امام باقر عليه السلام:چون وفات اميرالمؤمنين صلوات اللّه عليه فرا رسيد، به فرزندش حسن فرمود: نزديك من آى تا رازى را كه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله به من گفت به تو بگويم و آنچه را به من امانت سپرد به تو بسپارم. سپس، اين كار را كرد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:حسن از من است و من از اويم. هر كه او را دوست بدارد خداوند دوستش دارد. حسن و حسين دو سبط از اسباط هستند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ نيز با اشاره به حسن عليه السلام ـفرمود: خدايا! من او را دوست دارم، تو نيز دوستش بدار و دوستدارانش را هم دوست بدار.

امام زين العابدين عليه السلام:حسن بن على بن ابى طالب عليهماالسلام عابدترين و زاهدترين و بافضيلت ترين مردم روزگار خود بود. هرگاه حج مى رفت پياده و گاه با پاى برهنه مى رفت؛ هرگاه سخن از مرگ به ميان مى آمد مى گريست؛ هرگاه سخن از قبر به ميان مى آمد مى گريست؛ هرگاه سخن از قيامت و رستاخيز به ميان مى آمد مى گريست؛ هرگاه از گذشتن بر صراط ياد مى شد مى گريست؛ هرگاه از حاضر شدن در دادگاه عدل الهى سخن به ميان مى آمد، چنان صيحه اى مى زد كه بر اثر آن از هوش مى رفت؛ هرگاه به نماز مى ايستاد بدنش در پيشگاه پروردگارش عز و جل، مى لرزيد؛ هرگاه از بهشت و دوزخ سخن به ميان مى آمد، مانند مارگزيده به خود مى پيچيد و بهشت را از خداوند مسئلت مى كرد و از آتش دوزخ به او پناه مى برد.

المناقب، ابن شهر آشوب:روزى حسن بن على عليهماالسلام بر تعدادى فقير عبور كرد كه روى زمين نشسته بودند و از تكّه نانهايى كه جلو آنها بود برمى داشتند و مى خوردند. آنان حضرت را تعارف كردند و گفتند: اى پسر دخت رسول خدا! بفرماييد با ما غذا بخوريد. راوى مى گويد: حضرت پياده شد و فرمود: خداوند مستكبران را دوست ندارد. آن گاه با ايشان مشغول خوردن شد تا اين كه همگى سير شدند و به بركت وجود حضرت چيزى از آن نانها كم نشد. حضرت، سپس آن فقرا را به ميهمانى خود دعوت كرد و به آنها غذا و لباس داد.

مختصر تاريخ دمشقـ به نقل از مردى از اهل شام ـ: وارد مدينه شدم، مردى را ديدم كه زيبايى او مرا خيره كرد. پرسيدم: اين مرد كيست؟ گفتند: حسن بن على. من بر على به داشتن چنين فرزندى حسادت كردم. پس نزد او رفتم و گفتم: تو پسر ابو طالب هستى؟ فرمود: من نوه او هستم. گفتم: نفرين بر تو و پدرت؛ نفرين بر تو و پدرت. اما او سكوت كرد و چيزى در جوابم نگفت. سپس فرمود: فكر مى كنم غريب هستى. اگر مركبى از ما بخواهى در اختيارت مى گذاريم، اگر عطيه اى بخواهى به تو مى دهيم، و اگر يارى بخواهى يارى ات مى كنيم. من از نزد آن حضرت رفتم در حالى كه محبوبترين فرد روى زمين نزد من بود.

امام باقر عليه السلام:چون هنگام شهادت حسين بن على عليهماالسلام رسيد دختر بزرگ خود، فاطمه بنت الحسين عليه السلام، را خواند و نامه اى سر بسته و وصيت نامه اى سرگشاده به او داد؛ [چون] على بن حسين دچار چنان شكم دردى بود كه گمان نمى كردند جان سالم به در برد. سپس فاطمه آن نوشته را به على بن الحسين عليهماالسلامداد و به خدا قسم اين نامه به ما رسيد. سوگند به خدا كه آنچه از زمان خلقت آدم تا پايان دنيا مورد نياز فرزندان آدم بوده و هست در اين نوشته وجود دارد!

كفاية الأثرـ به نقل از مالك بن أعين جهنى ـ: على بن الحسين به فرزندش محمّد بن على عليهماالسلاموصيت كرد و اينگونه فرمود: فرزندم! من تو را جانشين خود پس از خودم قرار دادم، در مورد آنچه بين من و توست هيچ كس ادّعايى نكند مگر آنكه خداوند در روز قيامت طوقى از آتش به گردنش بياويزد.

بحار الأنوارـ به نقل از همّام بن نافع ـ: امام باقر عليه السلام روزى با اشاره به امام صادق عليه السلام خطاب به اصحابش فرمود: هرگاه من را از دست داديد به ايشان اقتدا كنيد كه او امام و جانشين بعد از من است.

بحار الأنوارـ به نقل از محمّد بن مسلم ـ: در حضور ابو جعفر محمّد بن على الباقر عليهماالسلام بودم كه فرزندش جعفر وارد شد در حالى كه زلف داشت و در دستش تركه اى بود و با آن سرگرم بود. [امام] باقر عليه السلام او را گرفت و محكم به آغوش چسبانيد، و فرمود: پدر و مادرم فدايت كه اهل لهو و لعب نيستى. آنگاه به من فرمود: اى محمّد! بعد از من اين امام توست؛ به او اقتدا كن و از دانش وى بهره بگير. به خدا قسم او همان صادقى است كه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله درباره او فرموده است كه شيعيان وى در دنيا و آخرت يارى مى شوند.

المناقب، ابن شهر آشوبـ به نقل از صفوان جمّال ـ: از امام صادق عليه السلام درباره دارنده اين منصب (امامت) سؤال كردم. حضرت فرمود: دارنده اين مقام، به لهو و لعب نمى پردازد. در اين هنگام موسى بن جعفر، كه كودكى بود، وارد شد در حالى كه ماده بزغاله اى مكّى با خود داشت و به او مى گفت: پروردگارت را سجده كن! ابو عبداللّه او را گرفت و در آغوش كشيد و فرمود: پدر و مادرم فدايش كه اهل لهو و لعب نيست.

بحار الأنوار:ابوالحسن موسى بن جعفر عليهماالسلامفرزند خود على عليه السلام را وصى قرار داد و براى او وصيت نامه اى نوشت و شصت تن از سرشناسان مدينه را بر آن گواه گرفت.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در پاسخ به سؤال عبد اللّه بن مسعود از امامان از نـسل حسين عليه السلام ـ فرمود:. و از صلب على (امام رضا) فرزندش محمّدِ ستوده شده به دنيا مى آيد، كه پاكترينِ مردم از نظر خلقت و خوش خلق ترين آنهاست.

بحار الأنوارـ به نقل از عبداللّه بن جعفر ـ: من و صفوان بن يحيى به خدمت امام رضا عليه السلام رسيديم. ابو جعفر عليه السلام كه سه سال از عمرش مى گذشت ايستاده بود. عرض كرديم: خدا ما را فداى شما كناد! اگر نعوذ باللّه اتفاقى بيفتد، چه كسى بعد از شما [امام] خواهد بود؟ امام عليه السلام به حضرت جواد اشاره كرده، فرمود: اين فرزندم. عرض كرديم: او با اين سن و سال؟! فرمود: آرى، او، با همين سن و سال. خداوند تبارك و تعالى با عيساى دو ساله حجّت را تمام كرد.

امام جواد عليه السلام:امامِ پس از من فرزندم على است؛ فرمان او فرمان من است، سخن او سخن من و اطاعت از او اطاعت از من؛ و پس از او امامت به فرزندش حسن مى رسد.

امام هادى عليه السلام:امام پس از من، حسن است و پس از حسن فرزندش قائم؛ همو كه زمين را پر از عدل و داد مى كند، همچنان كه از بيدادگرى و ستم پر شده است.

امام عسكرى عليه السلامـ در پاسخ به پرسش از حجّت و امام بعد از ايشان ـفرمود: فرزندم محمّد، اوست امام وحجّت پس از من. هر كه بميرد و او را نشناسد به مرگ جاهلى مرده است. بدانيد كه او را غيبتى است كه پس از آن، ظهور مى كند؛ غيبتى كه جاهلان در آن سرگشته مى شوند و باطل گرايان به نابودى مى افتند و كسانى به دروغ [براى ظهور او]زمان تعيين مى كنند. گويى پرچمهاى سفيدى را مى بينم كه در نجفِ كوفه بر فراز سر او در اهتزازند.

امام باقر عليه السلام:چون وفات امير المؤمنين صلوات اللّه عليه فرا رسيد، به فرزندش حسن فرمود: نزديك من آى تا رازى را كه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله به من گفت به تو بگويم و آنچه را به من امانت سپرد به تو بسپارم. سپس، اين كار را كرد.

الكافىـ به نقل از سليم بن قيس ـ: زمانى كه امير المؤمنين عليه السلام به فرزند خود حسن عليه السلام وصيّت مى كرد، من حاضر بودم. او حسين عليه السلام و محمّد [بن حنفيه] و همه فرزندان خود و سرانِ شيعيانش، و خانواده خويش را بر وصيّتش گواه گرفت، آن گاه كتاب و سلاح را به او تحويل داد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:حسن از من است و من از اويم. هر كه او را دوست بدارد خداوند دوستش دارد. حسن و حسين دو سبط از اسباط هستند.