امام رضا عليه السلام:مردى دو دينار نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آورد و گفت: اى پيامبر خدا! مى خواهم اين دو را در راه خدا هزينه كنم. فرمود: «آيا پدر و مادرت يا يكى از آن دو، زنده اند؟». گفت: آرى. فرمود: «روانه شو و آن دو دينار را براى آنان هزينه كن، كه براى تو بهتر از آن است كه در راه خدا انفاق كنى». پس باز گشت و چنان كرد. آن گاه، دو دينار ديگر نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آورد و گفت: آن كار را كردم. اكنون مى خواهم اين دو دينار را در راه خدا صرف كنم. فرمود: «آيا فرزند دارى؟». گفت: آرى. فرمود: «برو و آن دو دينار را براى فرزندت هزينه كن، كه اين، براى تو بهتر از آن است كه در راه خدا انفاق ورزى». پس باز گشت و چنان كرد. سپس دو دينار ديگر نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آورد

الأدب المفردـ به نقل از قيس بن عاصم سعدى ـ: نزد پيامبر خدا رفتم. فرمود: «اين، مهترِ باديه نشينان است». گفتم: اى پيامبر خدا! چيست آن مالى كه مرا در آن، [گناه و] مجازاتى از بابت نيازمند و ميهمانى نخواهد بود؟ پيامبر خدا فرمود: «مال خوب، چهل بخش است و افزون بر آن، شصت بخش؛ و واى بر دارندگان مالِ صدها بخشى، مگر آن كه بخش گرامىِ مالش را بخشش كند، افزون را انفاق نمايد، حيوان فربِهش را قربانى نمايد، و [هم]خود بخورَد و [افراد]قناعت پيشه و دريوزه گر را [نيز] بخورانَد!». گفتم: اى پيامبر خدا! چه خوش است اين اخلاق. در سرزمينى كه من ساكنم، از فراوانىِ چارپايان، جاى سكونت برايم نمانده است. فرمود: «چگونه بخشش مى كنى؟». گفتم: شتر جوان را و [نيز] شتر سالدار را مى بخشم. فرمود: «ماده شتر يا ميش را

امام باقر عليه السلامـ به نقل از پدرانش عليهم السلام ـ: پيامبر صلى الله عليه و آله به مردى برخورد كه در باغ خود، مشغول كاشتن نهالى بود. به او فرمود: «آيا تو را به نهالى راه نمايى نكنم كه ريشه اش محكم تر باشد و زودتر به بار نشيند و ميوه اش خوش مزه تر و پاكيزه تر باشد؟». گفت: چرا، پدر و مادرم فدايت، اى پيامبر خدا! فرمود: «هر گاه صبح و شبِ خود را آغاز كردى، بگو: سبحان اللّه و الحمد للّه و لا إله إلّا اللّه و اللّه أكبر؛ زيرا اگر اين جمله را بگويى، براى هر تسبيحى، ده درخت از ميوه هاى گوناگون در بهشت خواهى داشت و اينان از باقيات الصالحات (نيكى هاى ماندگار) هستند». مرد گفت: اى پيامبر خدا! شاهد باش كه من اين باغم را وقف مسلمانان تهى دست اهل صُفّه كردم. در اين هنگام، خداوند ـ تبارك و تعالى

امام باقر عليه السلام:پيامبر صلى الله عليه و آله با سپاهى بيرون رفت و نيم روز، به نزديك يَنبُع رسيد. گرماى شديد ظهر، ايشان را مى آزرد. پس به درخت مُغيلانى رسيدند و سلاح هاى خود را به آن آويختند. خداوند [در اين جنگ،] فتح و پيروزى نصيب آنان فرمود و پيامبر صلى الله عليه و آله محلّ آن درخت را سهم على عليه السلام [از غنايم] قرار داد. على عليه السلام بعدا مقدار ديگرى از آن زمين را خريد و به سهم خود افزود و به غلامانش دستور داد براى آن اراضى، چاه آبى حفر كردند و آب، مانند [خونِ]گردن شتر، فوران كرد. يك نفر به طرف على عليه السلام دويد و اين خبر را به وى مژده داد. على عليه السلام آن را صدقه قرار داد و چنين نوشت: «اين، صدقه اى است براى خداوند متعال به خاطر روزى كه در آن، عدّه اى روسپيد و عدّه اى