فیلترها
نتایج جستجو برای «مرجیه»: ۴۲ حدیث
الإمام الصادق عليه السلام:إنَّ اُناسا دَخَلوا عَلى أبي ـ رَحمَةُ اللّهِ عَلَيهِ ـ فَذَكروا لَهُ خُصومَتَهُم مَعَ النّاسِ، فَقالَ لَهُم: هَل تَعرِفونَ كِتابَ اللّهِ، ما كانَ فيهِ ناسخٌ أو مَنسوخٌ؟ قالوا: لا. فَقالَ لَهُم: وما يَحمِلُكُم عَلَى الخُصومَةِ! لَعَلَّكُم تَحِلّونَ حَراما وتُحَرِّمونَ حَلالاً ولا تَدرونَ، إنَّما يَتَكَلَّمُ في كِتابِ اللّهِ مَن يَعرِفُ حَلالَ اللّهِ وحَرامَهُ. قَالوا لَهُ: أتُريدُ أن تَكونَ مُرجِئَةً؟ قالَ لَهُم أبي: لَقَد عَلِمتُم وَيحَكُم ما أنا بِمُرجِئِيٍّ، ولكِنّي اُقَرِّبُكُم إلَى الحَقِّ. ۱
امام صادق عليه السلام:گروهى بر پدرم ـ كه خداى رحمتش كند ـ وارد شدند و كشمكش خود را با مردم (مخالفان)، به وى يادآور شدند. وى به آنان فرمود: «آيا ناسخ و منسوخ كتاب خدا را مى شناسيد؟». گفتند: نه. به آنان فرمود: «چه چيز شما را به كشمكش خوانده است؟ شايد شما ندانسته حرام را حلال و حلال را حرام كنيد؟ تنها كسى درباره كتاب خدا بحث مى كند كه حلال و حرام خدا را بشناسد». آنان به ايشان گفتند: آيا مى خواهى از مرجئه باشى؟ پدرم به آنان فرمود: «واى بر شما! مى دانيد كه من از مرجئه نيستم؛ ولى مى خواهم شما را به حق نزديك كنم».
۱.الاُصول الستّة عشر (أصل زيدالزرّاد): 64، بحارالأنوار: 2/139/59 وفيه «ولكن أمرتكم بالحقّ».
الإمام الباقر عليه السلام:اللّهُمَّ العَنِ المُرجِئَةَ، فَإِنَّهُم أعداؤُنا فِي الدُّنيا وَالآخِرَةِ. ۱
امام باقر عليه السلام:بار خدايا! مُرجِئه را لعنت فرما؛ چرا كه در دنيا و آخرت، دشمنان ما هستند.
۱.الكافي: ج 8 ص 276 ح 417، المحاسن: ج 2 ص 93 ح 1243 كلاهما عن عبد اللّه بن عطاء، بحار الأنوار: ج 46 ص 291 ح 16.
عنه صلى الله عليه و آله:صِنفانِ مِن اُمَّتي لا سَهمَ لَهُم فِي الإِسلامِ: المُرجِئَةُ وَالقَدَرِيَّةُ.
قيلَ: ومَا المُرجِئَةُ؟ قالَ: الَّذينَ يَقولونَ: الإِيمانُ قَولٌ بِلا عَمَلٍ.
قيلَ: فَمَا القَدَرِيَّةُ؟ قالَ: الَّذينَ يَقولونَ: لَم يُقَدَّرِ الشَّرُّ. ۱
كنز العمّال:پيامبر خدا فرمود: «براى دو گروه از امّت من، در اسلام، سهمى نيست: مُرجئه و قَدَريّه».
گفته شد: مرجئه كيان اند؟
فرمود: «آنان كه مى گويند: ايمان، گفتار بدون رفتار است».
گفته شد: قَدَريّه كيان اند؟
فرمود: «آنان كه مى گويند: شر، تقدير نشده است».
۱.كنز العمّال: ج 1 ص 136 ح 642 نقلاً عن البيهقي عن ابن عبّاس، سنن الترمذي: ج 4 ص 454 ح 2149، المعجم الكبير: ج 11 ص 209 ح 11682 كلاهما عن ابن عبّاس وليس فيهما ذيله من «قيل وما المرجئة»؛ الخصال: ص 72 ح 110 عن ابن عمر، ثواب الأعمال: ص 252 ح 3 عن داوود بن سليمان عن الإمام الرضا عن آبائه عليهم السلامعنه صلى الله عليه و آله وليس فيهما ذيله من «قيل وما المرجئة»، بحار الأنوار: ج 5 ص 7 ح 7.
کلیدواژه‌ها قضا و قدرحکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های اعتقادینقش قضا و قدر در عالم +1 مورد دیگر
كنز العمّال عن ابن عبّاس عن رسول اللّه صلى الله عليه و آله:صِنفانِ مِن اُمَّتي لا سَهمَ لَهُم فِي الإِسلامِ: المُرجِئَةُ وَالقَدَرِيَّةُ.
قيلَ: ومَا المُرجِئَةُ؟ قالَ: الَّذينَ يَقولونَ: الإِيمانُ قَولٌ بِلا عَمَلٍ.
قيلَ: فَمَا القَدَرِيَّةُ؟ قالَ: الَّذينَ يَقولونَ: لَم يُقَدَّرِ الشَّرُّ. ۱
كنز العمّالـ به نقل از ابن عبّاس ـپيامبر خدا فرمود: «براى دو گروه از امّت من، در اسلام، سهمى نيست: مُرجِئه و قَدَريّه».
گفته شد: مرجئه كيان اند؟
فرمود: «آنان كه مى گويند: ايمان، گفتار بدون رفتار است».
گفته شد: قَدَريّه كيان اند؟
فرمود: «آنان كه مى گويند: شر، تقدير نشده است».
۱.كنز العمّال: ج 1 ص 136 ح 642.
کلیدواژه‌ها قضا و قدرحکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های اعتقادینقش قضا و قدر در عالم +1 مورد دیگر
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:صِنفانِ مِن اُمَّتي لا تَنالُهُم شَفاعَتي يَومَ القِيامَةِ: المُرجِئَةُ وَالقَدَرِيَّةُ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:دو گروه از امّت من هستند كه روز رستاخيز، شفاعتم شامل آنها نمى گردد: مرجئه و قدريّه.
۱.حلية الأولياء: ج 9 ص 254.
۱.المُرجئة: هم فرقة من فرق الإسلام يعتقدون أنّه لا يضرّ مع الإيمان معصية كما لا ينفع مع الكفر طاعة (مجمع البحرين: ج 2 ص 675 «رجأ»).
۲.الحروريّة: هم الخوارج الذين خرجوا على عليّ7، ولمّا كان اجتماعهم في قرية حَرورا قرب الكوفة سمّاهم7 حروريّة (شرح اُصول الكافى للمولى محمد صالح المازندراني: ج 11 ص 451).
۳.القَدَريَّة: في الروايات قد تُفَسّر بالقائلين بالجبر، وقد تُفسَّر بالقائلين بالتفويض، ولمزيدٍ من الاطّلاع، راجع: موسوعة العقائد الإسلامية: ج 6 ص 298 (القسم الثاني: العدل و القضاء والقدر / الفصل الثامن / ذمّ القدريّة).
۴.الذرّية الطاهرة ـ فصل «مسند الحسين بن عليّ» ـ: ص 110 ح 148 عن حسين بن علي بن الحسين عن أبيه الإمام زين العابدين عليه السلام.
۵.مُرجئه، كسانى اند كه معتقدند با ايمان ديگر معصيت مشكلى ايجاد نمى كند، چنانچه با كفر، اطاعت فايده اى ندارد.
۶.حَروريه، همان خوارج هستند كه بر امام على عليه السلام شوريدند و چون محلّ گرد آمدن آنهاروستاى «حَرورا» در نزديكى كوفه بود، على عليه السلام آنان را «حروريه» ناميد.
۷.قَدَريّه، در احاديث، گاه برقائلان به «جبر» و گاه بر قائلان به «تفويض»، اطلاق شده است. براى توضيح بيشتر، ر. ك: دانش نامه عقايد اسلامى: ج9 ص 39 (بخش دوم / فصل هشتم / سرزنش قدريّه).
عَلِيُّ بْنُ مُحَمَّدٍ، عَنْ سَهْلِ بْنِ زِيَادٍ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ بْنِ مُحَمَّدٍ الْهَمَذَانِيِّ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عُبَيْدَةَ، قَالَ:قَالَ لِي أَبُو الْحَسَنِ عليه السلام: «يَا مُحَمَّدُ، أَنْتُمْ أَشَدُّ تَقْلِيداً أَمِ الْمُرْجِئَةُ؟» قَالَ: قُلْتُ: قَلَّدْنَا وَقَلَّدُوا، فَقَالَ: «لَمْ أَسْأَلْكَ عَنْ هذَا». فَلَمْ يَكُنْ عِنْدِي جَوَابٌ أَكْثَرُ مِنَ الْجَوَابِ الْأَوَّلِ، فَقَالَ أَبُو الْحَسَنِ عليه السلام: «إِنَّ الْمُرْجِئَةَ نَصَبَتْ رَجُلاً لَمْ تَفْرِضْ طَاعَتَهُ وَقَلَّدُوهُ، وَأَنْتُمْ نَصَبْتُمْ رَجُلاً وَفَرَضْتُمْ طَاعَتَهُ ثُمَّ لَمْ تُقَلِّدُوهُ، فَهُمْ أَشَدُّ مِنْكُمْ تَقْلِيداً».
على بن محمد، از سهل بن زياد، از ابراهيم بن محمد همدانى، از محمد بن عُبيده روايت كرده است كه گفت: امام موسى كاظم عليه السلام به من فرمود كه:«اى محمد، آيا شما سخت تريد از روى تقليد و پيروى كردن يا مرجئه؟» (و مراد از ايشان، يا مطلق سنيان است، يا فرقه اى از ايشان كه مقابل توعيديه اند. و ايشانند كه مى گويند كه هيچ معصيتى، با ايمان ضرر نمى رساند؛ چنانچه بيايد). محمد گفت كه: گفتم: ما تقليد كرديم و ايشان تقليد كردند. حضرت فرمود كه: «تو را از اين سؤال نكردم». پس در نزد من جوابى بيشتر از جواب اول نبود. حضرت امام موسى عليه السلام فرمود: «به درستى كه مرجئه، مردى را نصب كردند كه طاعتش واجب نبود و او را تقليد كردند، و شما مردى را نصب كرديد و طاعتش را واجب دانستيد. بعد از آن، او را تقليد نكرديد. پس ايشان
مُحَمَّدُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ، عَنِ الْفَضْلِ بْنِ شَاذَانَ، عَنْ صَفْوَانَ بْنِ يَحْيى، عَنْ مَنْصُورِ بْنِ حَازِمٍ، قَالَ:قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام: إِنَّ اللّهَ أَجَلُّ وَ أَكْرَمُ مِنْ أَنْ يُعْرَفَ بِخَلْقِهِ، بَلِ الْخَلْقُ يُعْرَفُونَ بِاللّهِ، قَالَ: «صَدَقْتَ».
قُلْتُ: إِنَّ مَنْ عَرَفَ أَنَّ لَهُ رَبّاً، فَقَدْ يَنْبَغِي لَهُ أَنْ يَعْرِفَ أَنَّ لِذلِكَ الرَّبِّ رِضًا وَ سَخَطاً، وَ أَنَّهُ لَا يُعْرَفُ رِضَاهُ وَ سَخَطُهُ إِلَا بِوَحْيٍ أَوْ رَسُولٍ، فَمَنْ لَمْ يَأْتِهِ الْوَحْيُ، فَقَدْ يَنْبَغِي لَهُ أَنْ يَطْلُبَ الرُّسُلَ، فَإِذَا لَقِيَهُمْ، عَرَفَ أَنَّهُمُ الْحُجَّةُ، وَ أَنَّ لَهُمُ الطَّاعَةَ الْمُفْتَرَضَةَ؛ وَ قُلْتُ لِلنَّاسِ: تَعْلَمُونَ أَنَّ رَسُولَ
محمد بن اسماعيل، از فضل بن شاذان، از صفوان بن يحيى، از منصور بن حازم روايت كرده است كه گفت: به خدمت امام جعفر صادق عليه السلام عرض كردم كه: خدا از آن بزرگوارتر و كرامتش از اين بيشتر است كه به واسطه خلق خود و مشابهت به ايشان، شناخته شود، بلكه خلق به آن جناب شناخته مى شوند. و حضرت فرمود كه:«راست گفتى».
عرض كردم كه: هر كه بشناسد و بداند كه او را پروردگارى هست، سزاوار است از براى او كه بداند كه اين پروردگار را خشنودى و غضبى مى باشد، و بداند كه او نمى تواند كه خشنودى و غضب آن جناب را بشناسد، مگر به وحى يا به وساطت رسول. هر كه وحى بر او نازل نشود و پيغمبر نباشد، او را سزاوار است كه رسولان را طلب كند و جستجو و تفحص نمايد، پس چون ايشان را ملاقات نمود، مى فهمد كه ايشان حجت خدا بر خلائق اند و از
مُحَمَّدُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ، عَنِ الْفَضْلِ بْنِ شَاذَانَ، عَنْ صَفْوَانَ بْنِ يَحْيى، عَنْ مَنْصُورِ بْنِ حَازِمٍ، قَالَ:قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام: إِنَّ اللّهَ أَجَلُّ وَ أَكْرَمُ مِنْ أَنْ يُعْرَفَ بِخَلْقِهِ، بَلِ الْخَلْقُ يُعْرَفُونَ بِاللّهِ، قَالَ: «صَدَقْتَ».
قُلْتُ: إِنَّ مَنْ عَرَفَ أَنَّ لَهُ رَبّاً فَقَدْ يَنْبَغِي لَهُ أَنْ يَعْرِفَ أَنَّ لِذلِكَ الرَّبِّ رِضًا وَ سَخَطاً، وَ أَنَّهُ لَا يُعْرَفُ رِضَاهُ وَ سَخَطُهُ إِلَا بِوَحْيٍ أَوْ رَسُولٍ، فَمَنْ لَمْ يَأْتِهِ الْوَحْيُ، فَيَنْبَغِي لَهُ أَنْ يَطْلُبَ الرُّسُلَ، فَإِذَا لَقِيَهُمْ، عَرَفَ أَنَّهُمُ الْحُجَّةُ، وَ أَنَّ لَهُمُ الطَّاعَةَ الْمُفْتَرَضَةَ.
فَقُلْتُ لِلنَّاسِ: أَ لَيْسَ تَعْلَمُونَ أَنَّ
محمد بن اسماعيل، از فضل بن شاذان، از صفوان يحيى، از منصور بن حازم روايت كرده است كه گفت: به خدمت امام جعفر صادق عليه السلام عرض كردم كه: خدا، از آن بزرگوارتر و كرامتش از اين بيشتر است كه به واسطه خلق خود و مشابهت به ايشان، شناخته شود، بلكه خلق به آن جناب شناخته مى شوند. و حضرت فرمود كه:«راست گفتى».
عرض كردم كه هر كه بشناسد و بداند كه او را پروردگارى هست، سزاوار است از براى او كه بداند كه اين پروردگار را خشنودى و غضبى مى باشد، و بداند كه او نمى تواند كه خشنودى و غضب آن جناب را بشناسد، مگر به وحى يا به وساطت رسول. هر كه وحى بر او نازل نشود و پيغمبر نباشد، او را سزاوار است كه رسولان را طلب كند و جستجو و تفحص نمايد، پس چون ايشان را ملاقات نمود، مى فهمد كه ايشان حجت خدا بر خلائق اند و از براى
۱.همان گونه كه مترجم - رحمه اللّه - يادآورى كرده، از آغاز حديث تا اين بخش را به دليل تكرارى بودن، ترجمه نكرده، كه از ترجمه همان حديث به اينجا منتقل شد.
مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيى، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسى، عَنْ أَبِي يَحْيى الْوَاسِطِيِّ، عَنْ هِشَامِ بْنِ سَالِمٍ، قَالَ:كُنَّا بِالْمَدِينَةِ بَعْدَ وَفَاةِ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام أَنَا وَ صَاحِبُ الطَّاقِ، وَ النَّاسُ مُجْتَمِعُونَ عَلى عَبْدِ اللّهِ بْنِ جَعْفَرٍ أَنَّهُ صَاحِبُ الْأَمْرِ بَعْدَ أَبِيهِ، فَدَخَلْنَا عَلَيْهِ أَنَا وَ صَاحِبُ الطَّاقِ، وَ النَّاسُ عِنْدَهُ، وَ ذلِكَ أَنَّهُمْ رَوَوْا عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام أَنَّهُ قَالَ: «إِنَّ الْأَمْرَ فِي الْكَبِيرِ مَا لَمْ تَكُنْ بِهِ عَاهَةٌ». فَدَخَلْنَا عَلَيْهِ نَسْأَلُهُ عَمَّا كُنَّا نَسْأَلُ عَنْهُ أَبَاهُ، فَسَأَلْنَاهُ عَنِ الزَّكَاةِ فِي كَمْ تَجِبُ؟ فَقَالَ: فِي مِائَتَيْنِ خَمْسَةٌ،
محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از ابو يحيى واسطى، از هشام بن سالم روايت كرده است كه گفت: من و ابو جعفر اَحول صاحب الطاق در مدينه بوديم، بعد از وفات امام جعفر صادق عليه السلام و مردم اتفاق كرده بودند بر عبداللّه بن جعفر (كه او را أفطح مى گفتند، و اعتقاد داشتند كه او صاحب امر امامت است بعد از پدرش. پس من و صاحب الطاق بر او داخل شديم، و مردم در نزد او بودند، و اين اجتماع براى آن بود كه ايشان از امام جعفر صادق عليه السلام روايت مى كردند كه آن حضرت فرمود كه:«امر امامت در پسر بزرگ است؛ مادامى كه با او آفتى نباشد».
پس بر او داخل شديم كه او را سؤال كنيم از آنچه پدرش را از آن سؤال مى كرديم، و او را سؤال كرديم از زكات كه در چه قدر واجب مى شود؟ گفت: در دويست درم، پنج درم واجب است. گفتيم: در
مُحَمَّدُ بْنُ الْحَسَنِ، عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِنَا، عَنْ عَلِيِّ بْنِ الْحَكَمِ، عَنِ الْحَكَمِ بْنِ مِسْكِينٍ، عَنْ رَجُلٍ مِنْ قُرَيْشٍ مِنْ أَهْلِ مَكَّةَ، قَالَ:قَالَ سُفْيَانُ الثَّوْرِيُّ: اذْهَبْ بِنَا إِلى جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ، قَالَ: فَذَهَبْتُ مَعَهُ إِلَيْهِ، فَوَجَدْنَاهُ قَدْ رَكِبَ دَابَّتَهُ، فَقَالَ لَهُ سُفْيَانُ: يَا أَبَا عَبْدِ اللّهِ، حَدِّثْنَا بِحَدِيثِ خُطْبَةِ رَسُولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله فِي مَسْجِدِ الْخَيْفِ، قَالَ: «دَعْنِي حَتّى أَذْهَبَ فِي حَاجَتِي؛ فَإِنِّي قَدْ رَكِبْتُ، فَإِذَا جِئْتُ حَدَّثْتُكَ».
فَقَالَ: أَسْأَلُكَ بِقَرَابَتِكَ مِنْ رَسُولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله لَمَّا حَدَّثْتَنِي، قَالَ: فَنَزَلَ، فَقَالَ لَهُ سُفْيَانُ: مُرْ لِي
محمد بن حسن، از بعضى از اصحاب ما، از على بن حَكم، از حَكم بن مسكين، از مردى از قبيله قريش كه از اهل مكّه بود، روايت كرده است كه گفت:سفيان ثورى به من گفت كه: بيا برويم به نزد جعفر بن محمد، راوى مى گويد كه: من با سفيان به نزد آن حضرت رفتيم و آن حضرت را يافتيم كه بر اسب خويش سوار شده بود. سفيان به آن حضرت عرض نمود كه: يا ابا عبداللّه، خبر ده ما را به خبر خطبه اى كه رسول خدا صلى الله عليه و آله در مسجد خَيف خواند.
حضرت فرمود كه: «مرا بگذار تا در پى كار خويش روم كه الحال سوار شده ام و چون بيايم تو را خبر خواهم داد». سفيان عرض كرد كه: تو را سؤال مى كنم به حقّ آن خويشى كه نسبت به رسول خدا صلى الله عليه و آله دارى و دست برنمى دارم، مگر آن كه مرا خبر دهى.
راوى مى گويد كه حضرت فرود آمد و سفيان به
۱.و حرورا دهى بوده، در بغداد كه ملاعين خوارج در آن بوده اند. مترجم
مُحَمَّدُ بْنُ الْحَسَنِ، عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِنَا، عَنِ الْأَشْعَثِ بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ حَفْصِ بْنِ خَارِجَةَ، قَالَ:
سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللّهِ عليه السلام يَقُولُ ـ وَ سَأَلَهُ رَجُلٌ عَنْ قَوْلِ الْمُرْجِئَةِ فِي الْكُفْرِ وَالْاءِيمَانِ، وَقَالَ: إِنَّهُمْ يَحْتَجُّونَ عَلَيْنَا، وَيَقُولُونَ: كَمَا أَنَّ الْكَافِرَ عِنْدَنَا هُوَ الْكَافِرُ عِنْدَ اللّهِ، فَكَذلِكَ نَجِدُ الْمُؤْمِنَ إِذَا أَقَرَّ بِإِيمَانِهِ أَنَّهُ عِنْدَ اللّهِ مُؤْمِنٌ ـ فَقَالَ:«سُبْحَانَ اللّهِ! وَكَيْفَ يَسْتَوِي هذَانِ؟! وَالْكُفْرُ إِقْرَارٌ مِنَ الْعَبْدِ، فَلَا يُكَلَّفُ بَعْدَ إِقْرَارِهِ بِبَيِّنَةٍ، وَالْاءِيمَانُ دَعْوًى لَا يَجُوزُ إِلَا بِبَيِّنَةٍ، وَبَيِّنَتُهُ عَمَلُهُ
محمد بن حسن، از بعضى از اصحاب ما، از اشعث بن محمد، از محمد بن حفص بن خارجه روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى فرمود، در حالى كه مردى آن حضرت را از قول طائفه مرجئه در كفر و ايمان سؤال نموده و عرض كرده بود كه: ايشان بر ما حجّت مى آورند و استدلال مى كنند و مى گويند كه: چنانچه كافر در نزد ما كافر است، در نزد خدا همچنين مى يابيم مؤمن را كه چون به ايمان خويش اقرار كند، در نزد خدا مؤمن است. فرمود:«سبحان اللّه. چگونه اين دو چيز برابر مى توانند بود، و حال آنكه كفر اقرارى است از بنده؛ پس او را بعد از اقرارش تكليف به شاهد نمى كنند و اين رنج را بر او نمى گذارند. و ايمان ادّعا است، و جائز و ممضى نيست، مگر به شاهد، و شاهدِ اين ادّعا، عمل و نيّت مدّعى است؛ پس هرگاه اين دو
عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ حَكِيمٍ وَ حَمَّادٍ، عَنْ أَبِي مَسْرُوقٍ، قَالَ:
سَأَلَنِي أَبُو عَبْدِ اللّهِ عليه السلام عَنْ أَهْلِ الْبَصْرَةِ، فَقَالَ لِي:«مَا هُمْ؟» قُلْتُ: مُرْجِئَةٌ، وَ قَدَرِيَّةٌ، وَ حَرُورِيَّةٌ، فَقَالَ: «لَعَنَ اللّهُ تِلْكَ الْمِلَلَ الْكَافِرَةَ الْمُشْرِكَةَ، الَّتِي لَا تَعْبُدُ اللّهَ عَلى شَيْءٍ».
على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از محمد بن حكيم و حمّاد از ابى مسروق روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام مرا از اهل بصره سؤال فرمود كه:«ايشان چيستند؟ و چه مذهب دارند؟» عرض كردم كه: ايشان مرجئه و قدريّه و حروريه اند. فرمود كه: «خدا لعنت كند اين ملّت هاى كافرِ مشرك را، كه خدا را بر چيزى پرستش نمى كنند».
مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيى، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنْ مَرْوَكِ بْنِ عُبَيْدٍ، عَنْ رَجُلٍ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام، قَالَ:«لَعَنَ اللّهُ الْقَدَرِيَّةَ، لَعَنَ اللّهُ الْخَوَارِجَ، لَعَنَ اللّهُ الْمُرْجِئَةَ، لَعَنَ اللّهُ الْمُرْجِئَةَ».
قَالَ: قُلْتُ: لَعَنْتَ هؤُلَاءِ مَرَّةً مَرَّةً، وَ لَعَنْتَ هؤُلَاءِ مَرَّتَيْنِ؟
قَالَ: «إِنَّ هؤُلَاءِ يَقُولُونَ: إِنَّ قَتَلَتَنَا مُؤْمِنُونَ، فَدِمَاؤُنَا مُتَلَطِّخَةٌ بِثِيَابِهِمْ إِلى يَوْمِ الْقِيَامَةِ؛ إِنَّ اللّهَ حَكى عَنْ قَوْمٍ فِي كِتَابِهِ: «(لَنْ) نُؤْمِنَ لِرَسُولٍ حَتّى يَأْتِيَنا بِقُرْبانٍ تَأْكُلُهُ النّارُ قُلْ قَدْ جاءَكُمْ رُسُلٌ مِنْ قَبْلِى بِالْبَيِّناتِ وَ بِالَّذِى قُلْتُمْ فَلِمَ قَتَلْتُمُوهُمْ
محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از مروك بن عبيد، از مردى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«خدا قدريّه را لعنت كند. خدا خوارج را لعنت كند». و دو مرتبه فرمود: «خدا مرجئه را لعنت كند». راوى مى گويد كه: به آن حضرت عرض كردم كه: آن گروه را يك مرتبه، يك مرتبه لعنت فرمودى، و اين گروه مرجئه را دو مرتبه لعنت فرمودى؟ فرمود: «زيرا كه اين گروه مى گويد كه: كشندگان ما مؤمن اند، و به اين سبب، خون هاى ما به جامه هاى ايشان آلوده است، تا روز قيامت. به درستى كه خداى عز و جل در كتاب خويش، از گروهى حكايت فرموده كه: «لَنْ نُؤْمِنَ لِرَسُولٍ حَتّى يَأْتِيَنا بِقُرْبانٍ تَأْكُلُهُ النّارُ قُلْ قَدْ جآءَكُمْ رُسُلٌ مِنْ قَبْلى بِالبَيِّناتِ وَبِالَّذى قُلْتُمْ فَلِمَ قَتَلْتُمُوهُمْ اِنْ
۱.آل عمران، 183. و در قرآن «أَلّا نُؤْمِنَ»
عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ حَكِيمٍ وَ حَمَّاد بْنِ عُثْمَانَ، عَنْ أَبِي مَسْرُوقٍ، قَالَ:
سَأَلَنِي أَبُو عَبْدِ اللّهِ عليه السلام عَنْ أَهْلِ الْبَصْرَةِ:«مَا هُمْ؟» فَقُلْتُ: مُرْجِئَةٌ، وَ قَدَرِيَّةٌ، وَ حَرُورِيَّةٌ، فَقَالَ: «لَعَنَ اللّهُ تِلْكَ الْمِلَلَ الْكَافِرَةَ الْمُشْرِكَةَ، الَّتِي لَا تَعْبُدُ اللّهَ عَلى شَيْءٍ».
على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از محمد بن حكيم و حمّاد بن عثمان، از ابو مسروق روايت كرده است كه گفت. تا آخر آنچه در باب كفر مذكور شد.
عَنْهُ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْحُسَيْنِ، عَنِ النَّضْرِ بْنِ شُعَيْبٍ، عَنْ أَبَانِ بْنِ عُثْمَانَ، عَنِ الْفُضَيْلِ بْنِ يَسَارٍ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام، قَالَ:«لَا تُجَالِسُوهُمْ ـ يَعْنِي الْمُرْجِئَةَ ـ لَعَنَهُمُ اللّهُ، وَ لَعَنَ اللّهُ مِلَلَهُمُ الْمُشْرِكَةَ، الَّذِينَ لَا يَعْبُدُونَ اللّهَ عَلى شَيْءٍ مِنَ الْأَشْيَاءِ».
از او، از محمد بن حسن، از نضر بن شعيب، از ابان بن عثمان، از فضيل بن يسار، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت است كه فرمود:«همنشينى مكنيد با ايشان؛ يعنى مرجئه. خدا ايشان را لعنت كند، و لعنت كند ملّت هاى مشركه ايشان را، آنان كه خداى عز و جلرا بر چيزى از چيزى ها نمى پرستند».
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:دو گروه از امّت من هستند كه براى آنان در اسلام، بهره اى نيست: مُرجِئه ۳ و قدريّه.
۱.المُرجِئَةُ: هم فِرقة من فِرق الإسلام يعتقدون أنّه لا يضرّ مع الإيمان معصية، كما لا ينفع مع الكفر طاعة، سُمّوا المرجئة لاعتقادهم أنّ اللّه تعالى أرجأ تعذيبهم على المعاصي، أي أخّره عنهم (مجمع البحرين: ج 2 ص 675 «رجأ»).
۲.الخصال: ص 72 ح 110 عن ابن عمر، ثواب الأعمال: ص 252 ح 3، مختصر بصائر الدرجات: ص 135 كلاهما عن داوود بن سليمان عن الإمام الرضا عن آبائه عليهم السلام، بحار الأنوار: ج 5 ص 7 ح 7؛ سنن الترمذي: ج 4 ص 454 ح 2149، سنن ابن ماجة: ج 1 ص 24 ح 62 كلاهما عن ابن عبّاس وفيه «من هذه الاُمّة» بدل «اُمّتي»، المعجم الأوسط: ج 5 ص 370 ح 5587 عن أبي سعيد الخدري، كنز العمّال: ج 1 ص 118 ح 558.
۳.. مُرجِئه، گروهى از مسلمانان اند كه معتقدند گناه، به ايمان، زيانى نمى رسانَد، چنان كه طاعت همراه با كفر، بى فايده است. دليل ناميده شدنِ ايشان به «مرجئه»، اين است كه معتقدند خداوند، كيفر گناهشان را به تأخير انداخته است و «اِرجاء» به معناى «به تأخير انداختن» است. براى آگاهى از عقايد مرجئه، مراجعه كنيد به كتاب مقالات تاريخى، رسول جعفريان: مقاله «مرجئه: تاريخ و انديشه».
کلیدواژه‌ها سرزنش قدریه
عنه صلى الله عليه و آله:صِنفانِ مِن اُمَّتي لا تَنالُهُم شَفاعَتي يَومَ القِيامَةِ: المُرجِئَةُ، وَالقَدَرِيَّةُ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:دو گروه از امّت من هستند كه روز رستاخيز، شفاعتم شامل آنها نمى گردد: مرجئه و قدريّه.
۱.حلية الأولياء: ج 9 ص 254 عن أنس، المعجم الأوسط: ج 6 ص 69 ح 5817 عن جابر، السنّة لابن أبي عاصم: ص 447 ح 946 عن ابن عبّاس وليس فيهما «يوم القيامة»، كنز العمّال: ج 1 ص 119 ح 559.
کلیدواژه‌ها سرزنش قدریه
عنه صلى الله عليه و آله:صِنفانِ مِن اُمَّتي لا يَرِدانِ عَلَيَّ الحَوضَ ولا يَدخُلانِ الجَنَّةَ: القَدَرِيَّهُ وَالمُرجِئَةُ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:دو گروه از امّت من هستند كه در حوض [كوثر] بر من وارد نمى شوند و به بهشت، داخل نمى گردند: قدريّه و مرجئه.
۱.المعجم الأوسط: ج 4 ص 281 ح 4204 عن أنس، السنّة لابن أبي عاصم: ص 448 ح 949 عن أبي ليلى عن أبيه وليس فيه «ولا يدخلان الجنّة»، كنز العمّال: ج 1 ص 119 ح 560.
کلیدواژه‌ها سرزنش قدریه
الإمام الباقر عليه السلام:مَا اللَّيلُ بِاللَّيلِ ولَا النَّهارُ بِالنَّهارِ أشبَهُ مِنَ المُرجِئَهِ بِاليَهودِيَّةِ، ولا مِنَ القَدَرِيَّةِ بِالنَّصرانِيَّةِ. ۱
امام باقر عليه السلام:شباهت شب به شب، و روز به روز، از شباهت مُرجئه به يهوديّت، و قدريّه به نصرانيّت، بيشتر نيست.
۱.ثواب الأعمال: ص 254 ح 9 عن محمّد بن مسلمة، جامع الأخبار: ص 460 ح 1297، بحار الأنوار: ج 5 ص 120 ح 61.
کلیدواژه‌ها سرزنش قدریه
نمایش ۱ تا ۲۰ از ۴۲