حدیث دربارهقاتل امام حسين عليه السلام

عنه صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: إنَّ قاتَلَ الحُسَينِ بنِ عَلِيٍّ عليه ‏السلام في تابوتٍ مِن نارٍ، عَلَيهِ نِصفُ عَذابِ أهلِ الدُّنيا، وقَد شُدَّت يَداهُ ورِجلاهُ بِسَلاسِلَ مِن نارٍ، مُنَكَّسٌ فِي النّارِ حَتّى يَقَعَ في قَعرِ جَهَنَّمَ، ولَهُ ريحٌ يَتَعَوَّذُ أهلُ النّارِ إلى رَبِّهِم مِن شِدَّةِ نَتنِهِ، وهُوَ فيها خالِدٌ ذائِقُ العَذابِ الأَليمِ، مَعَ جَميعِ مَن شايَعَ عَلى قَتلِهِ، كُلَّما نَضِجَت جُلودُهُم بَدَّلَ اللّه‏ُ عز و جل عَلَيهِمُ الجُلودَ حَتّى يَذوقُوا العَذابَ الأَليمَ، لا يُفَتَّرُ عَنهُم ساعَةً، ويُسقَونَ مِن حَميمِ جَهَنَّمَ، فَالوَيلُ لَهُم مِن عَذابِ اللّه‏ِ تَعالى فِي النّارِ. ۱

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: قاتل حسين بن على، در تابوتى از آتش است و نصف عذاب اهل دنيا به او وارد مى‏شود، در حالى كه دست‏ها و پاهايش را با زنجيرهايى از آتش بسته‏اند و در آتش سرنگون مى‏شود تا آن كه به قعر جهنّم مى‏افتد. بويى دارد كه اهل جهنّم از شدّت تعفّن آن به پروردگارشان پناه مى‏برند. او و تمام كسانى كه در كشتن حسين شركت داشته‏اند، در جهنّم، جاويدان اند و عذاب دردناك مى‏چشند. هر بار كه پوست‏هايشان مى‏سوزد، خداوند عز و جل پوست ديگرى بر آنان مى‏روياند تا آن كه [پيوسته]عذاب دردناك را حس كنند! لحظه‏اى عذابشان سبُك نمى‏شود و از جوشاب جهنّم به آنان نوشانيده مى‏شود. پس واى بر آنان از عذاب خداى متعال در آتش!

۱.. عيون أخبار الرضا عليه ‏السلام: ج 2 ص 47 ح 178، صحيفة الرضا عليه ‏السلام: ص 123 ح 81 وليس فيه «مع جميع من شايع على قتله» كلاهما عن أحمد بن عامر الطائى عن الإمام الرضا عن آبائه عليهم ‏السلام، تأويل الآيات الظاهرة: ج 2 ص 768 ح 14 عن الإمام الصادق عليه ‏السلام عنه صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله، بحارالأنوار: ج 44 ص 300 ح 3؛ المناقب لابن المغازلي: ص 66 ح 95، فرائد السمطين: ج 2 ص 264 ح 532، مقتل الحسين للخوارزمي: ج 2 ص 83 كلّها عن أحمد بن عامر الطائي عن الإمام الرضا عن آبائه عليهم ‏السلام عنه صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله نحوه.

کلیدواژه‌ها دوزخ گروهی از نویددادگان به آتش قاتل امام حسین علیه السلام

احادیث دیگر این موضوع

امام صادق عليه ‏السلام: بيزارى جستن از شقى‏ترين (بدفرجام‏ترينِ) آدم از اوّل تا آخر عالم، لنگه پى كننده ناقه ثمود، قاتل امير مؤمنان عليه ‏السلام، واجب است.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: در آتش، جايگاهى است كه هيچ انسانى سزاوار آن نمى‏شود، مگر با كشتن حسين بن على ـ كه درودهاى خدا بر آن دو باد ـ و كشتن يحيى بن زكريّا عليه ‏السلام.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: فرزندم حسين، به ستم و تجاوز، كشته مى‏شود. آگاه باشيد كه هر كس او را بكشد، او را در صندوقى از آتش مى‏گذارند و با عذابِ نصف اهل آتش، عذاب مى‏شود، در حالى كه دست‏ها و پاهايش را بسته‏اند. چنان بوى متعفّنى دارد كه دوزخيان از آن بو به خدا پناه مى‏برند. او و كسى كه [از او]پيروى كرده و با او بيعت كرده و به كار او رضايت داده است، پيوسته در عذاب‏اند، چنان كه «هر گاه پوست‏هايشان بسوزد، پوست ديگرى بر آنان 1. يزيد بن معاوية بن ابى سفيان اموى، دومين پادشاه دولت اموى در شام بود. او در ماطرون به دنيا آمد و در دمشق، بزرگ شد. او پس از مرگ پدرش به سال 60 ق، خلافت را بر عهده گرفت؛ ولى عبد اللّه‏ بن زبير و حسين بن على عليه ‏السلام از بيعت با او خوددارى كردند. عبد اللّه‏ بن زبير به مكّه و حسين بن على راهى كوفه شد. در دوران يزيد حادثه فاجعه‏آميز كربلا در اوائل سال 61 ق، روى داد كه در آن سبط پيامبر صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله و ياران و خاندانش به شهادت رسيدند و زنان و كودكانش به اسارت رسيدند. همچنين در دوران او در سال 62، مردم مدينه از اطاعت او سر باز زدند و او مسلم بن عقبه مرمى را به سوى آنان اعزام كرد و مدينه را سه روز بر سپاه خود، مباح نمود، تا مردم آن را مجبور به بيعت كنند. مسلم نيز با آنان رفتارهاى بسيار وحشتناك و زشتى كرد و جمع زيادى را كه در ميان آنان، صحابه پيامبر صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله و فرزندانشان و بزرگان تابعان بودند، به قتل رساند. مى‏رويانيم تا عذاب را بچشند» و لحظه‏اى عذاب از آنان سستى نمى‏گيرد و از جوشاب جهنّم به آنان نوشانيده مى‏شود. پس واى بر آنان از عذاب جهنّم!

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: خداى ـ تبارك و تعالى ـ به جبرئيل عليه ‏السلام وحى فرمود كه: «بر پيامبرم محمّد، فرود آى. و به او بگو: اى محمّد!. من از قاتل حسين، بيزارم و او (قاتل حسين عليه ‏السلام) نيز از من بيزار است؛ زيرا در روز قيامت، هيچ كس نمى‏آيد، مگر آن كه قاتل حسين، جرمش از او بزرگ‏تر است. در روز قيامت، قاتل حسين به همراه كسانى كه براى خدا شريك قائل شده‏اند، وارد آتش مى‏شود و اشتياق آتش به قاتل حسين، بيشتر از اشتياق كسى كه خدا را اطاعت كرده، به بهشت است.

الملهوف ـ در بيانِ ماجراى مجلس يزيد ـ : يزيد، چوب خيزرانى خواست و با آن به دندان‏هاى حسين عليه ‏السلام مى‏زد. ابو برزه اسلمى رو به او كرد و گفت: واى بر تو، اى يزيد! با چوب خود به دهان حسين پسر فاطمه مى‏زنى؟ من با چشم خود ديدم كه پيامبر صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله دندان‏هاى پيشين او و برادرش حسن را مى‏مكيد و مى‏فرمود: «شما دو تن، سَروَر جوانان اهل بهشتيد. خدا قاتل شما را بكشد و لعنت كند و جهنّم را برايش آماده سازد كه بد بازگشتگاهى است!». يزيد، خشمگين شد و دستور داد او را [از مجلس] بيرون كنند، و كشان كشان بيرونش بردند.

ثواب الأعمال ـ به نقل از عيص بن قاسم ـ : در محضر امام صادق عليه ‏السلام از قاتل امام حسين عليه ‏السلام ياد شد. يكى از ياران ايشان گفت: دلم مى‏خواست كه خداوند در همين دنيا از او انتقام مى‏گرفت. امام عليه ‏السلام فرمود: «گويا تو عذاب خدا را براى او اندك شمرده‏اى، در حالى كه عذاب خدا [در آخرت]سخت‏تر و زجرآورتر است؟!».