الإقبال ـ به نقل از زيد بن اُسامه، از امام صادق عليه السلام درباره آيه «هر كار حكمت آميزى فيصله داده مى شود» ـ:آن، شب قدر است. در آن شب، كار سال (از: حج و عمره يا روزى يا اَجَل، يا هر كارى و مسافرتى يا ازدواج و يا تولّدى، تا چيزهاى ديگرى كه آدمى زاد در بقيّه سال به آن برمى خورد از آن شب تا مثل آن شب از سال آينده)، مقدّر مى شود. شب قدر، در دهه آخر ماه رمضان است. پس هر كس آن را درك كند و كنار قبر امام حسين عليه السلام باشد و نزد قبر او دو ركعت يا هر چه توانست، نماز بخواند و از خداوندْ بهشت بطلبد و از آتش به او پناه ببرد، خداوندْ آنچه را خواسته، به او مى دهد و از هر چه پناه جسته، پناهش مى دهد. همچنين اگر از خدا بخواهد كه از چيزى [نعمتى] كه در آن شب، پراكنده و مقدّر كرده است، به او بدهد و

امام صادق عليه السلام:دخترى را پيش عمر آوردند كه عليه او به زنا گواهى داده بودند. ماجراى او از اين قرار بود كه وى، دختر يتيمى بود كه نزد مردى زندگى مى كرد و آن مرد، بسيارى از مواقع از خانواده اش دور بود. دخترك بزرگ شد و زنِ آن مرد ترسيد كه شوهرش با وى ازدواج كند. از اين رو، گروهى از زنان را فرا خواند تا دختر را نگه دارند. سپس، خود با انگشت، دوشيزگى وى را از بين برد. هنگامى كه شوهر زن از مسافرت برگشت، زن، آن دختر يتيم را به فاحشگى متّهم كرد و از همسايگانش كه او را در اين كارْ يارى كرده بودند، بر زناى دختر، شاهدانى اقامه نمود. ماجرا را پيش عمر آوردند؛ ولى وى ندانست كه چگونه درباره آن داورى كند. به آن مرد گفت: پيش على بن ابى طالب برو و ما راهم ببر. همه نزد على عليه السلام رفتند و ماجرا

تاريخ اليعقوبى:زياد بن عبيد، كارگزار على بن ابى طالب عليه السلام بر استان فارس بود. چون معاويه به خلافت رسيد، به او نامه نوشت و او را تهديد كرد و ترساند. پس زياد به سخنرانى ايستاد و گفت: پسر [هند]جگرخوار و پناهگاه نفاق و بازمانده احزاب [مشرك]، نامه اى تهديدآميز به من نوشته، در حالى كه ميان من و او، پسران دختر پيامبر خدا با نود هزار سپاهى هستند كه دسته شمشيرهايشان در زير چانه هايشان است و رو نمى گردانند تا به شهادت رسند. هان! به خدا سوگند، اگر به من برسد، مرا سرسخت و شمشيرزن خواهد يافت. پس معاويه، مغيرة بن شُعبه را به سوى زياد فرستاد و او را آورد و سپس او را برادر خود و فرزند ابوسفيان خواند و حكومت بصره را به او سپرد و زياد، چهار شاهدْ حاضر نمود كه يكى از آنان شهادت داد على بن ابى طالب