امام سجّاد عليه السلام ـ در دعايش هنگام ختم قرآن ـ:خداوندا! تو مرا بر ختم كتاب خويش يارى كردى؛ كتابى كه آن را روشنگر فرو فرستادى و آن را بر هر كتابى كه نازل كرده اى، گواه و غالب قرار دادى و آن را بر هر سخنى كه برخوانده اى، برترى دادى و آن را معيارى ساختى و با آن ميان حلال و حرامت جدايى انداختى؛ قرآنى كه با آن، قوانين احكام خود را آشكار ساختى و كتابى كه آن را براى بندگانت تفصيل دادى و وحيى كه آن را بر پيامبرت محمّد ـ كه درود تو بر او باد ـ نازل كردى و آن را فروغى قرار دادى كه با پيروى از آن، راه را از تاريكى هاى گم راهى و نادانى باز مى شناسيم، و نيز درمانى براى هر كس كه از سر فهم و تصديق، به آن گوش فرا دهد، و ميزانى براى قسط كه زبانش از حق برنمى گردد و نور هدايتى كه بُرهان آن براى شاهدان،

الإرشاد:ميثم تمّار، برده زنى از قبيله بنى اسد بود. امير مؤمنان، او را خريد و آزاد كرد و به او فرمود: «نامت چيست؟». گفت: سالم. فرمود: «پيامبر خدا به من خبر داده كه نامى كه پدر و مادر عَجَمت بر تو نهادند، ميثم بوده است». گفت: خدا و پيامبرش و نيز تو ـ اى امير مؤمنان ـ راست گفتيد. به خدا سوگند، نام من همان است. فرمود: «پس به همان نامى كه پيامبر خدا تو را به آن ناميده، بازگرد و نام سالم را واگذار». او هم به نام «ميثم» بازگشت و كُنيه اش را ابوسالم نهاد. روزى على عليه السلام به او فرمود: «تو پس از من دستگير و به دار آويخته مى شوى و با سرنيزه تو را زخمى مى كنند و در روز سوم، از بينى و دهانت خون سرازير مى شود و محاسنت را رنگين مى كند. منتظر آن رنگين شدن باش و تو دهمين نفرى هستى كه بر درِ

امام زين العابدين عليه السلامـ در دعا ـ: معبودا، سَرورا، و اى فرجامين اميد من! تو از فراز عرشت بر زمين ها و فرشتگان و ساكنان آسمان هايت تابيدى. صداها خاموش شده و جُنب و جوش ها آرام گرفته و زندگان در بسترها چونان مردگان، افتاده اند، و بندگانت را در حالت هاى گونه گون يافته اى: يكى ترسان است و به تو پناه آورده و تو در امانش داشته اى. ديگرى عابدى است كه شب خويش را به ياد تو سپرى كرده و تو بهره مندش ساخته اى و رستگارى و كاميابى را پاداشش داده اى. معبودا! پس به حقّ آن نامى كه هر گاه بِدان خوانده شوى، پاسخ مى دهى و به حقّ آن كسى كه هر گاه به او سوگند داده شوى، مى پذيرى، و با درودهاى خاندان هدايتگر [پيامبر صلى الله عليه و آله] و فرشتگان مقرّب، بر محمّد و خاندان محمّد، درود فرست و مرا از آنانى قرار

مجمع البيانـ از على بن ابراهيم، به اسنادش از امام صادق عليه السلام ـ: تغيير قبله به سوى كعبه، پس از آن رُخ داد كه پيامبر صلى الله عليه و آله سيزده سال در مكّه به سوى بيت المقدّس، نماز خواند و بعد از هجرتش به مدينه نيز به مدّت هفت ماه به سوى بيت المقدّس، نماز گزارد. بعد از اين مدّت، خداوند، قبله او را به سوى كعبه تغيير داد؛ چرا كه يهود، پيامبر خدا را سرزنش مى كردند و به ايشان مى گفتند: تو پيرو ما هستى. به سوى قبله ما نماز مى گزارى. پيامبر خدا از اين سخن، سخت اندوهگين شده بود و در دلِ شب، بيرون مى رفت و به انتظار رسيدن فرمانى از جانب خداوند متعال در اين باره، به كرانه هاى آسمان مى نگريست. فرداى آن شب، چون وقت نماز ظهر رسيد، پيامبر خدا در مسجد بنى سالم، دو ركعت از نماز ظهر را خوانده بود، كه