امام على عليه السلام:بر تو باد انديشه كردن؛ زيرا رهايى از گم راهى و اصلاح كننده رفتارهاست.

امام على عليه السلام:آدمى در سه جا دگرگون مى شود: در نزديكى به پادشاهان، در رسيدن به مقام، و در رهايى از تنگ دستى. هر كه در اين سه حالتْ دگرگون نشود، داراى خردى استوار و خُلق و خويى درست است.

امام على عليه السلام:خردمند، كسى است كه در امروزش، به فرداى خود بنگرد و در رهايى خويش، تلاش كند و براى آنچه از آن بى نياز نيست و راه فرار ندارد، بكوشد.

امام صادق عليه السلامـ از دعاى ايشان در صبحگاه ـ: بار خدايا! سعى، بى نتيجه ماند و چاره انديشى ها، راه به جايى نبرد، مگر در نزد تو، و همه راه ها بسته و مسيرها تنگ باشد، مگر راه ها و مسيرهايى كه به تو مى رسند، و همه آرزوها بر باد رفته و اميدها قطع شده است، مگر آرزوى تو و اميد به تو، و همه خوش گمانى ها دروغ از آب درآمده و همه وعده ها زير پا گذاشته شده، مگر وعده هاى تو.

امام على عليه السلام:اى مردم! شما اگر دنيا را بر آخرت بر گزينيد، در پذيرفتن دعوت آن به كالاى پست شتافته ايد و مَركب آرزوهايتان تا دورترين مقصد، تاخت بر مى دارند و شما را به آبشخورهايى مى بَرَند كه فرجامشان پشيمانى است و كارهايى را كه با امّت هاى پيشين و نسل هاى گذشته كرد، يعنى دگرگونى حالات و فرودآمدن كيفرها، به شما نيز مى چشانَد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس بسيار ياد خدا كند، دو برات برايش نوشته شود: يكى بَرات رهايى از آتش، و ديگرى بَرات رهايى از نفاق.

امام على عليه السلام:خداوند عز و جل را بسيار ياد كنيد؛ زيرا كه ياد خدا بهترين ياد است، و مايه ايمنى از نفاق و رهايى از آتش است و صاحبش (ذاكر) را در هنگام هر خيرى كه خداوند عز و جل قسمت مى كند، به ياد خدا مى آورد، و ياد خدا در زير عرش، طنين مى افكند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند، در روز قيامت، مردمانى را برمى انگيزد كه چهره هايى نورانى دارند و بر منبرهايى از مرواريدند و مردم بر آنان، رشك مى برند. آنان، نه پيامبرند و نه شهيد. آنان، مردمانى از هر قبيله و آبادى اند كه براى خدا يكديگر را دوست مى دارند، براى يادكرد خدا گِرد هم مى آيند و از او ياد مى كنند.

المزار الكبيرـ در بيان ذكرهايى كه هنگام رفتن به سفر گفته مى شود ـ: و نيز همان چيزى را مى گويى كه از سَروَرمان، پيامبر خدا، روايت شده است كه فرمود: «جبرئيل عليه السلام نزد من آمد و گفت: پروردگارت به تو سلام مى رساند و مى گويد: اى محمّد! هر كس از امّت تو كه مى خواهد در سفرش از او محافظت كنم و او را به سلامت برسانم، بگويد: به نام خداوند مهرگستر مهربان. به خدا توكّل كردم. و آن گاه كه براى بيرون رفتن، پايت را دمِ در گذاشتى، بگو: به نام خدا. به خدا ايمان دارم. بر خدا توكّل كردم. هر چه خدا خواهد. توش و توانى نيست، مگر به مدد خدا».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در حديثى كه در آن فرمود: خداوند عز و جل چون ابراهيم را آفريد، پرده از ديده اش كنار زد و او انوار محمّد صلى الله عليه و آله و اهل بيت او را در كنار عرش ديد،. ـ: [ابراهيم عليه السلام] گفت: معبودا و سرورا! پيرامون ايشان، نورهايى مى بينم كه شمارِ آنها را كسى جز تو نمى داند. خداوند فرمود: «اى ابراهيم! آنها پيروان و دوستداران ايشان اند». ابراهيم عليه السلام گفت: معبودا و سرورا! پيروان و دوستداران ايشان، به چه شناخته مى شوند؟ فرمود: «اى ابراهيم! به پنجاه و يك [ركعت] نماز، ۲ و بلند گفتن بسم اللّه الرحمن الرحيم و قنوت خواندن پيش از ركوع، و گزاردن سجده شكر [در پايان نماز]، و انگشترى را در دست راست كردن».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در سفارشش به ابو ذر ـ: اى ابو ذر! هر گاه از دانشى پرسيده شدى كه آن را نمى دانى، بگو: «نمى دانم» تا از پيامدهاى آن، رهايى يابى و در آنچه نمى دانى، به مردم فتوا مده تا از كيفرِ روز قيامت بِرَهى.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ به على عليه السلام ـ: اى على! من و تو و دو پسرت حسن و حسين و نُه تن از نسل حسين، اركان دين و تكيه گاه هاى اسلام هستيم. هر كه از ما پيروى كند، رهايى مى يابد و هر كه از ما روى بگردانَد، به سوى آتش ره مى سپارد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ به على عليه السلام ـ: اى على!. مَثَل تو و امامان از نسلِ تو پس از من، همچون كشتى نوح است كه هر كس بر آن در آيَد، رهايى مى يابد و هر كه از آن باز مانَد، غرق مى شود. مَثَل شما، همچون ستارگان است كه هر گاه يكى ناپديد شود، ديگرى پيدا مى گردد تا به روز رستاخيز.

المعجم الأوسطـ به نقل از عمر بن على، درباره پدرش امام على عليه السلام ـ: وى (على عليه السلام) به پيامبر صلى الله عليه و آله گفت: اى پيامبر خدا! آيا مهدى از ماست، يا از غير ما؟ فرمود: «از ماست. خداوند، با ما پايان مى بخشد و با ما آغاز مى كند و همه با ما از شرك رهايى مى يابند و خداوند با ما دل ها را پس از خصومتى آشكار، الفت مى بخشد، چنان كه پس از دشمنىِ شرك، دل هايشان را با يكديگر مأنوس ساخت».

مشكاة الأنوار:پيامبر خدا فرمود: «آيا براى شما از اقوامى بگويم كه با آن كه پيامبر و يا شهيد نبودند، امّا در روز قيامت، پيامبران و شهيدان، به خاطر مقامى كه آنان نزد خداوند دارند و بر روى منبرهايى از نورند، به آنان غبطه مى خورند؟». گفته شد: اى پيامبر خدا! آنان كيان اند؟ فرمود: «آنان، كسانى هستند كه خدا را در نظر مردم و مردم را در نظر خداوند، محبوب مى سازند». گفتيم: اين كه خداوند را در نظر بندگان، محبوب مى سازند، روشن است؛ امّا چگونه بندگان خدا را در نظر خداوند، محبوب مى سازند؟ فرمود: «آنان را بدانچه خداوند دوست مى دارد، فرمان مى دهند و از آنچه خداوند ناپسند مى شمارد، نهى شان مى كنند. وقتى مردم از آنان اطاعت كنند، خداوند، ايشان را دوست خواهد داشت».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند، راه راستى را مَثَل زده كه در دو كناره آن راه، دو خانه است كه درهاى گشوده دارند و جلوى درها پرده هايى آويزان است. بر سر آن راه، فراخواننده اى فرا مى خواند و در بالاى آن راه، فراخواننده ديگرى فرا مى خواند. و خداوند به خانه سلامتْ دعوت مى كند و هر كه را بخواهد، به راه راستْ هدايت مى كند. درهايى كه در دو كناره آن راه است، حدود خدايند كه هر كس در [قرقگاه]حدود خداوندْ وارد شود، پرده برداشته مى شود، و آن دعوتگرى كه از بالاى راه دعوت مى كند، واعظ پروردگار اوست.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در سفارش به ابن مسعود ـ: اى ابن مسعود! با مردم به انصاف رفتار كن و خيرخواه امّت باش و با آنان، مهربانى كن، كه اگر چنين بودى و خداوند بر اهل شهرى كه تو در آنى، خشم گرفت و خواست عذاب بر ايشان نازل كند، به تو مى نگرد و به واسطه تو، بر آنان رَحْم مى آورد. خداوند متعال مى فرمايد: «و پروردگار تو [هرگز] بر آن نبوده كه شهرهايى را كه مردمش اصلاحگرند، به ستمْ هلاك كند» .

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:شبى كه به معراج رفتم، بر مردمى گذشتم كه شكم هايشان چون خانه اى بود و در آنها مارهايى وجود داشتند كه از بيرون، شكم هايشان ديده مى شدند. پرسيدم: اى جبرئيل! اينها كيستند؟ گفت: «اينان، رباخواران اند».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:ديوان هاى اعمال نزد خداوند عز و جل سه گونه اند: ديوانى كه خداوند به آن هيچ اعتنايى نمى كند، ديوانى كه خداوند از آن چيزى را فرو نمى گذارد، و ديوانى كه خداوند آن را نمى بخشايد. ديوانى كه خداوند آن را هرگز نمى بخشايد، شرك به خداوند است. خداوند عز و جلفرموده است: «هر كه به خدا شرك ورزد، همانا خداوند بهشت را بر او حرام مى كند» . امّا ديوانى كه خداوند به آن هيچ اعتنايى نمى كند، ظلم بنده به خود است در كارهايى كه به رابطه او و خدا مربوط مى شود؛ مانند نگرفتن روزه اى، يا نخواندن نمازى. خداوند عز و جل اگر بخواهد، اينها را مى بخشد و گذشت مى كند. و امّا ديوانى كه خداوند كمترين چيزى از آن را فرو نمى گذارد، ستم بندگان به يكديگر است كه چاره اى جز قصاص ندارد.