حدیث دربارهقاتل امام حسين عليه السلام

ثواب الأعمال عن عيص بن القاسم: ذُكِرَ عِندَ أبي عَبدِاللّه‏ِ عليه ‏السلام قاتِلُ الحُسينِ عليه ‏السلام، فَقالَ بَعضُ أصحابِهِ: كُنتُ أشتَهي أن يَنتَقِمَ اللّه‏ُ مِنهُ فِي الدُّنيا، قالَ: كَأَنَّكَ تَستَقِلُّ لَهُ عَذابَ اللّه‏ِ؟ وما عِندَاللّه‏ِ أشَدُّ عَذابا وأشَدُّ نَكالاً. ۱

ثواب الأعمال ـ به نقل از عيص بن قاسم ـ : در محضر امام صادق عليه ‏السلام از قاتل امام حسين عليه ‏السلام ياد شد. يكى از ياران ايشان گفت: دلم مى‏خواست كه خداوند در همين دنيا از او انتقام مى‏گرفت. امام عليه ‏السلام فرمود: «گويا تو عذاب خدا را براى او اندك شمرده‏اى، در حالى كه عذاب خدا [در آخرت]سخت‏تر و زجرآورتر است؟!».

۱.. ثواب الأعمال: ص 257 ح 1، بحارالأنوار: ج 44 ص 301 ح 8.

کلیدواژه‌ها دوزخ گروهی از نویددادگان به آتش قاتل امام حسین علیه السلام

احادیث دیگر این موضوع

امام صادق عليه ‏السلام: بيزارى جستن از شقى‏ترين (بدفرجام‏ترينِ) آدم از اوّل تا آخر عالم، لنگه پى كننده ناقه ثمود، قاتل امير مؤمنان عليه ‏السلام، واجب است.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: در آتش، جايگاهى است كه هيچ انسانى سزاوار آن نمى‏شود، مگر با كشتن حسين بن على ـ كه درودهاى خدا بر آن دو باد ـ و كشتن يحيى بن زكريّا عليه ‏السلام.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: قاتل حسين بن على، در تابوتى از آتش است و نصف عذاب اهل دنيا به او وارد مى‏شود، در حالى كه دست‏ها و پاهايش را با زنجيرهايى از آتش بسته‏اند و در آتش سرنگون مى‏شود تا آن كه به قعر جهنّم مى‏افتد. بويى دارد كه اهل جهنّم از شدّت تعفّن آن به پروردگارشان پناه مى‏برند. او و تمام كسانى كه در كشتن حسين شركت داشته‏اند، در جهنّم، جاويدان اند و عذاب دردناك مى‏چشند. هر بار كه پوست‏هايشان مى‏سوزد، خداوند عز و جل پوست ديگرى بر آنان مى‏روياند تا آن كه [پيوسته]عذاب دردناك را حس كنند! لحظه‏اى عذابشان سبُك نمى‏شود و از جوشاب جهنّم به آنان نوشانيده مى‏شود. پس واى بر آنان از عذاب خداى متعال در آتش!

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: فرزندم حسين، به ستم و تجاوز، كشته مى‏شود. آگاه باشيد كه هر كس او را بكشد، او را در صندوقى از آتش مى‏گذارند و با عذابِ نصف اهل آتش، عذاب مى‏شود، در حالى كه دست‏ها و پاهايش را بسته‏اند. چنان بوى متعفّنى دارد كه دوزخيان از آن بو به خدا پناه مى‏برند. او و كسى كه [از او]پيروى كرده و با او بيعت كرده و به كار او رضايت داده است، پيوسته در عذاب‏اند، چنان كه «هر گاه پوست‏هايشان بسوزد، پوست ديگرى بر آنان 1. يزيد بن معاوية بن ابى سفيان اموى، دومين پادشاه دولت اموى در شام بود. او در ماطرون به دنيا آمد و در دمشق، بزرگ شد. او پس از مرگ پدرش به سال 60 ق، خلافت را بر عهده گرفت؛ ولى عبد اللّه‏ بن زبير و حسين بن على عليه ‏السلام از بيعت با او خوددارى كردند. عبد اللّه‏ بن زبير به مكّه و حسين بن على راهى كوفه شد. در دوران يزيد حادثه فاجعه‏آميز كربلا در اوائل سال 61 ق، روى داد كه در آن سبط پيامبر صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله و ياران و خاندانش به شهادت رسيدند و زنان و كودكانش به اسارت رسيدند. همچنين در دوران او در سال 62، مردم مدينه از اطاعت او سر باز زدند و او مسلم بن عقبه مرمى را به سوى آنان اعزام كرد و مدينه را سه روز بر سپاه خود، مباح نمود، تا مردم آن را مجبور به بيعت كنند. مسلم نيز با آنان رفتارهاى بسيار وحشتناك و زشتى كرد و جمع زيادى را كه در ميان آنان، صحابه پيامبر صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله و فرزندانشان و بزرگان تابعان بودند، به قتل رساند. مى‏رويانيم تا عذاب را بچشند» و لحظه‏اى عذاب از آنان سستى نمى‏گيرد و از جوشاب جهنّم به آنان نوشانيده مى‏شود. پس واى بر آنان از عذاب جهنّم!

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: خداى ـ تبارك و تعالى ـ به جبرئيل عليه ‏السلام وحى فرمود كه: «بر پيامبرم محمّد، فرود آى. و به او بگو: اى محمّد!. من از قاتل حسين، بيزارم و او (قاتل حسين عليه ‏السلام) نيز از من بيزار است؛ زيرا در روز قيامت، هيچ كس نمى‏آيد، مگر آن كه قاتل حسين، جرمش از او بزرگ‏تر است. در روز قيامت، قاتل حسين به همراه كسانى كه براى خدا شريك قائل شده‏اند، وارد آتش مى‏شود و اشتياق آتش به قاتل حسين، بيشتر از اشتياق كسى كه خدا را اطاعت كرده، به بهشت است.

الملهوف ـ در بيانِ ماجراى مجلس يزيد ـ : يزيد، چوب خيزرانى خواست و با آن به دندان‏هاى حسين عليه ‏السلام مى‏زد. ابو برزه اسلمى رو به او كرد و گفت: واى بر تو، اى يزيد! با چوب خود به دهان حسين پسر فاطمه مى‏زنى؟ من با چشم خود ديدم كه پيامبر صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله دندان‏هاى پيشين او و برادرش حسن را مى‏مكيد و مى‏فرمود: «شما دو تن، سَروَر جوانان اهل بهشتيد. خدا قاتل شما را بكشد و لعنت كند و جهنّم را برايش آماده سازد كه بد بازگشتگاهى است!». يزيد، خشمگين شد و دستور داد او را [از مجلس] بيرون كنند، و كشان كشان بيرونش بردند.