خشنودى خداى سبحان
6 حدیث
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:لَنَعِيمُ أَهلِ الجَنَّةِ بِرِضوانِ اللّهِ عَنهُم أَفضَلُ مِن نَعِيمِهِم بِما فِي الجِنانِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:نعمت خشنودى خداوند از اهل بهشت، از تمام نعمت هاى بهشتى، برتر است.
۱.الدرّ المنثور: ج 4 ص 238 نقلاً عن ابن أبي حاتم عن أبي عبد الملك الجهني.
عنه صلى الله عليه و آله:إِذا دَخَلَ أَهلُ الجَنَّةِ الجَنَّةَ يَقُولُ اللّهِ عز و جل: هَل تَشتَهُونَ شَيئا فَأَزِيدَكُم؟ فَيَقُولُونَ: رَبَّنا وَما فَوقَ مَا أَعطَيتنَا؟ يَقُولُ: رِضوانِي أَكبَرُ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر گاه بهشتيان به بهشت وارد شوند، خداى عز و جل مى فرمايد: «آيا چيزى مى خواهيد كه برايتان اضافه كنم؟».
بهشتيان مى گويند: پروردگارا! بالاتر از آنچه به ما عطا فرموده اى، چيست؟
خداوند مى فرمايد: «خشنودى من، بزرگ تر است».
۱.المستدرك على الصحيحين: ج 1 ص 156 ح 276 المعجم الأوسط: ج 9 ص 26 ح 9025 نحوه، تاريخ أصبهان: ج 1 ص 335 الرقم 606، تفسير ابن كثير: ج 4 ص 118 كلّها عن جابر، كنز العمّال: ج 14 ص 478 ح 39332.
عنه صلى الله عليه و آله:إِنَّ اللّهَ يَقُولُ لِأَهلِ الجَنَّةِ: يا أَهلَ الجَنَّةِ! يَقُولُونَ: لَبَّيكَ رَبَّنا وَسَعدَيكَ، فَيَقُولُ: هَل رَضِيتُم؟ فَيَقُولُونَ: وَما لَنا لَا نَرضى وَقَد أَعطَيتَنا ما لَم تُعطِ أَحَدا مِن خَلقِكَ! فَيَقُولُ: أَنا أُعطِيكُم أَفضَلَ مِن ذَلِكَ، قالُوا: يا رَبِّ! وَأَيُ شَيءٍ أَفضَلُ مِن ذَلِكَ؟ قالَ: أُحِلُّ عَلَيكُم رِضوانِي، فَلا أَسخَطُ عَلَيكُم بَعدَهُ أَبَدا. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خدا به اهل بهشت مى فرمايد: «اى اهل بهشت!» و آنها مى گويند: گوش به فرمانيم ـ اى پروردگار ما ـ و در خدمتيم.
خدا مى فرمايد: «آيا خشنود شديد؟».
بهشتيان مى گويند: چرا خشنود نباشيم، در حالى كه به ما چيزى عطا كرده اى كه به هيچ كدام از آفريدگانت نداده اى!
خدا مى فرمايد: «از اين برتر به شما عطا مى كنم!».
مى گويند: پروردگارا! از اينها برتر چيست؟
مى فرمايد: «خشنودى ام را بر شما فرود مى آورم و از آن پس، هرگز بر شما خشم نخواهم گرفت».
۱.صحيح البخاري: ج 5 ص 2398 ح 6183، صحيح مسلم: ج 4 ص 2176 ح 9، سنن الترمذي: ج 4 ص 689 ح 2555، مسند ابن حنبل: ج 4 ص 175 ح 11835 كلّها عن أبي سعيد الخدري، كنز العمّال: ج 14 ص 467 ح 39287.
الغارات عن عباية:كَتَبَ عَلِيٌ عليه السلام إِلى مُحَمَّدِ [بنِ أَبِي بَكرٍ]وَأَهلِ مِصرَ:. إِنَّ أَهلَ الجَنَّةِ يَزُورُونَ الجَبّارَ كُلَّ جُمُعَةٍ، فَيَكُونُ أَقرَبُهُم مِنهُ عَلى مَنابِرَ مِن نُورٍ، وَالَّذِينَ يَلُونَهُم عَلَى مَنابِرَ مِن ياقُوتٍ، وَالَّذِينَ يَلُونَهُم عَلَى مَنابِرَ مِن زَبَرجَدٍ، وَالَّذِينَ يَلُونَهُم عَلَى مَنابِرَ مِن مِسكٍ، فَبَينا هُم كَذلِكَ يَنظُرُونَ إِلى نُورِ اللّهِ جَلَّ جَلالُهُ وَيَنظُرُ اللّهُ فِي وُجُوهِهِم، إِذا أَقبَلَت سَحابَةٌ تَغشاهُم فَتُمطِرُ عَلَيهِم مِنَ النِّعمَةِ وَاللَّذَّةِ وَالسُّرُورِ وَالبَهجَةِ ما لا يَعلَمُهُ إِلَا اللّهُ سُبحانَهُ. ثُمَّ قالَ: بَلى إِنَّ مَعَ هَذا ما هُوَ أَفضَلُ مِنهُ؛ رِضوانُ اللّهِ الأَكبَرُ. ۱
الغاراتـ به نقل از عبايه ـ: على عليه السلام به محمّد [بن ابى بكر] و مردم مصر نوشت: «. بهشتيان هر آدينه به ديدار پادشاه عالم مى روند. آنان كه به او نزديك ترند، بر منبرهايى از نور مى نشينند و كسانى كه در مرتبه بعد از آنها قرار دارند، بر منبرهايى از ياقوت، و كسان بعد از آنها بر منبرهايى از زبرجد، و مرتبه پايين تر از اينها بر منبرهايى از مُشك مى نشينند. در همان حال كه نشسته اند و به نور خداى عز و جلمى نگرند و خداوند به چهره آنان مى نگرد، به ناگاه، ابرى مى آيد و بر فراز سرشان مى ايستد و چندان نعمت و لذّت و شادمانى و سرخوشى بر آنان فرو مى بارد كه تنها خداى سبحان مى داند و بس».
سپس فرمود: «آرى، با اين همه، چيزى هست كه از اين هم برتر است: خشنودى بزرگِ خدا».
۱.الغارات: ج 1 ص 243، بحار الأنوار: ج 33 ص 547؛ شرح نهج البلاغة لابن أبي الحديد: ج 6 ص 70 نحوه.
امام صادق عليه السلامـ در باره اين سخن خداى عز و جل: «پروردگارا! در دنيا به ما نيكى دِه و در آخرت نيز نيكى دِه» ـ: [يعنى]خشنودى خدا و بهشت در آخرت، و معاش و اخلاق خوش در دنيا.
تنبيه الغافلين:رُوِيَ فِي خَبَرٍ أَنَّ اللّهَ تَعالى يَقُولُ لِمَلائِكَتِهِ: أَطعِمُوا أَولِيائِي، فَيُؤتى بِأَلوانِ الأَطِعِمَةِ، فَيَجِدُونَ لِكُلِّ لُقمَةٍ لَذَّةً غَيرَ ما يَجِدُونَ لِلأُخرى، فَإِذا فَرَغُوا مِنَ الطَّعامِ، يَقُولُ اللّهِ تَعالى: اِسقُوا عِبادِي، فَيُؤتى بِأَشرِبَةٍ، فَيَجِدُونَ لِكُلِّ شَربَةٍ لَذَّةً بِخِلافِ الأُخرى، فَإِذا فَرَغُوا يَقُولُ اللّهِ تَعالى لَهُم: أَنَا رَبُّكُم، قَد صَدَقتُكُم وَعدِي، فَاسأَلُونِي أُعطِكُم، قالُوا: رَبَّنا نَسأَلُكَ رِضوانَكَ ـ مَرَّتَينِ أَو ثَلاثا ـ فَيَقُولُ تَعالى: رَضِيتُ عَنكُم، وَلَدَيَ المَزِيدُ. اليَومَ أُكرِمُكُم بِكَرامَةٍ أَعظَمَ مِن ذَلِكَ كُلِّهِ، فَيُكشَفُ الحِجابُ، فَيَنظُرُونَ إِلَيهِ ما شاءَ اللّهُ، فَيَخِرُّونَ لَهُ
تنبيه الغافلين:در خبرى آمده است كه خداى بلندمرتبه، به فرشتگانش مى فرمايد: «از دوستانم پذيرايى كنيد».
پس خوراكى هاى رنگارنگ آورده مى شود و دوستان خدا از هر لقمه اى لذّتى متفاوت با لقمه ديگر مى برند و چون از خوردنْ دست مى كشند، خداى بلندمرتبه مى فرمايد: «به بندگانم بنوشانيد».
پس نوشيدنى هايى آورده مى شود و آنان از هر نوشيدنى، لذّتى متفاوت با ديگرى مى برند و چون از نوشيدنْ دست مى كشند، خداى بلندمرتبه به ايشان مى فرمايد: «منم پروردگار شما. به وعده ام با شما عمل كردم. پس اينك از من بخواهيد تا به شما عطا كنم».
دوستان خدا دو يا سه بار مى گويند: پروردگارا! خشنودى ات را از تو مى خواهيم.
پس خداى بلندمرتبه مى فرمايد: «از شما خشنود شدم و افزون بر اين هم دارم. امروز، شما را به كرامتى بزرگ تر از
۱.تنبيه الغافلين: ص 78 ح 65.