امام حسين عليه السلامـ درباره امر به معروف و نهى از منكرـ: اى مردم! از بدگويى خداوند نسبت به ملاّيان يهود پند گيريد كه خداوند بدين وسيله دوستان خويش را اندرز داده است پند گيريد، آن جا كه مى فرمايد: «چرا عالمان ربّانى و ملاّيان، آنان را از گفتار گناه آلودشان نهى نمى كنند» و مى فرمود: كافران بنى اسرائيل لعنت شدند ـ تا آن جا كه فرمايد ـ چه بد بود آن چه انجام مى دادند». خداوند از اين رو آنان را نكوهش كرده است كه ايشان از ستمگرانى كه در ميانشان بودند، زشت كارى و تباهى مى ديدند، اما به طمع بهره اى كه از آن ستمگران مى بردند و به سبب هراس از آن چه از آن مى ترسيدند، آنان را از كردارهايشان باز نمى داشتند. در حالى كه خداوند مى فرمايد: «از مردم نترسيد و از من بترسيد» . و فرموده: «مردان و زنان مؤمن،

تحف العقولـ از امام حسين عليه السلام (در امر به معروف و نهى از منكر) ۱۵ ـ: اى مردم! از آنچه خدا دوستانش را بدان پند داده، پند گيريد؛ همچون بدگويى او از دانشمندان يهود، آن جا كه مى فرمايد: «چرا علماى ربّانى و دانشمندانشان، آنان را از گفتار گناه آلودشان نهى نمى كنند؟» و مى فرمايد: «كافران بنى اسرائيل، لعنت شدند» تا آن جا كه فرمايد: «چه بد بود، آنچه مى كردند» . خداوند، ايشان را نكوهيد؛ زيرا از ستمكارانى كه در ميانشان بودند، زشتى و فساد بسيار مى ديدند، ولى به طمع بهره اى كه از آن ستمگران مى بردند و از بيم آن كه بى نصيب بمانند، ايشان را نهى نمى كردند؛ در حالى كه خدا مى فرمايد: «از مردم نترسيد؛ بكه از من، پروا كنيد» و نيز مى فرمايد: «مردان و زنان مؤمن، دوستان يكديگرند و امر به معروف و نهى

نوادر الاُصولـ به نقل از اَنَس ـ: نزد پيامبر خدا نشسته بوديم كه ناگاه فرمود: «هم اينك، مردى از اهل بهشت به نزد شما مى آيد». در اين هنگام، مردى از انصار ـ كه آب وضو از ريشش مى چكيد و كفش خود را در دست چپش گرفته بود ـ وارد شد. فرداى آن روز، باز پيامبر خدا فرمود: «هم اينك، مردى از اهل بهشت، نزد شما مى آيد» و باز، همان مرد با همان وضع، وارد شد. فرداى آن روز نيز پيامبر صلى الله عليه و آله همان سخن را فرمود و باز، همان مرد، وارد شد. چون او برخاست و رفت، عبد اللّه بن عمرو بن عاص، در پىِ او روان شد و [به وى]گفت: من با پدرم مشاجره كرده ام و سوگند خورده ام كه تا سه روز، نزد او نروم. بنا بر اين، اگر صلاح مى دانى، مرا نزد خود جاى ده، تا به سوگندم عمل كنم. مرد گفت: باشد. [عبد اللّه بن عمرو بن

نوادر الاصول:به نقل از اَنَس: نزد پيامبر خدا نشسته بوديم كه ناگاه فرمود: «هم اينك، مردى از اهل بهشت بر شما در مى آيد. در اين هنگام، مردى از انصار ـ كه آب وضو از ريشش مى چكيد و كفش خود را در دست چپش گرفته بود ـ وارد شد. فرداى آن روز، باز پيامبر خدا فرمود: «هم اينك، مردى از اهل بهشت بر شما در مى آيد» و باز، همان مرد با همان وضع، وارد شد. فرداى آن روز نيز پيامبر صلى الله عليه و آله همان سخن را فرمود و باز، همان مرد، وارد شد. چون برخاست و رفت، عبد اللّه بن عمرو بن عاص، در پىِ او روان شد و [به وى [گفت: من با پدرم مشاجره كرده ام و سوگند خورده ام كه تا سه روز، نزد او نروم. بنا بر اين، اگر صلاح مى دانى، مرا نزد خود، جاى ده تا به سوگندم عمل كنم. مرد گفت: باشد. با او رفتم. ديدم خيمه اى و نخلى و