذَكَرتُهُم فَصَرَفتُ ذلِكَ عَنهُم. ۲
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند متعال مى فرمايد: «هر گاه غالب حالات بنده ام پرداختن به من باشد، خوشى و لذّت او را در ياد كردنش از من قرار دهم، و هر گاه خوشى و ذلّتش را در يادم قرار دهم، او عاشق من مى شود و من، عاشق او مى شوم، و هر گاه او عاشق من شود و من عاشق او، پرده ميان خودم و او را كنار مى زنم و نشانه هايى فرا چشم او مى شوم، به طورى كه هر گاه مردم اشتباه كنند، او اشتباه نمى كند. اين گونه بندگان، سخنشان، سخن پيامبران است. اينان، پهلوانان حقيقى هستند. اينان، كسانى هستند كه هر گاه بخواهم زمينيان را كيفر و عذاب كنم، به ياد ايشان مى افتم و كيفر و عذاب را از مردمان مى گردانم».
إحياء علوم الدين:في أخبارِ داوودَ عليه السلام: إنَّ اللّه تَعالى أوحى إلَيهِ.: يا داوودُ! إنّي خَلَقتُ قُلوبَ المُشتاقينَ مِن رِضواني، ونَعَّمتُها بِنورِ وَجهي.
فَقالَ داوودُ عليه السلام: يا رَبِّ! بِمَ نالوا هذا مِنكَ؟
قالَ: بِحُسنِ الظَّنِّ، وَالكَفِّ عَنِ الدُّنيا وأهلِها، وَالخَلَواتِ بي، ومُناجاتِهِم لي. وإنَّ هذا مَنزِلٌ لا يَنالُهُ إلّا مَن رَفَضَ الدُّنيا وأهلَها، ولَم يَشتَغِل بِشَيءٍ مِن ذِكرِها، وفَرَّغَ قَلبَهُ لي، وَاختارَني عَلى جَميعِ خَلقي، فَعِندَ ذلِكَ أعطِفُ عَلَيهِ واُفرِغُ نَفسَهُ، وأكشِفُ الحِجابَ فيما بَيني وبَينَهُ؛ حَتّى يَنظُرَ إلَيَّ نَظَرَ النّاظِرِ بِعَينِهِ إلَى الشَّيءِ. ۱
إحياء علوم الدين:در اخبار داوود عليه السلام آمده است: خداى متعال به او وحى فرمود كه.: «اى داوود! من، دل هاى مشتاقان را از خشنودى خود آفريدم، و آنها را از نور چهره ام برخوردار كردم.».
داوود عليه السلام گفت: بار پروردگارا! از چه رو، بدين مقام از تو دست يافتند؟
فرمود: «از نيك گمانى، و دست شستن از دنيا و دنياخواهان، و خلوت ها و راز و نيازهايشان با من. اين، منزلتى است كه بدان نمى رسد، مگر كسى كه دنيا و دنياخواهان را رها كند و هيچ ياد آن نكند و دلش را براى من، خالى گرداند و مرا بر همه آفريدگانم برگزيند. در اين صورت است كه بدو روى مى كنم و جانش را [از ماسواى خود]تهى مى سازم و پرده ميان خود و او را برمى دارم تا مرا چنان [عيان]بيند كه بيننده با چشم خود، چيزى را ببيند».
۱.إحياء علوم الدين: ج 4 ص 470؛ المحجّة البيضاء: ج 8 ص 59.
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:لَنَعِيمُ أَهلِ الجَنَّةِ بِرِضوانِ اللّهِ عَنهُم أَفضَلُ مِن نَعِيمِهِم بِما فِي الجِنانِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:نعمت خشنودى خداوند از اهل بهشت، از تمام نعمت هاى بهشتى، برتر است.
۱.الدرّ المنثور: ج 4 ص 238 نقلاً عن ابن أبي حاتم عن أبي عبد الملك الجهني.
عنه صلى الله عليه و آله:إِذا دَخَلَ أَهلُ الجَنَّةِ الجَنَّةَ يَقُولُ اللّهِ عز و جل: هَل تَشتَهُونَ شَيئا فَأَزِيدَكُم؟ فَيَقُولُونَ: رَبَّنا وَما فَوقَ مَا أَعطَيتنَا؟ يَقُولُ: رِضوانِي أَكبَرُ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر گاه بهشتيان به بهشت وارد شوند، خداى عز و جل مى فرمايد: «آيا چيزى مى خواهيد كه برايتان اضافه كنم؟».
بهشتيان مى گويند: پروردگارا! بالاتر از آنچه به ما عطا فرموده اى، چيست؟
خداوند مى فرمايد: «خشنودى من، بزرگ تر است».
۱.المستدرك على الصحيحين: ج 1 ص 156 ح 276 المعجم الأوسط: ج 9 ص 26 ح 9025 نحوه، تاريخ أصبهان: ج 1 ص 335 الرقم 606، تفسير ابن كثير: ج 4 ص 118 كلّها عن جابر، كنز العمّال: ج 14 ص 478 ح 39332.
عنه صلى الله عليه و آله:إِنَّ اللّهَ يَقُولُ لِأَهلِ الجَنَّةِ: يا أَهلَ الجَنَّةِ! يَقُولُونَ: لَبَّيكَ رَبَّنا وَسَعدَيكَ، فَيَقُولُ: هَل رَضِيتُم؟ فَيَقُولُونَ: وَما لَنا لَا نَرضى وَقَد أَعطَيتَنا ما لَم تُعطِ أَحَدا مِن خَلقِكَ! فَيَقُولُ: أَنا أُعطِيكُم أَفضَلَ مِن ذَلِكَ، قالُوا: يا رَبِّ! وَأَيُ شَيءٍ أَفضَلُ مِن ذَلِكَ؟ قالَ: أُحِلُّ عَلَيكُم رِضوانِي، فَلا أَسخَطُ عَلَيكُم بَعدَهُ أَبَدا. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خدا به اهل بهشت مى فرمايد: «اى اهل بهشت!» و آنها مى گويند: گوش به فرمانيم ـ اى پروردگار ما ـ و در خدمتيم.
خدا مى فرمايد: «آيا خشنود شديد؟».
بهشتيان مى گويند: چرا خشنود نباشيم، در حالى كه به ما چيزى عطا كرده اى كه به هيچ كدام از آفريدگانت نداده اى!
خدا مى فرمايد: «از اين برتر به شما عطا مى كنم!».
مى گويند: پروردگارا! از اينها برتر چيست؟
مى فرمايد: «خشنودى ام را بر شما فرود مى آورم و از آن پس، هرگز بر شما خشم نخواهم گرفت».
۱.صحيح البخاري: ج 5 ص 2398 ح 6183، صحيح مسلم: ج 4 ص 2176 ح 9، سنن الترمذي: ج 4 ص 689 ح 2555، مسند ابن حنبل: ج 4 ص 175 ح 11835 كلّها عن أبي سعيد الخدري، كنز العمّال: ج 14 ص 467 ح 39287.
الغارات عن عباية:كَتَبَ عَلِيٌ عليه السلام إِلى مُحَمَّدِ [بنِ أَبِي بَكرٍ]وَأَهلِ مِصرَ:. إِنَّ أَهلَ الجَنَّةِ يَزُورُونَ الجَبّارَ كُلَّ جُمُعَةٍ، فَيَكُونُ أَقرَبُهُم مِنهُ عَلى مَنابِرَ مِن نُورٍ، وَالَّذِينَ يَلُونَهُم عَلَى مَنابِرَ مِن ياقُوتٍ، وَالَّذِينَ يَلُونَهُم عَلَى مَنابِرَ مِن زَبَرجَدٍ، وَالَّذِينَ يَلُونَهُم عَلَى مَنابِرَ مِن مِسكٍ، فَبَينا هُم كَذلِكَ يَنظُرُونَ إِلى نُورِ اللّهِ جَلَّ جَلالُهُ وَيَنظُرُ اللّهُ فِي وُجُوهِهِم، إِذا أَقبَلَت سَحابَةٌ تَغشاهُم فَتُمطِرُ عَلَيهِم مِنَ النِّعمَةِ وَاللَّذَّةِ وَالسُّرُورِ وَالبَهجَةِ ما لا يَعلَمُهُ إِلَا اللّهُ سُبحانَهُ. ثُمَّ قالَ: بَلى إِنَّ مَعَ هَذا ما هُوَ أَفضَلُ مِنهُ؛ رِضوانُ اللّهِ الأَكبَرُ. ۱
الغاراتـ به نقل از عبايه ـ: على عليه السلام به محمّد [بن ابى بكر] و مردم مصر نوشت: «. بهشتيان هر آدينه به ديدار پادشاه عالم مى روند. آنان كه به او نزديك ترند، بر منبرهايى از نور مى نشينند و كسانى كه در مرتبه بعد از آنها قرار دارند، بر منبرهايى از ياقوت، و كسان بعد از آنها بر منبرهايى از زبرجد، و مرتبه پايين تر از اينها بر منبرهايى از مُشك مى نشينند. در همان حال كه نشسته اند و به نور خداى عز و جلمى نگرند و خداوند به چهره آنان مى نگرد، به ناگاه، ابرى مى آيد و بر فراز سرشان مى ايستد و چندان نعمت و لذّت و شادمانى و سرخوشى بر آنان فرو مى بارد كه تنها خداى سبحان مى داند و بس».
سپس فرمود: «آرى، با اين همه، چيزى هست كه از اين هم برتر است: خشنودى بزرگِ خدا».
۱.الغارات: ج 1 ص 243، بحار الأنوار: ج 33 ص 547؛ شرح نهج البلاغة لابن أبي الحديد: ج 6 ص 70 نحوه.
امام صادق عليه السلامـ در باره اين سخن خداى عز و جل: «پروردگارا! در دنيا به ما نيكى دِه و در آخرت نيز نيكى دِه» ـ: [يعنى]خشنودى خدا و بهشت در آخرت، و معاش و اخلاق خوش در دنيا.
تنبيه الغافلين:رُوِيَ فِي خَبَرٍ أَنَّ اللّهَ تَعالى يَقُولُ لِمَلائِكَتِهِ: أَطعِمُوا أَولِيائِي، فَيُؤتى بِأَلوانِ الأَطِعِمَةِ، فَيَجِدُونَ لِكُلِّ لُقمَةٍ لَذَّةً غَيرَ ما يَجِدُونَ لِلأُخرى، فَإِذا فَرَغُوا مِنَ الطَّعامِ، يَقُولُ اللّهِ تَعالى: اِسقُوا عِبادِي، فَيُؤتى بِأَشرِبَةٍ، فَيَجِدُونَ لِكُلِّ شَربَةٍ لَذَّةً بِخِلافِ الأُخرى، فَإِذا فَرَغُوا يَقُولُ اللّهِ تَعالى لَهُم: أَنَا رَبُّكُم، قَد صَدَقتُكُم وَعدِي، فَاسأَلُونِي أُعطِكُم، قالُوا: رَبَّنا نَسأَلُكَ رِضوانَكَ ـ مَرَّتَينِ أَو ثَلاثا ـ فَيَقُولُ تَعالى: رَضِيتُ عَنكُم، وَلَدَيَ المَزِيدُ. اليَومَ أُكرِمُكُم بِكَرامَةٍ أَعظَمَ مِن ذَلِكَ كُلِّهِ، فَيُكشَفُ الحِجابُ، فَيَنظُرُونَ إِلَيهِ ما شاءَ اللّهُ، فَيَخِرُّونَ لَهُ
تنبيه الغافلين:در خبرى آمده است كه خداى بلندمرتبه، به فرشتگانش مى فرمايد: «از دوستانم پذيرايى كنيد».
پس خوراكى هاى رنگارنگ آورده مى شود و دوستان خدا از هر لقمه اى لذّتى متفاوت با لقمه ديگر مى برند و چون از خوردنْ دست مى كشند، خداى بلندمرتبه مى فرمايد: «به بندگانم بنوشانيد».
پس نوشيدنى هايى آورده مى شود و آنان از هر نوشيدنى، لذّتى متفاوت با ديگرى مى برند و چون از نوشيدنْ دست مى كشند، خداى بلندمرتبه به ايشان مى فرمايد: «منم پروردگار شما. به وعده ام با شما عمل كردم. پس اينك از من بخواهيد تا به شما عطا كنم».
دوستان خدا دو يا سه بار مى گويند: پروردگارا! خشنودى ات را از تو مى خواهيم.
پس خداى بلندمرتبه مى فرمايد: «از شما خشنود شدم و افزون بر اين هم دارم. امروز، شما را به كرامتى بزرگ تر از
۱.تنبيه الغافلين: ص 78 ح 65.
الإمام عليّ عليه السلام:إِنَّ أَطيَبَ شَيءٍ فِي الجَنَّةِ وَأَلَذَّهُ حُبُّ اللّهِ، وَالحُبُّ [فِي] اللّهِ، وَالحَمدُ للّهِِ. قالَ اللّهُ عز و جل: «وَ ءَاخِرُ دَعْوَاهُمْ أَنِ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَــلَمِينَ» ۱ وَذَلِكَ أَنَّهُم إِذا عايَنُوا ما فِي الجَنَّةِ مِن النَّعِيمِ هاجَتِ المَحَبَّةُ فِي قُلُوبِهِم، فَيُنادُونَ عِندَ ذَلِكَ: أَنِ الحَمدُ للّهِِ رَبِّ العالَمِينَ. ۲
امام على عليه السلام:بهترين و لذّتبخش ترين چيز در بهشت، محبّت خدا و محبّت به خاطر خدا و ستايش خداست. خداى عز و جل فرموده است: «و واپسين دعايشان، اين است كه: ستايش، خداى را كه پروردگار جهانيان است» ؛ زيرا آن گاه كه چشمشان به نعمت هاى بهشت مى افتد، عشق و محبّت در دل هايشان برانگيخته مى شود و در اين هنگام، بانگ بر مى آورند كه: ستايش، از آنِ خداست كه پروردگار جهانيان است.
تفسير العياشي عن ثوير عن الإمام زين العابدين عليه السلام:إِذا صارَ أَهلُ الجَنَّةِ فِي الجَنَّةِ، وَدَخَلَ وَلِيُ اللّهِ إِلى جَنّاتِهِ وَمَساكِنِهِ، وَاتَّكَأَ كُلُّ مُؤمِنٍ مِنهُم عَلى أَرِيكَتِهِ، حَفَّتهُ خُدّامُهُ، وَتَهَدَّلَت عَلَيهِ الثِّمارُ، وَتَفَجَّرَت حَولَهُ العُيُونُ، وَجَرَت مِن تَحتِهِ الأَنهارُ، وَبُسِطَت لَهُ الزَّرابِيُ، وَصُفِّفَت له النَّمارِقُ، وَأَتَتهُ الخُدّامُ بِما شاءَت شَهوَتُهُ مِن قَبلِ أَن يَسأَلَهُم ذَلِكَ.
قالَ: وَيَخرُجُ عَلَيهِمُ الحُورُ العِينُ مِنَ الجِنانِ، فَيَمكُثُونَ بِذَلِكَ ما شاءَ اللّهُ. ثُمَّ إِنَّ الجَبّارَ يُشرِفُ عَلَيهِم فَيَقُولُ لَهُم: أَولِيائِي وَأَهلَ طاعَتِي وَسُكَّانَ جَنَّتِي فِي جِوارِي، أَلا هَلُ أُنَبِّئُكُم بِخَيرٍ مِمّا
تفسير العيّاشىـ به نقل از ثوير ـ: امام زين العابدين عليه السلام فرمود: «چون بهشتيان به بهشت داخل شود و دوست خدا به باغستان ها و سكونتگاه هايش وارد شود و هر مؤمنى بر تخت خويش تكيه زند، خدمتكارانش او را در ميان مى گيرند و ميوه ها به طرفش آويزان مى شوند و چشمه سارها در پيرامونش جوشيدن مى گيرند و جويبارها در زير پايش روان مى شوند و فرش هاى زربافت برايش گسترده مى شوند و پشتى ها برايش چيده مى شوند و خدمتكاران، آنچه را هوس كند، پيش از آن كه از آنان بخواهد، براى او مى آورند.
و حوريان از بهشت ها به سوى او مى آيند و مدّتى دراز در نزدش مى مانند. سپس پادشاه عالم به آنان نزديك مى گردد و به آنان مى فرمايد: اى دوستان و فرمان برداران من و اى كسانى كه در بهشت من، در جوار من آرميده ايد! آيا شما را به بهتر
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: «و پيش ما، فزون تر [هم] هست» . آن، تجلّى پروردگار عز و جل براى آنان است.
۱.الفردوس: ج 4 ص 406 ح 7180 عن الإمام عليّ عليه السلام، الدرّ المنثور: ج 7 ص 605 نقلاً عن البزّار وابن المنذر وابن أبي حاتم وابن مردويه واللالكائي في السُنّة والبيهقي في البعث والنشور عن أنس، كنز العمّال: ج 2 ص 510 ح 4615.
عنه صلى الله عليه و آله:إِذا دَخَلَ أَهلُ الجَنَّةِ الجَنَّةَ يَقُولُ اللّهُ تَبارَكَ وَتَعالى: تُرِيدُونَ شَيئا أَزِيدُكُم؟ فَيَقُولُونَ: أَلَم تُبَيِّض وُجُوهَنا؟ أَلَم تُدخِلنَا الجَنَّةَ وَتُنَجِّنا مِنَ النَّارِ؟ قالَ: فَيُكشَفُ الحِجابُ، فَما أُعطُوا شَيئا أَحَبَّ إِلَيهِم مِنَ النَّظَرِ إِلى رَبِّهِم عز و جل. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:چون بهشتيان به بهشت وارد شوند، خداى بزرگ و والا مى فرمايد: «مى خواهيد كه برايتان اضافه كنم؟».
بهشتيان مى گويند: آيا ما را روسپيد نساختى؟ آيا ما را وارد بهشت ننمودى و از آتش، نجاتمان ندادى؟
در اين هنگام، پرده كنار زده مى شود. پس چيزى به آنان داده نشده كه برايشان خوش تر و محبوب تر از نگريستن به پروردگار بزرگ و توانايشان باشد.
۱.صحيح مسلم: ج 1 ص 163 ح 297، سنن الترمذي: ج 4 ص 687 ح 2552، سنن ابن ماجة: ج 1 ص 67 ح 187، مسند ابن حنبل: ج 6 ص 504 ح 18957 و ح 18958 كلّها عن صهيب، تفسير الطبري: ج 7 الجزء 11 ص 106 عن عبد الرحمن بن مهدي وكلّها نحوه، كنز العمّال: ج 14 ص 447 ح 39204.
پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در باره اين سخن خداى بلندمرتبه: «براى كسانى كه نيكويى مى كنند، نيكى است و افزون تر» ـ: «نيكويى» ، بهشت است و «افزون تر» ، ديدن روى خدا.
۱.يونس: 26.
۲.حلية الأولياء: ج 5 ص 204، مسند الشاميّين: ج 3 ص 303 ح 2330، تاريخ أصبهان: ج 2 ص 295 الرقم 1780، تفسير ابن كثير: ج 4 ص 199 وليس في الثلاثة الأخيرة «الحسنى: الجنّة» وكلّها عن كعب بن عجرة، تاريخ بغداد: ج 9 ص 140 الرقم 4755 عن أنس، تفسير الطبري: ج 7 الجزء 11 ص 105 عن أبي موسى الأشعري، كنز العمّال: ج 2 ص 432 ح 4422؛ تفسير القمّي: ج 1 ص 311 عن أبي الجارود عن الإمام الباقر عليه السلام نحوه.
پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در باره اين سخن خداى بلندمرتبه: «چهره هايى در آن روز، خرّم اند. به پروردگار خويش مى نگرند» ـ: به پروردگار خويش مى نگرند، بى آن كه او را چگونگى باشد، يا محدوديّتى، و يا صفتى خاص.
سنن ابن ماجة عن جابر بن عبد اللّه:قالَ رَسُولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله: بَينا أَهلُ الجَنَّةِ فِي نَعِيمِهِم إِذ سَطَعَ لَهُم نُورٌ فَرَفَعُوا رُؤُوسَهُم، فَإِذا الرَّبُّ قَد أَشرَفَ عَلَيهِم مِن فَوقِهِم، فَقالَ: اَلسَّلامُ عَلَيكُم يا أَهلَ الجَنَّةِ. وَذَلِكَ قَولُ اللّهِ: «سَلَـمٌ قَوْلًا مِّن رَّبٍّ رَّحِيمٍ» . ۱
قالَ: فَيَنظُرُ إِلَيهِم وَيَنظُرُونَ إِلَيهِ، فَلا يَلتَفِتُونَ إِلى شَيءٍ مِنَ النَّعِيمِ ما دامُوا يَنظُرُونَ إِلَيهِ حَتّى يَحتَجِبَ عَنهُم وَيَبقى نُورُهُ وَبَرَكَتُهُ عَلَيهِم فِي دِيارِهِم. ۲
سنن ابن ماجةـ به نقل از جابر بن عبد اللّه ـ: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «در حالى كه بهشتيان، غرق در نعمت خويش اند، به ناگاه، نورى برايشان درخشيدن مى گيرد. سرهايشان را بلند مى كنند و پروردگار را مى بينند كه از فراز سرشان بر آنان مشرف شده است و مى فرمايد: درود بر شما، اى بهشتيان!. اين، همان سخن خداست كه: «درودى كه از جانب پروردگارى مهربان به آنان گفته مى شود» ».
پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «پس خدا به آنان مى نگرد و آنان به خدا مى نگرند و تا زمانى كه غرق در نگريستن به او هستند، به چيزى از نعمت ها توجّه ندارند، تا آن كه از آنان پنهان مى شود؛ ولى نور و بركت او براى آنان در خانه هايشان باقى مى ماند».
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:إِنَّ أَفضَلَهُم ـ يَعنِي أَهلَ الجَنَّةِ ـ مَنزِلَةً لَيَنظُرُ فِي وَجهِ اللّهِ تَعالى كُلَّ يَومٍ مَرَّتَينِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بامنزلت ترين آنان (اهل بهشت)، روزى دو بار به روى خداى بلندمرتبه، نظر مى كنند.
۱.مسند ابن حنبل: ج 2 ص 227 ح 4623، المستدرك على الصحيحين: ج 2 ص 553 ح 3880، تفسير ابن كثير: ج 8 ص 305 كلّها عن ابن عمر، كنز العمّال: ج 14 ص 465 ح 39281.
عنه صلى الله عليه و آله:إِنَّ أَرفَعَ أَهلِ الجَنَّةِ دَرَجَةً: مََن يَنظُرُ إِلى وَجهِ رَبِّهِ غُدوَةً وَعَشِيّا. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بلندپايه ترينِ اهل بهشت، كسى است كه هر بام و شام، به روى پروردگارش نظر مى كند.
۱.الفردوس: ج 1 ص 217 ح 833 عن ابن عمر.
سنن الترمذي عن ابن عمر:قالَ رَسُولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله: إِنَّ أَدنَى أَهلِ الجَنَّةِ مَنزِلَةً لَمَن يَنظُرُ إِلى جِنانِهِ وَأَزواجِهِ وَخَدَمِهِ وَسُرُرِهِ مَسِيرَةَ أَلفِ سَنَةٍ، وَأَكرَمَهُم عَلَى اللّهِ مَن يَنظُرُ إِلى وَجهِهِ غُدوَةً وَعَشِيّةً. ثُمَّ قَرَأَ رَسُولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله: «وُجُوهٌ يَوْمَـئِذٍ نَّاضِرَةٌ * إِلَى رَبِّهَا نَاظِرَةٌ» . ۱
سنن الترمذىـ به نقل از ابن عمر ـ: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «دون پايه ترينِ اهل بهشت، چنان است كه باغستان ها و همسران و خدمتكاران و تخت هاى خود را از فاصله هزار سال مى بيند، و گرامى ترينِ آنان نزد خدا، هر بام و شام، به روى او (خدا) نظر مى كند».
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله سپس اين آيات را خواند: «چهره هايى در آن روز، خرّم اند. به پروردگار خويش مى نگرند» .
۱.سنن الترمذي: ج 5 ص 431 ح 3330، كنز العمّال: ج 14 ص 493 ح 39397.
كفاية الأثر عن هشام [بن الحكم]:كُنتُ عِندَ الصّادِقِ جَعفَرِ بنِ مُحَمَّدٍ عليه السلام إِذ دَخَلَ عَلَيهِ مُعاوِيَةُ بنُ وَهبٍ وَعَبدُ المَلِكِ بنُ أَعيَنَ، فَقالَ لَهُ مُعاوِيَةُ بنُ وَهبٍ: يَابنَ رَسُولِ اللّهِ، ما تَقُولُ فِي الخَبَرِ الَّذِي رُوِيَ أَنَّ رَسُولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله رَأَى رَبَّهُ، عَلَى أَيِ صُورَةٍ رَآهُ؟ وَعَنِ الحَدِيثِ الَّذِي رَوَوهُ أَنَّ المُؤمِنِينَ يَرَونَ رَبَّهُم فِي الجَنَّةِ عَلَى أَيِ صُورَةٍ يَرَونَهُ؟
فَتَبَسَّمَ عليه السلام ثُمَّ قالَ: يا مُعاوِيَةُ، ما أَقبَحَ بِالرَّجُلِ يَأتِي عَلَيهِ سَبعُونَ سَنَةً أَو ثَمانُونَ سَنَةَ يَعِيشُ فِي مُلكِ اللّهِ وَيَأكُلُ مِن نِعَمِهِ لا يَعرِفُ اللّهَ حَقَّ مَعرِفَتِهِ؟!
ثُمَّ قالَ عليه السلام: يا
كفاية الأثرـ به نقل از هشام [بن حكم] ـ: در محضر امام صادق عليه السلام بودم كه معاوية بن وَهْب و عبد الملك بن اَعيَن وارد شدند. معاوية بن وَهب به ايشان گفت: اى فرزند پيامبر خدا! در باره اين خبرى كه روايت شده است و مى گويد كه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله پروردگارش را ديد، چه مى فرماييد؟ در چه صورتى، او را ديد؟ و نيز در باره حديثى كه روايت كرده اند كه مؤمنان، پروردگار خود را در بهشت مى بينند، او را در چه صورتى مى بينند؟
ايشان لبخندى زد و سپس فرمود: «اى معاويه! چه قدر زشت است براى مردى كه هفتاد يا هشتاد سال از عمرش مى گذرد و در مُلك خدا زندگى مى كند و از نعمت هايش مى خورد؛ امّا او را چنان كه بايد، نمى شناسد!».
آن گاه افزود: «اى معاويه! محمّد صلى الله عليه و آله، پروردگار بزرگ و والايش را
۱.كفاية الأثر: ص 256، بحار الأنوار: ج 4 ص 54 ح 34.
الإمامُ عليٌّ عليه السلام ـ في فَضلِ الإِسلامِ ـ:ثُمَّ إنَّ هذَا الإِسلامَ دينُ اللّهِ الَّذِي اصطَفاهُ لِنَفسِهِ، وَاصطَنَعَهُ عَلى عَينِهِ، وَأصفاهُ خِيَرَةَ خَلقِهِ، وَأقامَ دَعائِمَهُ عَلى مَحَبَّتِهِ. ۱
امام على عليه السلام ـ درباره ارزش اسلام ـ:وانگهى، اين اسلام، آيين خداست كه آن را براى خود برگزيد و بر ديده خويش پروريد و بهترين آفريدگانش را ويژه [ابلاغ]آن گرداند و ستونهايش را بر دوستى خود، استوار كرد.
۱.نهج البلاغة: الخطبة 198.