حدیث دربارهوقف در راه خدا

امام باقر عليه السلامـ به نقل از پدرانش عليهم السلام ـ: پيامبر صلى الله عليه و آله به مردى برخورد كه در باغ خود، مشغول كاشتن نهالى بود. به او فرمود: «آيا تو را به نهالى راه نمايى نكنم كه ريشه اش محكم تر باشد و زودتر به بار نشيند و ميوه اش خوش مزه تر و پاكيزه تر باشد؟». گفت: چرا، پدر و مادرم فدايت، اى پيامبر خدا! فرمود: «هر گاه صبح و شبِ خود را آغاز كردى، بگو: سبحان اللّه و الحمد للّه و لا إله إلّا اللّه و اللّه أكبر؛ زيرا اگر اين جمله را بگويى، براى هر تسبيحى، ده درخت از ميوه هاى گوناگون در بهشت خواهى داشت و اينان از باقيات الصالحات (نيكى هاى ماندگار) هستند». مرد گفت: اى پيامبر خدا! شاهد باش كه من اين باغم را وقف مسلمانان تهى دست اهل صُفّه كردم. در اين هنگام، خداوند ـ تبارك و تعالى ـ اين آيه را نازل فرمود: «و امّا كسى كه عطاكرد و تقوا داشت و [پاداش]نيكوتر را تصديق كرد، به زودى، راهِ آسانى پيش پاى او خواهيم گذاشت» .