پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:دو آواز است كه خداوند دشمن مى دارد: شيون و فغان هنگام مصيبت، و ساز و آواز هنگام شادى.

امام على عليه السلام:از بيتابى كردن بپرهيز كه آن اميد را قطع مى كند و كار را به ضعف مى كشاند و اندوه به بار مى آورد. بدان كه دو راه نجات بيشتر نيست: يا مشكلى چاره دارد كه بايد چاره انديشى كرد و يا چاره ندارد كه در آن صورت بايد شكيبايى ورزيد.

امام على عليه السلام:با شكيبايى كردن بر بيتابى چيره آييد؛ زيرا بيتابى اجر را از بين مى برد و مصيبت را بزرگ مى كند.

امام على عليه السلامـ چون صداى شيونِ زنان بر كشتگان صفّين را شنيد ـفرمود: آيا زنان شما با اين فرياد گريه كه مى شنوم بر شما چيره شده اند؟ چرا آنان را از اين ناله و فغان باز نمى داريد؟!

امام باقر عليه السلام:بدترين نوع بيتابى سر دادن فغان و شيون و زدن بر سر و سينه و كندن موهاست. كسى كه نوحه گرى به راه اندازد، شكيبايى را ترك كرده است.

امام كاظم عليه السلام:مصيبت براى شكيبا يكى است و براى ناشكيبا دو تا.

امام على عليه السلام:از بيتابى كردن بپرهيز؛ كه آن اميد را قطع مى كند و عمل را ضعيف مى گرداند و اندوه مى آورد.

امام على عليه السلام:هر كه دل از دنيا بركنَد و از خوارى آن بيتابى نكند و براى رسيدن به ارجمندى آن به رقابت برنخيزد، خداوند او را هدايت كند، بى هدايت مخلوقى و علمش آموزد، بى آن كه از كسى تعليم گيرد و حكمت را در سينه اش استوار دارد و آن را بر زبانش جارى سازد.

امام صادق عليه السلام:حسين بن على عليه السلام در نزد پروردگارش نظر مى كند. و مى گويد: اگر زائر من بداند كه خداوند چه برايش آماده كرده است، هر آينه شاديش بيش از بيتابيش (از رنج سفر) خواهد بود و همانا زائر او پاك از هر گناهى به خانه خود باز مى گردد.

امام صادق عليه السلام:ابليس گفت: پنج دسته اند كه هيچ چاره اى براى آنها ندارم اما ديگر مردمان در مشت من هستند: هركه با نيّت درست به خدا پناه برد و در همه كارهايش به او تكيه كند؛ كسى كه شب و روز بسيار تسبيح خدا گويد؛ كسى كه براى برادر مؤمنش آن پسندد كه براى خود مى پسندد؛ كسى كه هر گاه مصيبتى به او مى رسد بيتابى نمى كند؛ و كسى كه به آنچه خداوند قسمتش كرده خرسند است و غم روزيش را نمى خورد.

امام على عليه السلام:اگر شكيبايى كنى، مقدّرات الهى بر تو جارى مى شود و مأجور خواهى بود و اگر ناشكيبى كنى، بازهم مقدّرات خداوند بر تو جارى مى شود اما تو گناهكار خواهى بود.

امام على عليه السلام:اگر همچون بزرگواران صبر كنى [چه بهتر]وگرنه همچون ستوران [رنج را] فراموش خواهى كرد.

امام على عليه السلام:هر كه بر رنجِ كسب و كار صبر نكند، بايد رنج بى چيزى را تحمّل كند.

امام على عليه السلام:هركه را شكيبايى نرهاند، ناشكيبى هلاكش گرداند.

امام صادق عليه السلامـ به مردى كه در مرگ فرزندش سخت بيتابى مى كرد ـفرمود: اى مرد! تو در كوچكترين مصيبت بيتابى مى كنى و از بزرگترين مصيبت غافلى! اگر براى آن جايى كه فرزندت رفت، آماده بودى هرگز براى او بيتابى نمى كردى. مصيبت آماده نشدنِ تو براى آن روز، بزرگتر از مصيبتِ فرزند توست.

امام على عليه السلامـ در وصف شگفت ترين عضو انسان؛ يعنى دل ـفرمود: اگر به ثروتى برسد، توانگرى او را ياغى مى كند و اگر مصيبتى بدو رسد، بيتابى رسوايش مى گرداند.

امام زين العابدين عليه السلامـ در مناجات ـگفت: الهى، به تو شكايت مى كنم از نفسى كه همواره به بدى فرمان مى دهد و به سوى گناه مى شتابد و به معاصى تو آزمند است. پر عذر و بهانه است و آرزوى دراز دارد، اگر به او گزندى رسد بيتابى مى كند و اگر خير و بركتى رسدش بخل مى ورزد، شيفته بازى و سرگرمى است، آكنده از غفلت و بى خبرى است، مرا به سوى گناه مى شتاباند و در كار توبه، به من وعده امروز و فردا مى دهد.

عوالى اللآلى:در حديث آمده است: هرگاه وقت نماز مى رسيد على عليه السلام بيتابى مى كرد و مى لرزيد و رنگ به رنگ مى شد. عرض مى شد: شما را چه شده است اى امير مؤمنان؟ مى فرمود: وقت نماز رسيده است، وقت امانتى كه خداوند بر آسمانها و زمين عرضه كرد و آنها از پذيرفتن اين امانت سر باز زدند و از آن ترسيدند.