بحار الأنوارـ در مناجاتى كه جبرئيل عليه السلام براى پيامبر خدا به ارمغان آورد ـ: بار خدايا! گناهان مرا با توبه پاك كن و با پذيرش توبه، عيب هايم را شستشو ده و آن را صيقل دهنده زنگارهاى دل، و تيزبينى خرد قرار ده.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:سزاوار است كه خردمند، اوقاتش چهار بخش باشد: در وقتى، با خداوند مناجات كند؛ در وقتى، به حسابرسى خويش بپردازد؛ وقتى را نزد دانشمندانى كه او را با دين، آشنا و برايش خيرخواهى مى كنند، برود؛ و وقتى را به خوشى هاى دنيايى اى كه حلال و زيبايند، اختصاص دهد.

امام زين العابدين عليه السلامـ در مناجات نيازمندان ـ: اى منتهاى آرزوىِ آرزومندان، اى نهايتِ خواهش خواهندگان، اى دورترين مطلوبِ طالبان، و اى عالى ترين اشتياقِ مشتاقان!. به پيشگاه تو خضوع و از تو خواهش مى كنم، و به درگاه تو، التماس و از تو درخواست مى كنم.

امام زين العابدين عليه السلامـ در مناجات شيفتگان ـ: اى آرزوى دل هاى مشتاقان، و اى غايتِ آرزوهاى شيفتگان! محبّت به تو و محبّت به دوستدارانت و محبّت و علاقه به هر كارى كه مرا به مقامِ قُرب تو مى رساند، از تو درخواست مى كنم و از تو مى خواهم كه خودت را از هر آنچه غير از توست، نزد من محبوب تر گردانى و محبّت مرا به خودت، راهبَر [من] به سوى خشنودى ات، و شوقم را به تو، مانعِ [من] از نافرمانى ات قرار دهى.

امام زين العابدين عليه السلامـ از مناجات ايشان ـ: آيا مرا با آتش مى سوزانى، اى غايت آرزوها! / پس اميدم چه مى شود؟ پس شيدايى ام كجاست؟!

امام زين العابدين عليه السلامـ از مناجات ايشان ـ: معبودا، سرورا، و اى اميد غايى من!.

امام زين العابدين عليه السلامـ در مناجات انجيليه ـ: آقاى من! تو را مى خوانم، چونان خواندنِ اصرار كننده اى كه از خواندن مولايش خسته نمى شود و به تو التماس مى كنم، چون التماس كسى كه در دعوايش، با دليلْ عليه خود اقرار كرده است و در برابرت خاضع گشته، چونان خضوعِ كسى كه براى دنيا و آخرتش تو را آرزو مى كند. پس رشته اميد مرا قطع مكن.

امام زين العابدين عليه السلامـ در يكى از مناجات هايش ـ: معبود من! از هر كه درخواست نمودم، مرا از عطايش محروم ساخت و از هركس هر آرزوى ممكنى داشتم، از من دريغ كرد و هركس كه براى خواهشى به او اميد بستم يا براى ترس و بيمى نزدش رفتم، خلافِ انتظارم را از او ديدم و شك من در اين باره [كه به مخلوق، اميد نشايد بست] به يقين و گمان، به شناخت [قطعى] و اميد به يأس تبديل شد و آن گاه كه آرزوها بر آورده نگشتند و همه رشته ها بُريده شد، ضرورت، مرا به سوى تو كشاند و يقين كردم كه تلاش من، به جايى نمى رسد و كوششم به نتيجه نمى رسد، مگر با كمك تو و هر كس خير را بخواهد، نمى تواند مرا به آن خير و خوبى برساند، مگر با اجازه تو.

امام زين العابدين عليه السلامـ در مناجات انجيليه ـ: بار خدايا! به نام و ياد تو سخنم را مى آغازم و با سپاس گزارى از تو، برآورده شدن خواهشم را مى طلبم و در همه احوالم بر تو توكلّ مى كنم و تنها آرزويم تويى. پس مرا در آرزوهايم، نامراد مكن.

امام على عليه السلامـ از مناجات ايشان در مسجد جُعفى ـ: معبود من! اگر عمل من در كنار طاعت از تو ناچيز است، امّا آرزوى فراوان به لطف اميد بخش تو بسته ام. معبود من! چگونه از درگاه تو محروم بازگردم، در حالى كه همه گمانم به بخشندگى تو آن است كه مرامورد مهرخويش قرار دهى وكامياب، بازَم گردانى؟ معبود من! نوميدىِ نوميدان را بر گمان نيكم به تو چيره نگردانيده ام. پس، از ميان اميدواران، بر اميد نيك، مُهر بطلان مزن [و مرا نوميد بر مگردان].

امام زين العابدين عليه السلامـ در مناجات سپاس گزاران ـ: معبود من!. تو آن رئوف مهربان نيكوكارِ كريمى هستى كه هر كه را به او رو آورد، نوميد بر نمى گردانَد و آرزومندانش را از درگاهش نمى رانَد. اميدواران، در بارگاه تو بار مى افكنند وآرزوهاى عطاخواهان، در ميدان تو توقّف مى كنند.پس آرزوهاى ما را با ناكامى و يأس، پاسخ مده و جامه هاى نوميدى و يأس بر ما مپوشان.

امام زين العابدين عليه السلامـ در مناجات انجيليه ـ: بار خدايا!. از تو درخواست مى كنم: از شهادت و گواهى، درست ترين آن را، از عبادت، با نشاط ترينش را. از اعمال، صحيح ترين آنها را، از آرزوها، مناسب ترينِ آنها را، و از گفتارها، راست ترين آنها را.

امام زين العابدين عليه السلامـ در مناجات نيازمندان ـ: معبود من! پريشانى مرا، جز لطف و مهر تو به سامان نمى آورد. و جز فضل تو، چيزى مرا به آرزويم نمى رساند.

امام زين العابدين عليه السلامـ در مناجات انجيليه ـ: سرور من! نوميد شد هر آن كه به غير تو اميد بست.

امام زين العابدين عليه السلامـ در مناجاتش ـ: منزّهى تو، اى معبود من!. تو با قدرت خويش، ما را آفريدى. و به يگانگى ات، هدايتمان فرمودى و راه نجات را برايمان آسان و هموار ساختى و از راه نابودى، برحذرمان داشتى. امّا پاداش ما به تو اين بود كه خوبى هاى تو را با بدى پاسخ داديم و اين، از آن روست كه ما بر انجام دادن آنچه [تو را]به خشم مى آورد، دلير گشتيم و به آنچه از رضايت تو به دور است شتافتيم، و به فريب آرزوهايمان، دل خوش كرديم و مرگ را ـ كه باز دارنده [از آرزوهاى باطل و گناهان]است ـ، به فراموشى سپرديم.

الكافىـ به نقل از على بن عيسى، كه سند حديث را به يكى از اهل بيت عليهم السلام رسانده است ـ: خداوند ـ تبارك و تعالى ـ با موسى عليه السلام مناجات كرد و در مناجاتش به او فرمود: «اى موسى!. شب و روز، مرا بسيار ياد كن تا سود بَرى».

امام صادق عليه السلام:خداوند عز و جل به داوود عليه السلام وحى فرمود كه: «اى داوود! به من شاد باش و از ياد من لذّت ببر و به راز و نياز با من خوش باش؛ چرا كه به زودى، خانه را از نابه كاران، خالى مى گردانم و لعنتم را بر ستمكاران قرار مى دهم».

امام زين العابدين عليه السلامـ در «مناجات انجيليه» ـ: آقاى من! با يادى كه تو آن را به من الهام فرمودى، ياد تو كردم.

امام زين العابدين عليه السلامـ در «مناجات ذاكران» ـ: معبودا! ياد خودت را در تنهايى و در ميان جمع، و در شب و روز، و در آشكار و نهان، و در آسايش و سختى به ما الهام فرما.

امام زين العابدين عليه السلامـ در «مناجات عارفان» ـ: معبودا! چه لذّتبخش است گذر نام و ياد تو بر دل ها!