فیلترها
نتایج جستجو برای «تعصب»: ۱۱۳ حدیث
عنه عليه السلامـ فِي الحِكَمِ المَنسوبَةِ إلَيهِ ـ: إذا خُلِّيَ عِنانُ العَقلِ ولَم يُحبَس عَلى هَوى نَفسٍ أو عادَةِ دينٍ أو عَصَبِيَّةٍ لِسَلَفٍ، وَرَدَ بِصاحِبِهِ عَلَى النَّجاةِ. ۱
امام على عليه السلامـ در حكمت هاى منسوب به ايشان ـ: اگر زمام خرد، رها شود و در حبسِ تمايلات نفْس يا عادت هاى دينى و يا تعصّب گذشتگان نباشد، صاحبش را به نجات مى رساند.
۱.شرح نهج البلاغة: ج 20 ص 343 ح 950.
عنه عليهالسلام: اِملِك حَمِيَّةَ نَفسِكَ وسَورَةَ غَضَبِكَ وسَطوَةَ يَدِكَ وغَربَ لِسانِكَ، وَاحتَرِس في ذلِكَ كُلِّهِ بِتَأخيرِ البادِرَةِ، وكَفِّ السَّطوَةِ، حَتّى يَسكُنَ غَضَبُكَ ويَثوبَ إلَيكَ عَقلُكَ. ۱
امام على عليهالسلام: تعصّب نفسْ، تندى خشم، حمله كردن با دست، و تيزى زبان خود را در اختيار بگير و خود را در همه اينها با تأخير انداختن تندى و خوددارى از حمله حفظ كن تا اين كه خشمت آرام گيرد و خردت به سوى تو باز گردد.
۱.غرر الحكم: ح 2414، عيون الحكم والمواعظ: ص 77 ح 1859 وفيه «يؤوب» بدل «يثوب».
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:مَن كانَ في قَلبِهِ حَبَّةٌ مِن خَردَلٍ مِن عَصَبِيَّةٍ بَعَثَهُ اللّهُ يَومَ القِيامَةِ مَعَ أعرابِ الجاهِلِيَّةِ ۱.
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هركس در دلش، دانه خردلى از تعصّب باشد، خداوند او را روز قيامت با اعراب جاهلى برانگيزد.
۱.الكافي: 2 / 308 / 3 عن السكوني عن الإمام الصادق عليه السلام.
الإمام عليّ عليه السلام:مَن كانَ غَرَضُهُ الباطِلَ لَم يُدرِكِ الحَقَّ ولَو كانَ أشهَرَ مِنَ الشَّمسِ. ۱
امام على عليه السلام:آنكه غرضش باطل باشد، حقّ را درنيابد؛ هرچند آشكارتر از خورشيد باشد.
۱.غرر الحكم: 9023
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:مَن تَعَصَّبَ أو تُعُصِّبَ لَهُ، فَقَد خَلَعَ رِبقَ الإِيمانِ مِن عُنُقِهِ ۱.
رسول خدا صلى الله عليه و آله:كسى كه تعصّب ورزد يا بر او تعصّب ورزيده شود، بند ايمان را از گردن خويش برداشته است.
۱.الكافي: 2 / 308 / 3، ثواب الأعمال: 263 / 1 و ح 2 وفيهما «ربقة الإسلام»، بحارالأنوار: 73 / 283 / 1 و ص 291 / 16 و ح 17.
الإقبال:دُعاءٌ آخَرُ إن دَعَوتَ بِهِ أوَّلَ لَيلَةٍ في شَهرِ الصِّيامِ فَقَدِّم لَفظَ: «لَيلَتي هذِهِ» عَلى «يَومي هذا»، وإن دَعَوتَ بِهِ أوَّلَ يَومٍ مِنَ الشَّهرِ فَادعُ بِاللَّفظَةِ الَّتي يَأتي فيهِ، وَالَّذي رَجَحَ في خاطِري أنَّ الدُّعاءَ بِهِ في أوَّلِ يَومٍ مِنهُ. رَوَيناهُ بِإِسنادِنا إلى أبي مُحَمَّدٍ هارونَ بنِ موسَى التَّلَّعُكبَرِيِّ، بِإِسنادِهِ إلى أبي عَبدِ اللّهِ عليه السلامقالَ: يَقولُ عِندَ حُضورِ شَهرِ رَمَضانَ:
اللّهُمَّ هذا شَهرُ رَمَضانَ المُبارَكُ الَّذي أنزَلتَ فيهِ القُرآنَ وجَعَلتَهُ هُدىً لِلنّاسِ وبَيِّناتٍ مِنَ الهُدى وَالفُرقانِ قَد حَضَرَ، فَسَلِّمنا فيهِ وسَلِّمهُ لَنا وتَسَلَّمهُ مِنّا في
يُسرٍ مِنكَ وعافِيَةٍ.
وأسأَلُكَ اللّهُمَّ أن تَغفِرَ لي في
الإقبال [سيّد ابن طاووس گويد]:دعاى ديگرى است كه اگر در شب اوّل ماهِ روزه خواندى، لفظِ «امشبم» را بر «امروزم» مقدّم بدار و اگر در نخستين روز از ماه خواندى، به همان لفظى بخوان كه در دعا آمده است. آنچه در نظر من برتر است، اين است كه اين دعا در اوّلين روز ماه رمضان خوانده شود. اين دعا را با سند خود به ابو محمّد هارون بن موسى تَلَّعُكبرى و با سندش به امام صادق عليه السلام، روايت كرده ايم كه فرمود: «چون ماه رمضان فرا رسد، مى گويى:
خداوندا! اين ماه مبارك رمضان، كه در آن قرآن را فرو فرستاده اى و آن را مايه هدايت مردم و نشانه هايى روشن از هدايت و فرقان قرار داده اى، فرا رسيده است. پس، ما را در آن و آن را براى ما سلامت بدار و آن را همراه با آسانى و عافيت از سوى خودت، از ما دريافت كن!
خداوندا! از
۱.الإقبال: ج 1 ص 119، بحار الأنوار: ج 97 ص 326 ح 1.
کلیدواژه‌ها روزهحکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عبادیدعاهای آمادگی برای میهمانی خدا +2 مورد دیگر
الإقبال:دعاءٌ آخر إن دعوتَ به أوّلَ ليلةٍ في شهر الصيام فقدِّم لفظ: «لَيلَتي هذِهِ» على «يَومي هذا»، وإن دعوتَ به أوّلَ يومٍ من الشهر فَادعُ باللفظة الَّتي يَأتي فيه، والَّذي رَجح في خاطري أنَّ الدعاء به في أوّلِ يومٍ منه. رَويناه بإسنادِنا إلى أبي محمّدٍ هارونَ بن موسى التلعكبريّ، بإسناده إلى أبي عبد اللّه عليه السلامقالَ: يَقولُ عِندَ حُضورِ شَهرِ رَمَضانَ:
اللّهُمَّ هذا شَهرُ رَمَضانَ المُبارَكُ الَّذي أنزَلتَ فيهِ القُرآنَ وجَعَلتَهُ هُدىً لِلنّاسِ وبَيِّناتٍ مِنَ الهُدى وَالفُرقانِ قَد حَضَرَ، فَسَلِّمنا فيهِ وسَلِّمهُ لَنا وتَسَلَّمهُ مِنّا في يُسرٍ مِنكَ وعافِيَةٍ.
وأسأَلُكَ اللّهُمَّ أن تَغفِرَ لي في شَهري هذا، وتَرحَمَني فيهِ، وتُعتِقَ رَقَبَتي مِنَ النّارِ، وتُعطِيَني فيهِ
الإقبال [سيّد ابن طاووس گويد]:دعاى ديگرى است كه اگر در شب اوّل ماهِ روزه خواندى، لفظِ «امشبم» را بر «امروزم» مقدّم بدار و اگر در نخستين روز از ماه خواندى، به همان لفظى بخوان كه در دعا آمده است. آنچه در نظر من برتر است، اين است كه اين دعا در اوّلين روز ماه رمضان خوانده شود. اين دعا را با سند خود به ابو محمّد هارون بن موسى تَلَّعُكبرى و با سندش به امام صادق عليه السلام، روايت كرده ايم كه فرمود: «چون ماه رمضان فرا رسد، مى گويى:
خداوندا! اين ماه مبارك رمضان، كه در آن قرآن را فرو فرستاده اى و آن را مايه هدايت مردم و نشانه هايى روشن از هدايت و فرقان قرار داده اى، فرا رسيده است. پس، ما را در آن و آن را براى ما سلامت بدار و آن را همراه با آسانى و عافيت از سوى خودت، از ما دريافت كن!
خداوندا! از
۱.قلّة الأهل والمال ليست من الذنوب كما هو واضح، ومن هنا يحتمل التصحيف في هذه الفقرة ولعلّ المراد القلّة الناشئة عن الذنوب.
۲.الإقبال: 1 / 119، بحار الأنوار: 97 / 326 / 1.
۳.آشكار است كه كاستى خانواده و دارايى گناه نيست و از اين رو احتمال تصحيف در متن مى رود و شايد مقصود كاستى هايى باشد كه در اثر گناه پديد مى آيد.
۴.اشاره اى است به آيه 32 سوره نساء «وَلاَ تَتَمَنَّوْاْ مَا فَضَّلَ اللَّهُ بِهِى بَعْضَكُمْ عَلَى بَعْضٍ»، يعنى برترى ها و نعمت هايى كه خداوند به برخى عطا كرده است، نبايد موجب برانگيختن آرزوهاى دور و دراز و دست نيافتنى و يا كينه و حسادت شود، اگر چه آرزوى داشتن شبيه آنها، بدون لطمه زدن به نعمت ديگران، غبطه و بى اشكال است.
کلیدواژه‌ها روزهحکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عبادیدعاهای آمادگی برای میهمانی خدا +2 مورد دیگر
تاريخ الطبري عن أبي سلمة:إنَّ هاشِمَ بنَ عُتبَةَ الزُّهرِيَّ دَعَا النّاسَ عِندَ المَساءِ: ألا مَن كانَ يُريدُ اللّهَ وَالدَّارَ الآخِرَةَ فَإِلَيَّ. فَأَقبَلَ إلَيهِ ناسٌ كَثيرٌ، فَشَدَّ في عِصابَةٍ مِن أصحابِهِ عَلى أهلِ الشّامِ مِرارا، فَلَيسَ مِن وَجهٍ يَحمِلُ عَلَيهِ إلّا صَبَرَ لَهُ وقاتَلَ فيهِ قِتالاً شَديدا.
فَقالَ لِأَصحابِهِ: لايَهولَنَّكُم ما تَرَونَ مِن صَبرِهِم، فَوَاللّهِ ما تَرَونَ فيهِم إلّا حَمِيَّةَ العَرَبِ، وصَبرا تَحتَ راياتِها وعِندَ مَراكِزِها، وإنَّهُم لَعَلَى الضَّلالِ وإنَّكُم لَعَلَى الحَقِّ، يا قَومِ اصبِروا، وصابِروا، وَاجتَمِعوا، وَامشوا بِنا إلى عَدُوِّنا عَلى تُؤدَةٍ ۱ رُوَيدا، ثُمَّ اثبُتوا، وتَناصَروا، وَاذكُرُوا اللّهَ، ولا يَسأَل رَجُلٌ أخاهُ، ولا
تاريخ الطبرىـ به نقل از ابو سلمه ـ: هنگام غروب، هاشم بن عُتْبه زُهْرى يارانش را فراخواند و گفت: هَلا! هر كس خدا و سراى آخرت را مى طلبد، به من روى آورَد.
انبوهى از مردم به او روى آوردند و او با زبده يارانش، چند بار بر شاميان به سختى يورش بُرد؛ امّا از هر سوى كه حمله مى كرد، با مقاومت روبه رو مى شد و نبردى سخت مى كرد.
پس به يارانش گفت: مبادا مقاومت ايشان، شما را به هراس اندازد! به خدا سوگند، آنچه از ايشان مى بينيد، تنها تعصّب عربى است و اين مقاومت، زير پرچم همين تعصّب و بر محور آن صورت مى پذيرد؛ و همانا ايشان در گم راهى اند و شما بر حقّيد. اى گروه! مقاومت ورزيد و پايمردى كنيد و گِرد هم آييد تا همگى با وقار و آرامش به سوى دشمنمان حركت كنيم. آن گاه، استوارى ورزيد، يكديگر را يارى كنيد و
وقعة صفّين:رَكِبَ عَلِيٌّ عليه السلام فَرَسَهُ الَّذي كانَ لِرَسولِ اللّهِ، وكانَ يُقالُ لَهُ: المُرتَجِزُ، فَرَكِبَهُ ثُمَّ تَقَدَّمَ أمامَ الصُّفوفِ، ثُمَّ قالَ: بَلِ البَغلَةُ، بَلِ البَغلَةُ. فَقُدِّمَت لَهُ بَغلَةُ رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله الشَّهباءُ، فَرَكِبَها، ثُمَّ تَعَصَّبَ بِعِمامَةِ رَسولِ اللّهِ السَّوداءِ، ثُمَّ نادى: أيُّهَا النّاسُ! مَن يَشرِ نَفسَهُ للّهِِ يَربَح؛ هذا يَومٌ لَهُ ما بَعدَهُ، إنَّ عَدُوَّكُم قَد مَسَّهُ القَرحُ كَما مَسَّكُم. ۱
فَانتَدَبَ لَهُ ما بَينَ عَشَرَةِ آلافٍ إلَى اثنَي عَشَرَ ألفا قَد وَضَعوا سُيوفَهُم عَلى عَواتِقِهِم، وتَقَدَّمَهُم عَلِيٌّ مُنقَطِعا عَلى بَغلَةِ رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله. وتَبِعَهُ ابنُ عَدِيِّ بنِ حاتِمٍ
وقعة صِفّين:على عليه السلام بر اسـبى بـه نـام «مُرتجز» بر نشست كه از آنِ پيامبر خدا بود و آن گاه، به پيشاپيش صف ها تاخت. پس گفت: «استر را بياوريد، استر را بياوريد!».
استرِ پيامبر خدا، با نامِ «شَهباء» را برايش آوردند. وى بر آن بر نشست و دستار سياه پيامبر خدا را بر بست و ندا داد: «اى مردم! هر كه جانش را به خدا بفروشد، سود مى كند. امروز، روزى است كه آينده از آنِ همان است! همين گونه كه شما زخم ديده ايد، دشمنتان نيز زخم ديده است».
ميانِ ده تا دوازده هزار تَن نزد على عليه السلام گرد آمدند و شمشيرهاشان را بر شانه نهادند. على عليه السلام، سوار بر استرِ پيامبر صلى الله عليه و آله، يگان يگان از پيشاپيش ايشان مى گذشت. پسر عَدىّ بن حاتم با پرچمش به دنبال وى روان بود. اَشتر نيز پيش تاخت. و آن گاه،
وقعة صفّين عن صعصعة:أقبَلَ عَدِيُّ بنُ حاتِمٍ فَقالَ: يا أميرَ المُؤمِنينَ! إن كانَ أهلُ الباطِلِ لا يَقومونَ بِأَهلِ الحَقِّ؛ فَإِنَّهُ لم يُصَب عُصبَةٌ مِنّا إلّا وقَد اُصيبَ مِثلُها مِنهُم، وكُلٌّ مَقروحٌ، ولكِنّا أمثَلُ بَقِيَّةً مِنهُم، وقَد جَزِعَ القَومُ، ولَيسَ بَعدَ الجَزَعِ إلّا ما تُحِبُّ، فَناجِزِ القَومَ.
فَقامَ الأَشتَرُ النَّخَعِيُّ فَقالَ: يا أميرَ المُؤمِنينَ! إنَّ مُعاوِيَةَ لا خَلَفَ لَهُ مِن رِجالِهِ، ولَكَ بِحَمدِ اللّهِ الخَلَفُ، ولَو كانَ لَهُ مِثلُ رِجالِكَ لَم يَكُن لَهُ مِثلُ صَبرِكَ ولا بَصَرِكَ، فَاقرَعِ الحَديدَ بِالحَديدِ، وَاستَعِن بِاللّهِ الحَميدِ.
ثُمَّ قامَ عَمرُو بنُ الحَمِقِ فَقالَ: يا أميرَ المُؤمِنينَ! إنّا وَاللّهِ ما أجَبناكَ، ولا نَصَرناكَ
وقعة صِفّينـ به نقل از صَعصَعه ـ: عَدىّ بن حاتم پيش آمد و گفت: اى امير مؤمنان! همانا باطل پيشگان، ياراىِ رويارويى با حق پيشگان را ندارند، به راستى، هر دسته اى از ما كه به مصيبتى گرفتار شده باشد، ايشان نيز به همانندِ آن گرفتار شده اند؛ و هر دو گروه زخم برداشته اند، ليكن باقى مانده لشكر ما توانمندترند. ايشان بى تاب گشته اند و پس از بى تابىِ آنان، بى شك تو به خواستِ خود، دست خواهى يافت. پس با آن قوم بجنگ.
آن گاه، اَشتر نَخَعى برخاسته، گفت: اى امير مؤمنان! معاويه را در ميان مردانش جانشينى نيست؛ امّا خداى را سپاس كه تو جانشين دارى. اگر هم مردانى همچو مردان تو داشت، پايدارى و بينايى تو را نداشت. پس آهن را بر آهن بكوب و از خداىِ ستوده يارى خواه.
سپس عمرو بن حَمِق برخاست و گفت: اى امير مؤمنان!
۱.وقعة صفّين: ص 482؛ الإمامة والسياسة: ج 1 ص 144 وفيه إلى «أحبّ الناس البقاء»، المعيار والموازنة: ص 173 كلاهما نحوه وراجع مروج الذهب: ج 2 ص 401 والأخبار الطوال: ص 190.
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:مَن كانَ في قَلبِهِ حَبَّةٌ مِن خَردَلٍ مِن عَصَبِيَّةٍ بَعَثَهُ اللّهُ يَومَ القِيامَةِ مَعَ أعرابِ الجاهِلِيَّةِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كه در دل او به اندازه دانه خَردَلى تعصّب باشد، خداوند، او را در روز رستاخيز، با عرب هاى [عصر] جاهليّت محشور مى گرداند.
۱.الكافي: ج 2 ص 308 ح 3، ثواب الأعمال: ص 264 ح 5، الأمالي للصدوق: ص 704 ح 966 كلّها عن إسماعيل بن أبي زياد السكوني عن الإمام الصادق عن آبائه عليهم السلام، الجعفريّات: ص 163 عن الإمام الكاظم عن آبائه عليهم السلامعنه صلى الله عليه و آله، بحار الأنوار: ج 73 ص 284 ح 2.
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:آن كه زير پرچم گم راهى پيكار كند و براى تعصّبى، خشمگين شود، يا به تعصّبى فرا بخواند و يا تعصّبى را يارى كند و كشته شود، به مرگ جاهليّت از دنيا رفته است.
۱.العمّيّة: قيل: هو فِعِّيلة، من العماء: الضلالة، وحكى بعضهم فيها ضمّ العين (النهاية: ج 3 ص 304).
۲.صحيح مسلم: ج 3 ص 1476 ح 53، سنن ابن ماجة: ج 2 ص 1302 ح 3948، مسند ابن حنبل: ج 3 ص 174 ح 8067، سنن النسائي: ج 7 ص 123 كلّها عن أبيهريرة والثلاثة الأخيرة نحوه؛ المجازات النبويّة: ص 333 ح 257، كنزالعمّال: ج 3 ص 509 ح 7655.
امام على عليه السلام:آنچه در دل هايتان از شعله هاى تعصّب و كينه هاى جاهليّتْ پنهان شده، خاموش كنيد. چنين تعصّبى در مسلمان، [ناشى] از وسوسه، تكبّر، عيبجويى و القاى شيطان است.
عنه عليه السلام:اللّهَ اللّهَ في كِبرِ الحَمِيَّةِ وفَخرِ الجاهِلِيَّةِ! فَإِنَّهُ مَلاقِحُ الشَّنَآنِ ومَنافِخُ الشَّيطانِ الَّتي خَدَعَ بِهَا الاُمَمَ الماضِيَةَ وَالقُرونَ الخالِيَةَ، حَتّى أعنَقوا في حَنادِسِ ۱ جَهالَتِهِ ومَهاوي ضَلالَتِهِ، ذُلُلاً عَن سِياقِهِ، سُلُساً في قِيادِهِ. أمراً تَشابَهَتِ القُلوبُ فيهِ، وتَتابَعَتِ القُرونُ عَلَيهِ، وكِبراً تَضايَقَتِ الصُّدورُ بِهِ.
ألا فَالحَذَرَ الحَذَرَ مِن طاعَةِ ساداتِكُم وكُبَرائِكُمُ الَّذينَ تَكَبَّروا عَن حَسَبِهِم، وتَرَفَّعوا فَوقَ نَسَبِهِم، وألقَوُا الهَجينَةَ ۲ عَلى رَبِّهِم، وجاحَدُوا اللّهَ عَلى ما صَنَعَ بِهِم، مُكابَرَةً لِقَضائِهِ، ومُغالَبَةً لاِلائِهِ! فَإِنَّهُم قَواعِدُ أساسِ العَصَبِيَّةِ، ودَعائِمُ أركانِ
امام على عليه السلام:خدا را، خدا را [در نظر بگيريد] در گردنكشىِ ناشى از تعصّب و خودپسندى جاهليّت؛ زيرا آبستنگاه دشمنى و جايگاه دميدن شيطان است، كه او امّت هاى پيشين و گذشتگان را بدان فريب داد، چنان كه در تاريكى هاى شَديدِ نادانى و دام هاى گم راهى او، پنهان، و در برابر راندن او رام، و در برابر رهبرى اش تسليم شدند. او كارى را در پيش گرفت كه دل ها در آن يكسان، و قرن ها در پىِ آن، روان بودند، با تكبّرى كه بر دل ها سنگينى مى كرد.
هان! حذر كنيد، حذر كنيد از فرمانبرى از مِهتران و بزرگانتان كه به تبار خود نازيدند و نژاد خويش را برتر ديدند و چيزى را كه ناپسند بود، به پروردگار نسبت دادند و آنچه را خداوند با آنان انجام داد، از روى ستيز با قضا و قدر و پيروزيجويى بر نعمت هايش انكار كردند. به راستى كه
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:مَن كانَ في قَلبِهِ حَبَّةٌ مِن خَردَلٍ مِن عَصَبِيَّةٍ بَعَثَهُ اللّهُ يَومَ القِيامَةِ مَعَ أعرابِ الجاهِلِيَّةِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هركس در دلش، دانه خَردَلى از تعصّب باشد، خداوند، او را روز قيامت با اعراب جاهلى برانگيزد.
۱.الكافي: ج 2 ص 308 ح 3 عن السكوني، الخصال: ص 704 ح 966 عن أبي عبيدة وكلاهما عن الإمام الصادق عليه السلام، بحارالأنوار: ج 73 ص 284 ح 2.
الإمام عليّ عليه السلام:مَن كانَ غَرَضُهُ الباطِلَ لَم يُدرِكِ الحَقَّ ولَو كانَ أشهَرَ مِنَ الشَّمسِ. ۱
امام على عليه السلام:آن كه غرضش باطل باشد، حق را درنيابد؛ هرچند آشكارتر از خورشيد باشد.
۱.غرر الحكم: ح 9023، عيون الحكم والمواعظ: ص 427 ح 7237.
منية المريد:قالَ صلى الله عليه و آله: سِتَّةٌ يَدخُلونَ النّارَ قَبلَ الحِسابِ بِسِتَّةٍ.
قيلَ: يا رَسولَ اللّهِ مَن هُم؟
قالَ: الاُمَراءُ بِالجَورِ، وَالعَرَبُ بِالعَصَبِيَّةِ، وَالدَّهاقينُ بِالكِبرِ، وَالتُّجّارُ بِالخِيانَةِ، وأهلُ الرُّستاقِ بِالجَهالَةِ، وَالعُلَماءُ بِالحَسَدِ. ۱
منية المريد:پيامبر خدا فرمود: «شش دسته به سبب شش چيز، پيش از حساب به آتش در مى آيند».
گفته شد: آنان چه كسانى اند؟
فرمود: «فرمان روايان به جهت ستم، عرب ها به جهت تعصّب، مالكان به جهت تكبّر، بازرگانان به جهت خيانت، روستاييان به جهت نادانى و دانشمندان به جهت حسد».
۱.منية المريد: ص 324، تنبيه الخواطر: ج 1 ص 127، جامع الأخبار: ص 392 ح 1093، بحارالأنوار: ج 76 ص 156 ح 1 وراجع: الكافي: ج 8 ص 163 ح 170 والخصال: ص 325 ح 14 وتحف العقول: ص 220 والمحاسن: ج 1 ص 73 ح 30.
مصباح الشريعةـ فيما نَسَبَهُ إلَى الإمامِ الصّادِقِ عليه السلام ـ: آفَةُ العُلَماءِ عَشَرَةُ أشياءَ: الطَّمَعُ، وَالبُخلُ، وَالرِّياءُ، وَالعَصَبِيَّةُ، وحُبُّ المَدحِ، وَالخَوضُ فيما لَم يَصِلوا إلى حَقيقَتِهِ، وَالتَّكَلُّفُ في تَزيينِ الكَلامِ بِزَوائِدِ الأَلفاظِ، وقِلَّةُ الحَياءِ مِنَ اللّهِ عز و جل، والاِفتِخارُ، وتَركُ العَمَلِ بِما عَلِموا. ۱
مصباح الشريعةـ در آنچه به امام صادق عليه السلام نسبت داده است ـ: آفت دانشمندان، ده چيز است: آز، بخل، خودنمايى، تعصّب، تملّق دوستى، فرو رفتن در آنچه به حقيقتش نرسيده اند، تكلّف در آراستن سخن با كلمات زايد، كم حيا كردن از خداوند عز و جل، فخرفروشى، و عمل نكردن به آنچه فرا گرفته اند.
۱.مصباح الشريعة: ص 366.
امام على عليه السلامـ در نكوهش ابليس ـ: پس دشمن خدا، پيشواى تعصّب ورزان و پيشْ كسوتِ بزرگى فروشان است كه بنياد تعصّب را بر نهاد و در چيرگى، با خداوند ستيزه كرد و جامه عزّت بر تن پوشيد.
کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های اعتقادیایمان به خداشناخت اسما و صفات خدا +2 مورد دیگر
الإمام عليّ عليه السلامـ في صِفَةِ خَلقِ آدَمَ عليه السلام ـ: ثُمَّ جَمَعَ سُبحانَهُ مِن حَزنِ الأَرضِ وسَهلِها، وعَذبِها وسَبَخِها، تُربَةً سَنَّها بِالماءِ حَتّى خَلَصَت، ولاطَها بِالبِلَّةِ حَتّى لَزَبَت ۱، فَجَبَلَ مِنها صورَةً ذاتَ أحناءٍ ووُصولٍ وأعضاءٍ وفُصولٍ، أجمَدَها حَتَّى استَمسَكَت، وأصلَدَها حَتّى صَلصَلَت، لِوَقتٍ مَعدودٍ وأمَدٍ مَعلومٍ؛ ثُمَّ نَفَخَ فيها مِن روحِهِ فَمَثُلَت إنسانا ذا أذهانٍ يُجيلُها، وفِكَرٍ يَتَصَرَّفُ بِها، وجَوارِحَ يَختَدِمُها، وأدَواتٍ يُقَلِّبُها، ومَعرِفَةٍ يَفرُقُ بِها بَينَ الحَقِّ وَالباطِلِ وَالأَذواقِ وَالمَشامِّ وَالأَلوانِ وَالأَجناسِ، مَعجوناً بِطينَةِ الأَلوانِ المُختَلِفَةِ، وَالأَشباهِ المُؤتَلِفَةِ، وَالأَضدادِ المُتَعادِيَةِ، وَالأَخلاطِ
امام على عليه السلامـ در توصيف آفرينش آدم عليه السلام ـ: آن گاه، خداى عز و جل، از قسمت هاى درشت و نرم و شيرين و شور زمين، خاكى را گِرد آورد و بر آن آب ريخت تا خالص شد و با رطوبت آميخت تا چسبناك گرديد و از آن، صورتى سرشت داراى انحنا، كشيدگى، بند و پيوند و مَفاصلْ، و آن را خشك كرد تا خود را گرفت، و محكمش كرد تا چون سفال گرديد، تا هنگامى مشخّص و زمانى معلوم.
آن گاه، از روح خود در آن دميد. سپس آن را در شكل انسانى درآورد، داراى ذهنى كه جولان دهد، و فكرى كه با آن تصرّف كند، و اندام هايى كه به كارشان گيرد، و ابزارى كه به حركتش درآورد، و شناختى كه با آن، بين حق و باطل، چشيدنى ها، بوييدنى ها، رنگ ها و اجناسْ فرق بگذارد، و آن انسان را به سرشت رنگ هاى گوناگون، و همگونى هاى هم آهنگ، ضدهاى برابر هم، و
نمایش ۱ تا ۲۰ از ۱۱۳