بحار الأنوار:از حسن بن محمّد جمهور در كتاب الواحدة آمده است: برادرم حسين بن محمّد به من گفت: دوستى داشتم كه آموزگار فرزند «بغا» يا «وصيف» ـ ترديد از من است ـ بود. او به من گفت: امير در بازگشت از سراى خليفه به من گفت: امروز اميرمؤمنان، آن كسى را كه فرزند رضا مى خوانند دستگير كرد و او را به دست على بن كركر سپرد و شنيدم كه مى گويد: من نزد خداوند از ناقه صالح گرامى تر و ارجمندترم «سه روز در سراى خود از زندگى برخوردار شويد. اين وعده اى است عارى از دروغ». من از آيه و حرفهايش چيزى نفهميدم؛ منظورش چيست؟ [برادرم]گفت: گفتم: خدا به تو عزّت دهد! تهديد كرده است. صبر كن ببين تا سه روز ديگر چه مى شود. فرداى آن روز خليفه امام را آزاد كرد و از او پوزش خواست. روز سوم ياغز و يغلون و تامش با همراهانشان بر

كشف الغمّة:گروهى از مردم اصفهان، از جمله ابو العباس احمد بن نصر و ابو جعفر محمّد بن عَلويه نقل كردند كه: در اصفهان مردى بود شيعه، به نام عبد الرحمان. از او پرسيدند: چه شد كه از ميان همه مردم فقط به امامت على النقى معتقد شدى و نه جز او؟ گفت: چيزى ديدم كه باعث اين كار شد. من مردى فقير و در عين حال حرّاف و با جرأت بودم. در يكى از سالها، اهالى اصفهان مرا با عدّه اى ديگر براى دادخواهى به دربار خليفه فرستادند. روزى در حضور خليفه بوديم كه دستور احضار على بن محمّد بن الرضا صادر شد. به يكى از حاضران گفتم: اين مردى كه دستور احضارش را صادر كرد كيست؟ گفته شد: او مردى علوى است كه رافضيان به امامت او اعتقاد دارند. سپس گفت: حدس مى زنيم كه متوكّل او را احضار كرده تا بكشد. گفتم: از اين جا تكان نمى خورم تا