عنوان بصرىـ مردى سالمند كه 94 سال عمر كرده بودـ مى گويد: سالها با مالك بن انس رفت و آمد داشتم، امّا چون جعفر صادق عليه السلامدر مدينه حضور يافت، با وى باب رفت و آمد را گشودم و دوست داشتم همان گونه كه از مالك كسب معرفت مى كردم، از وى نيز اخذ كنم. پس روزى به من فرمود: من مردى هستم كه محل مراجعه ام و با اين همه براى هر ساعتى از ساعتهاى شب و روز، ذكر و وردى دارم، پس مرا از ذكرم باز مدار و از مالك كسب و با وى رفت و آمد كن؛ همان گونه كه قبلاً مى كردى. من از اين موضوع غمگين شدم و از نزد او بيرون آمدم و پيش خود گفتم: اگر خيرى در من مى ديد مرا از آمد و شد و استفاده از خود باز نمى داشت. به مسجد پيامبر صلى الله عليه و آله رفتم و بر وى سلام دادم و فرداى آن روز دوباره به روضه [ميان قبر ومنبر پيامبر

عيسى بن سرى:به امام جعفر صادق عليه السلام عرض كردم: برايم از آنچه پايه هاى اسلام بر آن استوار است سخن بگو، تا چون آنها را فرا گرفتم، عملم پاكيزه شود و نادانى به هر مجهول ديگر، زيانى به من نرساند. حضرت فرمود: گواهى به اينكه خدايى جز خداوند يگانه نيست و محمّد صلى الله عليه و آلهپيامبر خداست و اقرار به هر چه از نزد خدا آورده است و حقّى كه در اموال به نام زكات قرار داده شده و اقرار به ولايتى كه خداوند بدان فرمان داده است؛ يعنى ولايت خاندان محمّد صلى الله عليه و آله. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: هركس بميرد و امامش را نشناسد به مرگ جاهلى مرده است. خداوند عز و جل مى فرمايد: «از خداوند اطاعت كنيد و از پيامبر اطاعت كنيد و از اولياى امورتان اطاعت كنيد». پس على ـ صلوات اللّه عليه ـ (ولىّ امر)

ابواليسع عيسى بن سرى:به امام صادق عليه السلام عرض كردم: از پايه هايى كه اسلام بر آنها بنا شده و كوتاهى هيچ يك از مردم در آن پذيرفته نيست، برايم سخن بگو؛ پايه هايى كه هركس از شناخت آنها كوتاهى ورزد، دينش وارونه گردد و عملش پذيرفته نشود و هركس آنها را بشناسد و به آنها عمل كند، دينش به صلاح آيد و عملش پذيرفته گردد و ندانستن امورى را كه برايش مجهول مانده، بر او سخت نگيرند. حضرت فرمود: گواهى به اينكه خدايى جز خداوند يگانه نيست و ايمان به پيامبر خدا صلى الله عليه و آله و اقرار به هرچه از نزد خداوند آورده است و به ترتيب زكات و ولايت؛ و فضيلتى است براى هر كس كه اينها را اخذ كند. پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهفرمود: هركس بميرد و امامش را نشناسد، به مرگ جاهلى مرده است و خداوند عز و جل مى فرمايد:

محمّدبن سنان:مفضّل بن عمر، پس از آن كه سخن ابن ابى العوجاء را در ردّ آفريدگار شنيد، گفت: اى دشمن خدا! در دين خدا الحاد مى ورزى و خداى را منكر مى شوى؟. ابن ابى العوجاء به مفضّل گفت: اى مرد! اگر اهل گفتگويى، با هم سخن خواهيم گفت. اگر دليل به نفع تو بود، از تو پيروى مى كنم، و اگر اهل گفتگو نيستى، حرفى با تو نيست. اگر تو از ياران جعفربن محمّد صادق عليه السلام هستى، بدان كه وى با ما چنين سخن نمى گويد و با چنين دليل هايى گفتگو نمى كند و از زبان ما بيشتر از آنچه شنيده اى، شنيده است و هيچ گاه در گفتگو با ما ناسزا نمى گويد و در پاسخ ما حق كشى نمى كند. وى فردى حليم، باوقار، خردمند و استوار است؛ هيچ گاه نادانى، شتابزدگى و بى باكى بر وى عارض نمى شود؛ سخن ما را مى شنود و به ما توجّه مى كند و از دليل هاى

اُسيدى و محمّد بن مبشّر:عبدالله بن نافع ازرق مى گفت: اگر مى دانستم كه در دو سوى جهان، كسى هست كه مركب ها مرا نزد او ببرد و در اين باره كه على در كشتن نهروانيان ستمگر نبود با من گفتگو كند، حتماً مى رفتم. گفته شد: حتى پسرش؟ گفت: آيا بين فرزندانش دانشورى هم هست؟! گفته شد: اين اوّلين نادانى توست. آيا اين خاندان، بدون دانشور مى شوند؟! گفت: امروز دانشورِ آنان كيست؟ گفته شد: محمد بن على بن حسين بن على عليه السلام. راوى مى گويد: عبداللّه با بزرگان اصحابش به سوى او روان شده، به مدينه آمدند و از امام باقر عليه السلاماذن خواست. گفته شد: عبداللّه بن نافع است. فرمود: «او كه در تمام روز از من و پدرم بيزارى مى جويد، با من چه كار دارد؟». ابو بصير كوفى به امام گفت: فدايت شوم! اين مرد فكر مى كند كه اگر

محمد بن أبى مسهرـ از پدرش از جدشـ: مفضّل بن عمر جُعفى به جعفر بن محمد صادق عليه السلامنوشت: در بين اين ملّت، كسانى پيدا شده اند كه ربوبيّت خدا را منكر هستند و بر اين عقيده استدلال مى كنند؛ و از وى خواست كه پاسخ آنها را بدهد و طبق آنچه كه بر ديگران استدلال مى كند، درباره ادّعاهايشان بر آنان استدلال كند. امام صادق عليه السلام [در پاسخ] نوشت:. از نعمت هاى بزرگ و لطف هاى ارزشمندى كه خدا داده است، تثبيت دل بندگانش به ربوبيّت اوست و گرفتن پيمان در شناخت او و فرستادن كتابى است كه در آن، داروى همه بيمارى هاى دل و كارهاى مشتبه است و بر آنان و ديگر آفريده هايش نيازى به غير او نگذاشت و خود، از آنان بى نياز است كه خدا بى نياز و ستوده است. به جانم سوگند كه جاهلان، از سوى پروردگارشان چنين نشده اند.

الإقبال ـ به نقل از عبدالعظيم حسنى ـ :امام جواد عليه السلام در شبى كه هِلال ماه رمضان را ديد، نماز مغرب را خوانْد و پس از پايان نماز، چون نيّت روزه كرد، دست برداشت و چنين گفت: «خداوندا! اى آن كه مالك تدبيرى و بر هر چيز، توانايى! اى آن كه نگاه هاى نارواى چشم ها را مى دانى و از آنچه در سينه ها نهان و در درون، پنهان است، باخبرى! اى خداى باريك بين و آگاه! خداوندا! ما را از آنانى قرار ده كه نيّت كردند و عمل نمودند، و از آنانى قرار مده كه بدبخت شدند و سستى نشان دادند، و نه از آنان كه به غير عمل، تكيه كردند. خداوندا! بدن هاى ما را از بيمارى ها سالم بدار و بر كارى كه بر ما واجب ساخته اى، يارى ده تا آن كه اين ماهت بر ما بگذرد، در حالى كه تكليف واجبت را ادا كرده باشيم. خداوندا! بر روزه دارى

الإقبال ـ به نقل از ابو عمرو محمّد بن محمّد بن نصر سَكونى ـ :از ابو بكر احمد بن محمّد بن عثمان بغدادى خواستم دعاهاى ماه رمضان را كه عمويش ابو جعفر محمّد بن عثمان بن سعيد عَمرى مى خوانده، براى من درآورد. پس دفترى را كه جلد قرمز داشت، بيرون آورد. من، دعاهاى بسيارى را از روى آن نوشتم كه از جمله آنها، اين بود: و در هر شب از ماه رمضان، اين دعا را مى خوانى چرا كه فرشتگان دعاهاى ماه رمضان را مى شنوند و براى دعا كنندگان استغفار مى كنند، و آن دعا اين است: «خداوندا! من ستايشت را با حمد تو آغاز مى كنم و تو با نعمت خويش، توفيق دهنده بر راه درستى. يقين دارم كه تو، در جاى گذشت و رحمت، مهربان ترينِ مهربانانى و در جاى كيفر و انتقام، سرسخت ترينِ كيفردهندگانى و در جايگاه بزرگى و عظمت، بزرگ ترين جبّارانى.

الإقبال ـ درباره ايّوب بن يقطين ـ :وى نامه اى به امام رضا عليه السلامنوشت واز او خواست كه درستىِ اين دعا را بيان كند. امام عليه السلام به او نوشت: «آرى. اين، دعاى امام باقر عليه السلام در سحرهاى ماه رمضان است. پدرم فرمود كه امام باقر عليه السلام فرمود: اگر مردم از عظمت اين خواسته ها نزد خداوند و سرعت اجابت آنها براى صاحبانش خبر داشتند، بر سر آن با يكديگر به جنگ مى پرداختند، حتّى با شمشير؛ و خداوند، رحمتش را به هر كس بخواهد، ويژه مى سازد. و امام باقر عليه السلام فرمود: اگر قسم بخورم، راست گفته ام كه اسم اعظم خداوند، در اين دعاست. پس هر گاه دعا كرديد، در دعا بكوشيد؛ چرا كه آن از دانشِ نهفته است و آن را جز از اهلش، از ديگران پنهان بداريد. منافقان، تكذيب كنندگان و منكِران، از اهل آن نيستند