حدیث دربارهانفاق در راه خدا

الإمام زين العابدين عليه السلام:كانَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله يَقولُ في آخِرِ خُطبَتِهِ: طوبى لِمَن طابَ خُلُقُهُ، وطَهُرَت سَجِيَّتُهُ، وصَلُحَت سَريرَتُهُ، وحَسُنَت عَلانِيَتُهُ، وأنفَقَ الفَضلَ مِن مالِهِ، وأمسَكَ الفَضلَ مِن قَولِهِ، وأنصَفَ النّاسَ مِن نَفسِهِ. ۱

امام زين العابدين عليه السلام:پيامبر صلى الله عليه و آله در پايان خطبه اش مى فرمود: «خوشا بر آن كه اخلاقش خوش، سرشتش پاك، باطنش به سامان، و آشكارش نيك باشد، افزونىِ مالش را انفاق كند، از سخنِ زياده در گذرد، و از درون خويش با مردم انصاف ورزد!».

۱.. الكافي: ج 2 ص 144 ح 1 عن أبي حمزة الثمالي، بحار الأنوار: ج 69 ص 400 ح 94 وج 75 ص 30 ح 22.

کلیدواژه‌ها حکمت های اقتصادی پایه های توسعه مصرف آنچه در مصرف دارایی های خصوصی شایسته است +1 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:ما نه براى گرد آوردنِ مال، كه براى انفاقِ آن، برانگيخته شده ايم.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خوشا بر آن كه. مالى را كه بدون گناه فراهم آورده، انفاق كند و بر ناتوانان و تنگ دستان رحم آورَد!. خوشا بر آن كه در درون، رام باشد و پيشه اش پاكيزه باشد!. خوشا بر آن كه به علم خويش عمل كند و افزونِ مالش را ببخشد و از سخنِ فراتر از اندازه، خوددارى ورزد!

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند مى فرمايد: «اى زاده آدم! اين مُلك، از آنِ من است و اين مال، از آنِ من است. اى تنگ دست! كجا بودى آن گاه كه اين مُلك بود و تو نبودى؟ و آيا از آنِ توست چيزى جز آنچه مى خورى و از ميانش مى برى، يا آنچه مى پوشى و پوسيده اش مى كنى، يا آنچه صدقه مى دهى و جاويدش مى سازى؟ كه براى آن، يا از رحمت خدا نصيب مى برى و يا كيفر مى بينى؟ پس بينديش تا مالى كه از آنِ غير توست، برايت از مال خودت دوست داشتنى تر نباشد».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بنده مى گويد: «مال، از آنِ من است»، حال آن كه از آن مال، سه چيز از آنِ اوست: آنچه مى خورد و فانى مى كند؛ آنچه مى پوشد و مى پوسانَد؛ و آنچه مى بخشد و ذخيره مى سازد. و جز اين [سومى]، همه رفتنى است و آنچه از آن مى مانَد، به ديگران مى رسد.

صحيح مسلمـ به نقل از مطرّف، از پدرش ـ: نزد پيامبر صلى الله عليه و آله رفتم. مشغول تلاوت اين آيه بود: «شما را افتخار بر يكديگر به افزونى، سرگرم كرد» . فرمود: «زاده آدم مى گويد: مال از آنِ من است. اى آدميزاد! آيا از مالت چيزى از آنِ توست، جز آنچه مى خورى و فانى مى سازى، يا آنچه مى پوشى و مى پوسانى، يا آنچه صدقه مى دهى و جارى مى سازى؟».

سنن النسائىـ به نقل از عبد اللّه ـ: پيامبر خدا فرمود: «از شما كسى هست كه مالِ وارثش براى وى دوست داشتنى تر از مال خودش باشد؟». گفتند: اى پيامبر خدا! از ما كسى نيست، جز اين كه مال خودش براى وى دوست داشتنى تر از مال وارثش است. پيامبر خدا فرمود: «بدانيد كه از شما كسى نيست، جز آن كه مال وارثش براى وى دوست داشتنى تر از مال خودش است؛ [زيرا]مال تو، آن است كه پيش مى اندازى (پيش از مرگت انفاق مى كنى) و مال وارثت آن است كه پس مى اندازى (پس از خود بر جاى مى گذارى)».

الأدب المفردـ به نقل از قيس بن عاصم سعدى ـ: نزد پيامبر خدا رفتم. فرمود: «اين، مهترِ باديه نشينان است». گفتم: اى پيامبر خدا! چيست آن مالى كه مرا در آن، [گناه و] مجازاتى از بابت نيازمند و ميهمانى نخواهد بود؟ پيامبر خدا فرمود: «مال خوب، چهل بخش است و افزون بر آن، شصت بخش؛ و واى بر دارندگان مالِ صدها بخشى، مگر آن كه بخش گرامىِ مالش را بخشش كند، افزون را انفاق نمايد، حيوان فربِهش را قربانى نمايد، و [هم]خود بخورَد و [افراد]قناعت پيشه و دريوزه گر را [نيز] بخورانَد!». گفتم: اى پيامبر خدا! چه خوش است اين اخلاق. در سرزمينى كه من ساكنم، از فراوانىِ چارپايان، جاى سكونت برايم نمانده است. فرمود: «چگونه بخشش مى كنى؟». گفتم: شتر جوان را و [نيز] شتر سالدار را مى بخشم. فرمود: «ماده شتر يا ميش را چگونه به بهره كشى مى دهى؟». گفت [م]: صد [به صد]به بهره كشى مى دهم. فرمود: «چگونه حيوان را براى باردارسازى مى دهى؟». گفت [م]: مردم با ريسمان هاشان روانه مى شوند و كسى از شترى كه مهارش را گرفته، باز داشته نمى شود. پس او حيوانى را كه پيشش بيايد، مى گيرد، و با خود، مى بَرَد. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «مال تو برايت دوست داشتنى تر است، يا مالِ اطرافيانت؟». گفت [م]: «مال خودم». فرمود: «جز اين نيست كه از مالت، آن بخش از آنِ توست كه مى خورى و فانى مى كنى، يا مى بخشى و جارى مى سازى؛ و باقى مانده اش از آنِ اطرافيان توست». پس گفتم: بدين سان، ناچار بايد پس از بازگشت، تعداد آنها را بكاهم.

صحيح مسلمـ به نقل از ابو سعيد خُدرى ـ: در حال سفر با پيامبر صلى الله عليه و آله بوديم كه مردى سوار بر مَركبى آمد و به سوى راست و چپ، چشم گردانيد. پيامبر خدا فرمود: «هر كس مَركبى افزون دارد، به آن كه مَركب ندارد، برسانَد؛ و هر كه توشه اى افزون دارد، به آن كس كه توشه ندارد، بدهد». و از گونه هاى مال، چندان ذكر كرد كه ما دريافتيم هيچ يك از ما را در مال افزونش، حقّى نيست.