امام على عليه السلامـ آن گاه كه مالك اشتر را به استاندارى و كارهاى مصر گماشت، در عهدنامه اى خطاب به وى ـ: به نام خداوند بخشنده مهربان. اين فرمانى است از بنده خدا على، امير مؤمنان به مالك بن حارث اشتر، در عهدنامه او، آن گاه كه وى را به استاندارى مصر گماشت، براى جمع آورى خراج و ماليات مصر و جهاد با دشمنش و اصلاح كارهاى مردمش و آبادسازى شهرهايش. او را فرمان داد به تقواى الهى و برگزيدن طاعت او و پيروى از آنچه خداوند در كتابش به آن فرمان داده است، از واجبات و مستحبّاتى كه هيچ كس جز با پيروى از آنها سعادتمند نمى شود و جز با انكار و تباه ساختن آنها بدبخت نمى گردد [و به او فرمان داد] كه با دست و دل و زبانش خدا را يارى كند؛ چرا كه خداوند، عهده دار يارى كسى است كه يارى اش كند. همانا او نيرومند و

امام على عليه السلامـ در اشاره به ستمگرىِ بنى اميّه ـ: به خدا سوگند، آنان باقى خواهند ماند تا هيچ حرامى را رها نكنند، جز آن كه آن را حلال شمرند؛ و هيچ پيمانى را وا نگذارند، جز آن كه آن را بگسلند؛ و هيچ خانه سنگى يا پشمى (خيمه اى) نمانَد، جز آن كه ستم آنان در آن داخل شود و بدرفتارى شان [ساكنان آنها را]بگريزاند، تا آن جا كه دو گروه بگريند: گريه كننده اى كه براى دينش بگريد و گريه كننده اى كه براى دنيايش گريه كند؛ و يارى هر كدام از شما به ديگرى، چون يارى بنده نسبت به مولايش باشد؛ به گونه اى كه هر گاهْ او را ببيند، اطاعتش كند و چون نبيند، بدِ او را بگويد؛ و تا آن كه گرفتارترينِ شما در آن روزگار، خوش گمان ترينِ شما به خداوند باشد. اگر خداوند عز و جل عافيتى نصبيتان كرد، پذيرا باشيد و اگر