فیلترها
نتایج جستجو برای «گناه کردن»: ۱۷ حدیث
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:إنَّ آدَمَ قَبلَ أن يُصيبَ الذَّنبَ كانَ أجَلُهُ بَينَ عَينَيهِ وأمَلُهُ خَلفَهُ، فَلَمّا أصابَ الذَّنبَ جَعَلَ اللّهُ أمَلَهُ بَينَ عَينَيهِ وأجَلَهُ خَلفَهُ، فَلا يَزالُ يَأمُلُ حَتّى يَموتَ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:آدم عليه السلام پيش از آن كه گناه كند، ۲ اَجَلش پيش روى او بود و آرزويش پشتِ سرش. چون گناه كرد، خداوند، آرزويش را پيشِ چشم او قرار داد و اَجَلش را پشت سرش. از اين رو، پيوسته آرزو مى كند تا مى ميرد.
علل الشرائع عن مُعَمَّر بن يحيى:قُلتُ لِأَبي جَعفَرٍ عليه السلام: ما بالُ النّاسِ يَعقِلونَ ولا يَعلَمونَ؟ ۱
قالَ عليه السلام: إنَّ اللّهَ تَبارَكَ وتَعالى حينَ خَلَقَ آدَمَ جَعَلَ أجَلَهُ بَينَ عَينَيهِ وأمَلَهُ خَلفَ ظَهرِهِ، فَلَمّا أصابَ الخَطيئَةَ جَعَلَ ۲ أمَلَهُ بَينَ عَينَيهِ وأجَلَهُ خَلفَ ظَهرِهِ، فَمِن ثَمَّ يَعقِلونَ ولا يَعلَمونَ. ۳
علل الشرائعـ به نقل از معمّر بن يحيى ـ: به امام باقر عليه السلام گفتم: چرا مردم با آن كه خِرد دارند، نمى فهمند؟ ۴
فرمود: «زمانى كه خداوند ـ تبارك و تعالى ـ آدم عليه السلام را آفريد، اَجَل او را پيشِ رويش قرار داد و آرزويش را پشتِ سرش، و چون مرتكب خطا شد، آرزويش را پيش روى او قرار داد و اَجَلش را پشتِ سرش. از اين روست كه خِرد دارند، امّا نمى فهمند».
۱.قال المجلسي قدس سره: يحتمل أن يكون المراد: ما بال الناس يعلمون الموت والحساب والعقاب ويؤمنون بها ولا يظهر أثر ذلك العلم في أعمالهم؟ فهم فيما يعملون من الخطايا كأنّهم لا يعلمون شيئا من ذلك. والظاهر أنّ هاهنا تصحيفا من النسّاخ، وكان «لا يعملون» بتقديم الميم على اللام فيرجع إلى ما ذكرنا (بحار الأنوار: ج 1 ص 162).
۲.في المصدر: «حصل»، وما أثبتناه من بحار الأنوار.
۳.علل الشرايع: ص 92 ح 1، بحار الأنوار: ج 1 ص 161 ح 2.
۴.مجلسى قدس سره گويد: ممكن است مراد اين باشد كه: چرا مردم با آن كه مى دانند مرگ و حساب و كتاب و مجازات در كار است و به آنها ايمان دارند اثر اين دانستن در اعمال و رفتار آنان ظاهر نمى شود؟ پس، با خطاها و گناهانى كه مى كنند گويى چيزى در اين باره نمى دانند. ظاهراً در اين جا تصحيفى از جانب ناسخان صورت گرفته و «لايعلمون»، «لايعملون». [عمل نمى كنند]بوده است؛ بنابراين، معناى جمله بر مى گردد به آنچه گفتيم.
عنه صلى الله عليه و آله:أكيَسُ الكَيْسِ التُّقى، وأحمَقُ الحُمقِ الفُجورُ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:زيرك ترين زيركى، پرهيزگارى است و احمقانه ترين حماقت، گناه كردن.
۱.الأمالي للصدوق: ص 576 ح 788.
الإمام عليّ عليه السلامـ في كَلامِهِ عِندَ تَلاوَتِهِ: «يَـأَيُّهَا الْاءِنسَـنُ مَا غَرَّكَ بِرَبِّكَ الْكَرِيمِ» ـ: أدحَضُ ۱ مَسؤولٍ حُجَّةً، وأقطَعُ مُغتَرٍّ مَعذِرَةً. لَقَد أبرَحَ جَهالَةً بِنَفسِهِ.
يا أيُّهَا الإِنسانُ ما جَرَّأَكَ عَلى ذَنبِكَ، وما غَرَّكَ بِرَبِّكَ، وما أنَّسَكَ بِهَلَكَةِ نَفسِكَ. أما مِن دائِكَ بُلولٌ ۲؟ أم لَيسَ مِن نَومَتِكَ يَقَظَةٌ؟ أما تَرحَمُ مِن نَفسِكَ ما تَرحَمُ مِن غَيرِكَ؟ فَلَرُبَّما تَرَى الضّاحِيَ ۳ مِن حَرِّ الشَّمسِ فَتُظِلُّهُ. ۴
امام على عليه السلامـ در سخنانش به هنگام تلاوت: «اى انسان! چه چيز تو را به پروردگار بزرگوارت غرّه كرده است؟» ـ: انسانى كه در اين آيه مورد سؤال قرار گرفته است، هر دليلى را براى غرّه شدنش به خدا بياورد، دليلش نادرست ترين دليل هاست، عذر [و بهانه] او از عذر [و بهانه] هر فريب خورده اى بى پايه تر است، و نادانى، وجود او را سختْ فرا گرفته است.
هان، اى انسان! چه چيزْ تو را بر گناه كردنت دلير ساخته، و چه چيزْ تو را به پروردگارت گستاخ كرده، و چه چيزْ تو را با نابودى خودت دمخور نموده است؟! مگر درد تو را بهبودى نيست؟ يا خوابت را بيدارى اى نيست؟ چرا به خويشتن رحم نمى كنى، چنان كه به ديگران، رحم مى كنى؟ كه چه بسا شخصى را در گرماى آفتاب مى بينى و او را سايه مى بخشى.
عنه صلى الله عليه و آله:أكيَسُ الكَيْسِ التُّقى، وأحمَقُ الحُمقِ الفُجورُ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:زيرك ترين زيركى، پرهيزگارى است و احمقانه ترين حماقت، گناه كردن.
۱.الأمالي للصدوق: ص 576 ح 788 عن أبي الصباح الكناني عن الإمام الصادق عليه السلام، بحار الأنوار: ج 77 ص 115 ح 8.
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:لا يَغُرَّنَّكَ ذَنبُ الناسِ عَن ذَنبِكَ، ولا نِعَمُ الناسِ عَن نِعَمِكَ التي أنعَمَ اللّهُ علَيكَ، ولا تُقَنِّطِ الناسَ مِن رَحمَةِ اللّهِ عز و جل وأنتَ تَرجُوها لِنَفسِكَ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:گناه كردنِ مردم، تو را از گناهت غافل نكند و نعمت هاى مردم، تو را از نعمت هايى كه خداوند ارزانى ات داشته است، غافل نسازد. و مردم را از رحمت خداوند عز و جل كه تو خود بِدان اميد بسته اى، نوميد مگردان.
۱.تنبيه الخواطر: ج 2 ص 77، بحارالأنوار: ج 73 ص 359 ح 81.
عنه عليه السلام:يا أيّها الإنسانُ، ما جَرَّأكَ على ذَنبِكَ، وما غَرَّكَ بِرَبِّكَ، وما أنَّسَكَ بِهَلَكَةِ نَفسِكَ!؟ ۱
امام على عليه السلام:اى انسان! چه چيز تو را به گناه كردن گستاخ كرده و چه چيز تو را به پروردگارت غرّه نموده و چه چيز تو را به تباه كردن خويش خو داده است؟!
۱.نهج البلاغة: الخطبة 223.
عنه صلى الله عليه و آله:أكيَسُ الكَيْسِ التُّقى، وأحمَقُ الحُمقِ الفُجورُ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:زيركترين زيركى، پرهيزگارى است و احمقانه ترين حماقت، گناه كردن.
۱.بحار الأنوار: 77/115/8
عنه عليه السلام:يا أيّها الإنسانُ، ما جَرَّأكَ على ذَنبِكَ، و ما غَرَّكَ بِرَبِّكَ، و ما أنَّسَكَ بِهَلَكَةِ نَفسِكَ!؟ ۱
امام على عليه السلام:اى انسان! چه چيز تو را به گناه كردن گستاخ كرده و چه چيز تو را به پروردگارت غرّه نموده و چه چيز تو را به تباه كردن خويش خو داده است؟!
۱.نهج البلاغة: الخطبة 223.
الإمامُ الصّادقُ عليه السلامـ في قَولِهِ تَعالى: «فلَمّا نَسُوا ما ذُكِّروا بِهِ.» ـ: كانوا ثَلاثَةَ أصنافٍ: صِنفٌ ائتَمَروا و أمَروا فنَجَوا، و صِنفٌ ائتَمَروا و لَم يَأمُروا فمُسِخوا ذَرَّا، و صِنفٌ لَم يأتَمِروا و لَم يأمُروا فهَلَكوا. ۱
امام صادق عليه السلامـ درباره آيه «چون اندرزى را كه به آنها داده شده بود از ياد بردند.» ـفرمود: آنها سه گروه بودند: گروهى كه هم خود فرمان [خدا را درباره خوددارى از صيد ماهى]اطاعت كردند و هم [به ديگران] فرمان دادند، اينها نجات يافتند؛ گروهى كه فرمان بردند (به امر الهى عمل كردند) اما [ديگران را به خوددارى از صيد]فرمان ندادند، اينها به شكل مورچه، مسخ شدند؛ و گروهى كه نه خود فرمان بردند و نه [ديگران را] فرمان دادند، اينها هلاك گشتند.
۱.الكافي: 8/158/151.
رسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله:إنَّ اللّهَ لا يُعَذِّبُ العامَّةَ بِعَمَلِ الخاصَّةِ؛ حتّى تَكونَ العامَّةُ تَستَطيعُ تُغَيِّرُ عَلَى الخاصَّةِ، فإذا لَم تُغَيِّرِ العامَّةُ عَلى الخاصَّةِ عَذَّبَ اللّهُ العامَّةَ و الخاصَّةَ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:تا زمانى كه عموم مردم در صدد تغيير خلافكاريهاى عدّه اى خاص برآيند، خداوند عموم را به گناه عدّه اى خاص عذاب نمى كند. اما اگر عموم مردم در صدد اصلاح آن عدّه خاص برنيايند، خداوند عموم مردم و آن عدّه خاص را عذاب مى كند.
۱.كنز العمّال: 5515.
الإمامُ عليٌّ عليه السلام:أيُّها النّاسُ، إنَّ اللّهَ عَزَّ و جلَّ لا يُعَذِّبُ العامَّةَ بِذَنبِ الخاصَّةِ إذا عَمِلَتِ الخاصَّةُ بِالمُنكَرِ سِرّا مِن غَيرِ أن تَعلَمَ العامَّةُ، فإذا عَمِلَتِ الخاصَّةُ بِالمُنكَرِ جِهارا فلَم يُغَيِّرْ ذلكَ العامَّةُ، استَوجَبَ الفَريقانِ العُقوبَةَ مِنَ اللّهِ عَزَّ و جلَّ. ۱
امام على عليه السلام:اى مردم! همانا خداوند متعال عموم مردم را به گناه عدّه اى خاص عذاب نمى كند، اگر آن عدّه در نهان زشت كارى كنند و عموم از آن آگاه نباشند. اما اگر عدّه اى خاص آشكارا گناه كنند و عموم مردم اعتراض ننمايند، در اين صورت هر دو دسته سزاوار كيفر خداوند متعال هستند.
۱.بحار الأنوار: 100/78/34.
بحار الأنوار عن طاووسِ الفَقيهِ:رَأيتُهُ [أي الإمامَ زينَ العابدينَ عليه السلام] و هُو يَطوفُ مِن العِشاءِ إلَى السَّحَرِ و يَتَعبَّدُ، فلَمّا لَم يَرَ أحَدا رَمَقَ السَّماءَ بِطَرْفِهِ، و قالَ: إلهي، غارَت نُجومُ سَماواتِكَ، و هَجَعَت عُيونُ أنامِكَ، و أبوابُكَ مُفَتَّحاتٌ للسّائلينَ، جِئتُكَ لِتَغفِرَ لي و تَرحَمَني و تُرِيَني وَجهَ جَدِّي محمّدٍ صلى الله عليه و آله في عَرَصاتِ القِيامَةِ. ثُمّ بَكى و قالَ: و عِزَّتِكَ و جَلالِكَ، ما أرَدتُ بمَعصيَتي مُخالَفَتَكَ، و ما عَصَيتُكَ إذ عَصَيتُكَ و أنا بِكَ شاكٌّ، و لا بِنَكالِكَ جاهِلٌ، و لا لِعُقوبَتِكَ مُتَعَرِّضٌ، و لكنْ سَوَّلَت لِي نَفسي و أعانَني على ذلكَ سِترُك المُرخي بهِ علَيَّ، فالآنَ مِن عَذابِكَ مَن يَستَنقِذُني؟! و بِحَبلِ مَن
بحار الأنوارـ به نقل از طاووس فقيه ـ: [امام زين العابدين] را ديدم كه از هنگام نماز عشاء تا سحر مشغول طواف و عبادت بود و وقتى ديد ديگر كسى آنجا نيست، نگاهى به آسمان انداخت و گفت: الهى! ستارگان آسمان هاى تو غروب كرده اند و چشمان آفريدگانت خفته اند و درهاى [رحمت]تو به روى سائلان گشوده است. آمده ام تا مرا بيامرزى و به من رحم كنى و رخسار جدّم محمّد صلى الله عليه و آله را در عرصه هاى قيامت به من نشان دهى. حضرت سپس گريست و گفت: به عزّت و جلالت سوگند كه قصدم از گناه كردن، مخالفت با تو نبود و آنگاه كه نا فرمانيت كردم، درباره تو شك نداشتم و از كيفر و عذاب تو بى خبر نبودم و نخواستم خود را در معرض عقوبت تو قرار دهم، بلكه نفْس من گناهان را در نظرم آراست و پرده پوشى تو هم در اين راه به كمكم آمد. اينك،
الإمامُ عليٌّ عليه السلامـ عِند تِلاوَتِهِ «يا أيُّها الإنسانُ ما غَرَّكَ بربِّكَ الكريمِ» ـ: أدحَضُ مَسؤولٍ حُجّةً، و أقطَعُ مُغتَرٍّ مَعذِرَةً، لَقَد أبرَحَ جَهالَةً بنفسِهِ، يا أيُّها الإنسانُ ما جَرَّأكَ على ذَنبِكَ؟! و ما غَرَّكَ بِرَبِّكَ؟! و ما أنَّسَكَ بِهَلَكَةِ نَفسِكَ؟! ۱
امام على عليه السلامـ وقتى آيه «اى انسان! چه چيز تو را به پروردگار كريمت مغرور (دلير) كرده است» را تلاوت كرد ـفرمود: انسانى كه در اين آيه مورد خطاب و سؤال است، هر دليلى براى مغرور شدنش به خدا بياورد دليلش بر باطل است و عذر و بهانه اش از عذر و بهانه هر فريب خورده ديگرى بى پايه تر و جهالتْ وجود او را سخت فرا گرفته است. اى انسان! چه چيز تو را به گناه كردن دلير كرده است؟ چه چيز تو را به پروردگارت مغرور و گستاخ كرده است؟ چه چيز تو را به نابود كردن نفست خو داده است؟
۱.نهج البلاغة: الخطبة 223.
رسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله:لا يَغُرَّنَّكَ ذَنبُ الناسِ عَن ذَنبِكَ، و لا نِعَمُ الناسِ عَن نِعَمِكَ التي أنعَمَ اللّهُ علَيكَ، و لا تُقَنِّطِ الناسَ مِن رَحمَةِ اللّهِ عَزَّ و جلَّ و أنتَ تَرجُوها لِنَفسِكَ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:گناه كردنِ مردم تو را از گناهت غافل نكند و نعمتهاى مردم تو را از نعمتهايى كه خداوند ارزانيت داشته است غافل نسازد و مردم را از رحمت خداوند عزّ و جلّ كه تو خود بدان اميد بسته اى، نوميد مگردان.
۱.تنبيه الخواطر: 2/77.
الإمام عليّ عليهالسلام: المُؤمِنُ لا يَحيفُ عَلى مَن يُبغِضُ، و لا يَأثَمُ فيمَن يُحِبُّ. ۱
امام على عليهالسلام: مؤمن، بر آن كه با او دشمنى مىورزد، ستم نمىكند و به خاطرِ آن كه دوستش دارد، دست به گناه نمىزند.
۱.الأمالي للطوسي: 580/1199، نهج البلاغة: الخطبة 193، تحف العقول: 161، بحار الأنوار: 67/311/45.