إيمان أبى طالبـ به نقل از ضوء بن صلصال ـ: من پيش از اسلام آوردنم، همراه ابوطالب، پيامبر صلى الله عليه و آله را يارى مى دادم. روزى در شدّت گرما، نزديك خانه ابو طالب نشسته بودم كه ابو طالب، همچون مصيبت زدگان به سوى من آمد و گفت: اى ابوغضنفر! آيا اين دو جوان (يعنى پيامبر و على عليهما السلام) را ديده اى؟ گفتم: در اين مدّت كه نشسته ام، آن دو را نديده ام. گفت: با ما به جستجوى آنان برخيز كه من از قريش در كشتن آن دو ايمن نيستم. رفتيم تا از خانه هاى مكّه دور شديم. سپس به سوى كوهى از كوه هاى مكّه رو كرديم و تا قلّه اش بالا رفتيم كه ناگهان، پيامبر صلى الله عليه و آله را ديديم و على عليه السلام را كه در سمت راستش بود و روبه روى «عين الشمس» ايستاده بودند و ركوع و سجود مى كردند. ابوطالب به پسرش

الفصول المختارةـ در ذكر آنچه در شعب ابوطالب گذشت ـ: وقتى مردم خوابيدند، ابوطالب، به همراه امير مؤمنان آمد، پس پيامبر خدا را بلند كرد و امير مؤمنان را در جايش خوابانْد. امير مؤمنان گفت: «اى پدر! من كشته مى شوم». ابوطالب گفت: پسركم صبر كن كه صبر، سزاوارتر است هر زنده اى سرانجامش مرگ است. ما تو را در شدّت بلا بذل كرديم به فداى اين نجيب زاده نجيب. به فداى سرور شريف والا و گشاده دست و بخشنده. اگر مرگ در رسيد، پس تير به تو رسيده است كه برخى [از تيرها] اصابت مى كند و برخى نه. هر زنده اى گر چه دير بِزيَد سهمى از تيرهاى مرگ مى گيرد. پس اميرمؤمنان فرمود: «آيا مرا به شكيبايى در يارى احمد فرمان مى دهى؟! و به خدا سوگند، آنچه گفتم، از روى بى تابى نگفتم؛

إيمان أبى طالبـ به نقل از حسن بن جمهور عمى كه حديث را به پيشينيان نسبت مى دهد ـ: به ثابت بن جابر ـ كه شاعر و مشهور به «تأبّط شرّا» بود ـ، گفته شد: سرور عرب كيست؟ گفت: آگاهتان مى كنم. سرور عرب، ابوطالب پسر عبد المطّلب است. و به احنف بن قيس تميمى ۵ گفته شد: اين حكمت ها را از كجا برگرفته اى؟ و اين بردبارى را از كجا آموخته اى؟ گفت: از حكيم عصرش و حليم روزگارش، قيس بن عاصم منقرى. ۶ و به قيس گفته شد: بردبارى چه كس را ديدى كه اين گونه بردبارى ورزيدى؟ و دانش چه كسى را حمل كردى كه چنين دانا شدى؟ گفت: از بردبارى كه هيچ گاه قرار از كف نداده، و حكيمى كه حكمتش پايان نگرفته است، اَكثَم بن صيفى تميمى. ۷ و به اَكثَم گفته شد: از چه كس حكمت و رياست و بردبارى و سياست را فرا گرفتى؟ گفت: از هم پيمان

امام على عليه السلام:چون فاطمه دختر اسد بن هاشم درگذشت، پيامبر خدا او را در پيراهن خود كفن كرد و بر او نماز گزارد و بر او هفتاد «تكبير» گفت و در قبر او پايين رفت و به اطراف قبر اشاره مى نمود، گويى كه آن را فراخ و بر او هموار مى كرد و از قبرش بيرون آمد، در حالى كه اشك از چشمانش روان بود ودر قبر او خاك ريخت. پس چون [از قبرستان بيرون] رفت، عمر بن خطّاب به ايشان گفت: اى پيامبر خدا! ديدم كارى براى اين زن كردى كه براى هيچ كس نكردى. فرمود: «اى عمر! اين زن [پس از مادرم] كه مرا بزاد، مادر من بود. ابوطالب، احسان مى كرد و صاحب سفره بود و ما را بر خوراك و طعام، گِرد مى آورد. اين زن، همه سهمش را به من مى بخشيد و من، سرِ سفره مى نشستم و جبرئيل عليه السلام از سوى پروردگارم عز و جل به من خبر داد كه او

امام صادق عليه السلام:بى گمان، فاطمه بنت اسد، مادر امير مؤمنان، نخستين زنى بود كه با پاى پياده از مكّه به مدينه و به سوى پيامبر خدا هجرت كرد و از مهربان ترينِ مردمان به پيامبر صلى الله عليه و آله بود. او از پيامبر خدا شنيد كه مى گفت: «بى گمان، مردم در روز قيامت، لُختِ مادرزاد، محشور مى شوند». پس فاطمه بنت اسد گفت: واى از رسوايى! سپس پيامبر خدا به او گفت: «من از خدا مى خواهم كه تو را پوشيده برانگيزد». و نيز شنيد كه پيامبر صلى الله عليه و آله از فشار قبر ياد مى كند. پس گفت: واى از ناتوانى! پس پيامبر خدا به او فرمود: «من از خدا مى خواهم كه از اين (فشار قبر)، كفايتت كند». و روزى فاطمه به پيامبر خدا گفت: مى خواهم اين كنيزم را آزاد كنم. پس پيامبر صلى الله عليه و آله به او فرمود: