حدیث دربارهسَقَر

الإمام الصادق عليه ‏السلام: إنَّ في جَهَنَّمَ لَوادِيا لِلمُتَكَبِّرينَ، يُقالُ لَهُ: سَقَرُ؛ شَكا إلَى اللّه‏ِ عَزَّوَجَلَّ شِدَّةَ حَرِّهِ، وسَأَلَهُ أن يَأذَنَ لَهُ أن يَتَنَفَّسَ، فَتَنَفَّسُ فَأَحرَقَ جَهَنَّمَ ۱

امام صادق عليه ‏السلام: در جهنّم، درّه‏اى است مخصوص متكبّران كه به آن، «سَقَر» مى‏گويند. آن از گرماى زياد خود به خداوند عز و جل شكايت كرد و از او درخواست نمود تا اجازه‏اش دهد نفس بكشد، و نفس كشيد و جهنّم را سوزاند!

۱.. الكافي: ج 2 ص 310 ح 10، ثواب الأعمال: ص 265 ح 7، الزهد للحسين بن سعيد: ص 103 ح 281، المحاسن: ج1 ص214 ح389، تفسير القمّي: ج2 ص251 كلّها عن ابن بكير، بحارالأنوار: ج8 ص294 ح38.

کلیدواژه‌ها دوزخ نام های دوزخ سقر

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: اين آيه در باره قَدَريان فرود آمد: «همانا بزهكاران در گم‏راهى و جنون‏اند. روزى كه در آتش، به صورت، كشيده مى‏شوند [و به آنان گفته مى‏شود:]بچشيد [طعم] سقر را» .

امام باقر عليه ‏السلام: در جهنّم، كوهى است كه به آن، «صَعدى» مى‏گويند و در صعدى، پرتگاهى است كه به آن، «سَقَر» مى‏گويند و در سقر، چاهى است كه به آن، «هَبهَب» مى‏گويند و هر بار كه درِ آن چاه برداشته شود، دوزخيان از حرارت آن، فرياد بر مى‏آورند. اين چاه، جايگاه متكبّران است.

امام باقر عليه ‏السلام ـ در بيان چگونگىِ عذاب كافران در روز رستاخيز ـ : و [خداوندِ]زنده بيدار، به خشم مى‏آيد و [به فرشته گماشته بر دوزخ] مى‏فرمايد: «اى مالك! به آنها بگو: بچشيد كه شما را جز عذاب نمى‏افزاييم. اى مالك! بر افروز، [آتش جهنّم را] بر افروز؛ كه خشم من، بر آن كس كه منِ عرش‏نشين را دشنام داده و ـ با آن كه منم پادشاه پرتوان ـ حق و مقام مرا سبك شمرده، بالا گرفته است». مالك ندا مى‏دهد كه: اى گم‏راهان و مستكبران و اى كسانى كه در سراى دنيا برخوردار بوده‏ايد! مزه سَقَر را چگونه يافتيد؟ مى‏گويند: دل‏هاى ما را پخت، گوشت‏هايمان را خورد و استخوان‏هايمان را خُرد كرد. نه فريادمان به جايى مى‏رسد و نه ياورى داريم.

امام كاظم عليه ‏السلام: در آتش، وادى‏اى هست كه به آن «سَقَر» گويند و اين وادى، از زمانى كه خداوند آن را آفريده، نفس نكشيده است. اگر خداوند عز و جل به او اجازه دهد تا به اندازه سوزنى نفس بكشد، هر آنچه را بر روى زمين است، مى‏سوزاند. دوزخيان از گرماى آن وادى و بوى گند و كثافتش و از آنچه خداوند در آن وادى براى اهلش آماده ساخته است، به خدا پناه مى‏برند. در آن وادى، كوهى است كه باز همه اهل آن وادى، از گرماى آن و از بوى گند و كثافتش و از آنچه خداوند در آن كوه براى اهلش آماده ساخته است، به خدا پناه مى‏برند. در آن كوه، درّه‏اى است كه باز همه اهل آن كوه، از گرماى آن درّه و از بوى تعفّن و كثافت آن و از آنچه خداوند در آن درّه براى اهلش آماده ساخته است، به خدا پناه مى‏برند. در آن درّه، چاهى است كه باز همه اهل آن درّه، از گرماى آن و كثافتش و از آنچه خداوند در آن چاه براى اهلش آماده ساخته است، به خدا پناه مى‏برند. در آن چاه نيز مارى است كه همه اهل آن چاه، از پليدى آن مار و از بوى تعفّن و كثافت آن و از زهرى كه خداوند در نيش‏هاى آن مار براى اهلش فراهم آورده است، به خدا پناه مى‏برند.