سنن النسائى ـ به نقل از ابن عبّاس، از جويريه دختر حارث ـ:پيامبر صلى الله عليه و آله بر جويريه، كه در مسجد در حال دعا بود، گذشت. سپس دوباره در وسط روز بر او گذشت و به او فرمود: «همچنان در همان حال هستى؟». آن زن گفت: آرى. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: آيا [جملاتى كه آنها را در اين حال بر زبان آورى،] به تو نياموزم؟ [بگو:] «منزّه است خداوند، به شمار آفريدگانش! منزّه است خداوند، به شمار آفريدگانش! منزّه است خداوند، به شمار آفريدگانش! منزّه است خداوند، آن اندازه كه خود مى پسندد! منزّه است خداوند، آن اندازه كه خود مى پسندد! منزّه است خداوند، آن اندازه كه خود مى پسندد! منزّه است خداوند، به سنگينىِ عرشش! منزّه است خداوند، به سنگينىِ عرشش! منزّه است خداوند، به سنگينى عرشش! منزّه است خداوند،

الدعوات:روايت شده كه امام زين العابدين عليه السلام از كنار مردى گذشت كه بر در خانه شخص ديگرى نشسته بود. به او فرمود: «چه چيز تو را بر درِ خانه اين مردِ نازپرورده ستمگر، نشانده است؟». گفت: گرفتارى. امام فرمود: «برخيز كه اكنون، تو را به درى راه نمايى كنم كه از درِ خانه او بهتر است، و به پروردگارى كه براى تو از او نيكوتر است». آن گاه، دستش را گرفت تا به مسجد [ـِ پيامبر صلى الله عليه و آله] رسيد و فرمود: «رو به سوى قبله كن و دو ركعت نماز بگزار. سپس دستانت را به درگاه خداى عز و جل بالا ببر و او را ثنا بگو و بر فرستاده اش درود بفرست و با آيات پايانى سوره حشر و شش آيه آغازين سوره حديد و دو آيه سوره آل عمران، ۳ خدا را بخوان و از خداى سبحان، حاجت بخواه كه تو چيزى درخواست نمى كنى، جز آن كه بى

الإقبالـ به نقل از جابر بن يزيد جُعْفى ـ: امام باقر عليه السلام فرمود: «پدرم زين العابدين عليه السلام پس از شهادت پدرش، خيمه اى از مو زد و در صحرا، منزل گرفت و از سر ناخوش داشتن رفت و آمد و اختلاط با مردم، چند سال، در آن جا ماند و از همان جايگاهش در بيابان، به عراق مى رفت و بدون آن كه كسى متوجّه كارش شود، پدر و جدّش را [در كربلا و نجف]، زيارت مى كرد. پدرم ـ كه درود خدا بر او باد ـ، براى زيارت امير مؤمنان، به سوى عراق رفت و من، با او بودم و هيچ جاندارى، جز دو ماده شتر، همراهمان نبود. هنگامى كه به نجف، در اطراف كوفه و جايگاه قبر على عليه السلام رسيد، گريست، تا آن جا كه مَحاسنش از اشك هايش تَر شد، و سپس فرمود: سلام و رحمت و بركات خدا بر تو، اى امير مؤمنان! ۱۳ سلام بر تو، اى امين خدا در

مصباح الزائر:زيارت سوم، از امام هادى ـ كه درودهاى خدا بر او باد ـ، روايت شده كه اذن دخولِ ۲۴ آن را در زيارت امام زمان عليه السلام ذكر كرديم و در اين جا، دنباله آن را مى آوريم: سپس، در حالى كه پاى راست را بر پاى چپ، مقدّم مى دارى، وارد مى شوى و مى گويى: به نام خدا و با يارى او و بر دين پيامبر خدا. گواهى مى دهم كه جز خداى بى انباز، خداى ديگرى نيست، و گواهى مى دهم كه محمّد، بنده و پيامبر اوست. درودهاى خدا و سلام هاى فراوانش بر او باد! سپس، رو به ضريح مى كنى و قبله را پشتِ سرت قرار مى دهى و با يكصد مرتبه تكبير گفتن، خدا را بزرگ مى دارى و مى گويى: به نام خداوند رحمتگر مهربان. گواهى مى دهم كه خدايى جز خداى يگانه بى شريك نيست، همان گونه كه او براى خود، گواهى مى دهد و فرشتگان و دانايان از

معانى الأخبارـ به سندش، از امام حسين عليه السلام ـ: ما در مسجد نشسته بوديم كه مؤذّن از مناره بالا رفت و گفت: «اللّه أكبر، اللّه أكبر». امير مؤمنان على عليه السلام گريست و ما هم از گريه او گريستيم. چون اذان تمام شد، فرمود: «آيا مى دانيد مؤذّن، چه مى گويد؟». گفتيم: خدا و پيامبر و وصيّش بهتر مى دانند. فرمود: «اگر مى دانستيد چه مى گويد، كم مى خنديديد و فراوان مى گريستيد؛ چرا كه اللّه أكبر، معانى فراوانى دارد. از جمله معانى اللّه أكبر، آن است كه مؤذّن، بر قديم و اَزَلى و اَبَدى بودن خدا، و نيز بر علم، قوّت، قدرت، بردبارى، كرَم، سخاوت، عطا و كبرياى او گواهى مى دهد. چون مؤذّن مى گويد: اللّه أكبر، در واقع مى گويد: خداوند، كسى است كه خلق و امر، از آنِ اوست و خلق به خواسته اوست و هر چيز