المعجم الكبير ـ به نقل از لقمان بن عامر ـ : نزد ابو امامه باهلى رفتم و گفتم: برايمان حديثى كه از پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله شنيده‏اى، بگو. گفت: پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله فرمود: «اگر تخته‏سنگى به وزن ده شتر حامله از لبه جهنّم [به درون آن]پرتاب شود، هفتاد [سال و] خزان، طول مى‏كشد تا به غَى و اَثام، در قعر جهنم برسد». گفته شد: غَى و اَثام چيست؟ فرمود: «دو چاه‏اند در ته جهنّم كه چركابه دوزخيان از آنها جارى مى‏شود، و اين دو، همان است كه خداوند متعال در كتابش فرموده است: «نماز را تباه ساخته و از هوس‏ها پيروى كردند. پس به زودى به غَى خواهند رسيد»، «و هر كس اين كارها را انجام دهد، به اَثام مى‏رسد».

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: سوگند به آن كه جان محمّد در دست اوست، از لب دوزخ تا قعر آن، به اندازه‏اى است كه اگر تخته‏سنگى به وزن هفت ناقه باردار با چربى‏ها و گوشت‏ها و بچّه‏هاى آنها، در آن بيفتد، هفتاد پاييز ۳ طول مى‏كشد تا به قعر آن برسد.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: اگر سنگى در جهنّم انداخته شود، هفتاد پاييز طول مى‏كشد تا به تَهِ آن برسد.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: اگر هفت ناقه باردار با پيه و چربى‏هايشان گرفته و از لبه جهنّم [به پايين آن] انداخته شوند، تا هفتاد سال هم به قعر آن نمى‏رسند.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: تخته‏سنگ غول‏پيكرى از لبه جهنّم انداخته مى‏شود و تا هفتاد سال همچنان پايين مى‏رود؛ ولى به كف آن نمى‏رسد.

المعجم الأوسط ـ به نقل از ابو سعيد خُدرى ـ : پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله صدايى شنيد كه او را به وحشت انداخت. جبرئيل عليه ‏السلام نزدش آمد. پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله پرسيد: «اين، چه صدايى بود، اى جبرئيل؟». گفت: تخته‏سنگى بود كه هفتاد سال پيش، از لبه دوزخ فرو افتاده بود و اكنون به قعر آن رسيد. خدا دوست داشت كه صداى آن را به گوش تو برساند. از آن روز به بعد، تا وقتى پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله زنده بود، ديده نشد كه دهانش را كاملاً به خنده بگشايد.

صحيح مسلم ـ به نقل از ابو هريره ـ : ما با پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله بوديم كه صداى سقوط چيزى را شنيد. پيامبر صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله فرمود: «مى‏دانيد كه اين، چه صدايى بود؟». گفتيم: خدا و پيامبر او بهتر مى‏دانند. فرمود: «اين سنگى بود كه هفتاد سال پيش، در آتش پرتاب شد و تا كنون در حال سقوط بود و اينك به قعر دوزخ رسيد».

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله ـ با اشاره به چيزى مانند كاسه سر ـ : اگر قطعه سربى به اندازه اين، از آسمان به زمين رها شود كه فاصله‏اش پنجاه سال است، پيش از شب به زمين مى‏رسد، در حالى كه اگر همين قطعه از بالاى زنجير ۳ رها شود و شب و روز حركت كند، چهل سال طول مى‏كشد تا به تَهِ آن زنجير برسد.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: قاتل حسين بن على، در تابوتى از آتش است و نصف عذاب اهل دنيا به او وارد مى‏شود، در حالى كه دست‏ها و پاهايش را با زنجيرهايى از آتش بسته‏اند و در آتش سرنگون مى‏شود تا آن كه به قعر جهنّم مى‏افتد. بويى دارد كه اهل جهنّم از شدّت تعفّن آن به پروردگارشان پناه مى‏برند. او و تمام كسانى كه در كشتن حسين شركت داشته‏اند، در جهنّم، جاويدان اند و عذاب دردناك مى‏چشند. هر بار كه پوست‏هايشان مى‏سوزد، خداوند عز و جل پوست ديگرى بر آنان مى‏روياند تا آن كه [پيوسته]عذاب دردناك را حس كنند! لحظه‏اى عذابشان سبُك نمى‏شود و از جوشاب جهنّم به آنان نوشانيده مى‏شود. پس واى بر آنان از عذاب خداى متعال در آتش!