پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كه براى از دست دادن چيزى از دنيا افسوس خورد، به فاصله يك ماه راه، به آتش نزديك مى شود.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كه براى از دست دادن چيزى از دنيا افسوس خورد، به اندازه مسافت هزار سال راه، به آتش نزديك شده است؛ و هر كه براى از دست دادن چيزى از آخرتش افسوس خورد، به اندازه مسافت هزار سال راه، به بهشت نزديك شده است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كه براى دنيا غمگين شود، از پروردگار متعال خود، خشمگين شده است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:دنيا از هيچ كس گرفته نشد، مگر آن كه خير او در آن بود.

امام على عليه السلام:هر كه براى دنيا اندوهناك شود، در واقع، از قضاى خداوندخشمگين شده است.

امام على عليه السلام:مبادا يكى از شما براى آنچه از دنيا به او نرسيده است، مانند كنيزان، زار بزند!

امام على عليه السلام ـ در نامه اش به ابن عبّاس ـ:آنچه را از دنيا از دستت رفته است، رها كن و زياد برايش غم مخور.

امام على عليه السلام:هر وقت چيزى از دنيا را از دست دادى، در واقع، غنيمتى است [كه آن را به دست آورده اى].

امام على عليه السلام ـ در نامه اش به عبد اللّه ابن عبّاس، و عبد اللّه مى گفت:«بعد از سخن پيامبر خدا، از هيچ سخنى به اندازه اين سخن، بهره نبردم» ـ: امّا بعد؛ آدمى گاه، از رسيدن به چيزى شادمان مى شود كه حتماً به او مى رسيده است، و از نرسيدن به چيزى ناراحت مى شود كه هرگز به آن دست نمى يافت. پس، شادمانى تو، بايد براى رسيدن به چيزى باشد كه به آخرتت مربوط مى شود، و اندوهت نيز بايد براى از دست دادن چيزى از آخرتت باشد. براى آنچه از دنيايت به دست آورده اى، زياد شاد مشو، و براى آنچه از آن از دست داده اى، ناراحتى و بى تابى مكن؛ بلكه بايد غمت، براى پس از مرگ باشد.

امام على عليه السلام ـ در نامه اش به ابن عبّاس، به روايتى ديگر ـ:امّا بعد؛ آدمى از رسيدن به چيزى شاد مى شود كه برايش از دست رفتنى نيست، و براى [نداشتن [چيزى غم مى خورد كه هرگز به آن نمى رسد. پس، نبايد بهترين چيز در نزد تو از دنيايت، رسيدن به لذّتى و يا گرفتن انتقامى باشد؛ بلكه بايد خاموش ساختن باطلى و يا زنده ساختن حقّى باشد. و بايد خوش حالى ات براى چيزى باشد كه [براى فردايت [پيش فرستاده اى، و افسوست به خاطر چيزى باشد كه به جا گذاشته اى تا ديگرى بهره مند گردد [و تو حسابش را پس بدهى]، و غمت براى پس از مرگ باشد.

امام على عليه السلام ـ در نامه اش به معاويه ـ:از دنيا بر حذر باش؛ چرا كه رسيدن به هيچ چيز دنيا، جاى شادى ندارد.

امام زين العابدين عليه السلام:خدايا! بر محمّد و آل او درود فرست، و مرا در همه حال به تمجيد و ستايشت و سپاس گزارى از خودت بگمار تا براى آنچه از دنيا به من داده اى، شادمان نگردم، و براى آنچه از دنيا به من نداده اى، اندوهگين نشوم.

نثر الدرّ:على بن الحسين عليهماالسلام گدايى را ديد كه مى گريد. فرمود: «اگر [همه [دنيا در دست اين مرد بود و از دستش مى افتاد، سزاوارش نبود كه براى آن بگريد».

امام زين العابدين عليه السلام:بار خدايا! مرا دوستدار همنشينى با فقيران گردان، و كمكم كن كه در همنشينى با آنان خوب شكيبايى كنم، و آنچه را از متاع دنياى فانى از من دريغ كرده اى، در گنجينه هاى جاويدانت برايم اندوخته كن.

امام صادق عليه السلام:از جمله پندهاى لقمان به فرزندش، اين بود كه: «فرزندم!. براى از دست دادن چيزى از دنيا افسوس مخور؛ چرا كه اندكِ دنيا بقايش دوام ندارد، و بسيارِ آن، خالى از رنج نيست».

امام رضا عليه السلام:عيسى بن مريم ـ كه درودهاى خداوند بر او باد به حواريان گفت: «اى بنى اسرائيل! براى از دست دادن چيزى از دنيا افسوس مخوريد، چنان كه دنياپرستان هر گاه به دنيايشان مى رسند، براى از دست دادن چيزى از دينشان افسوس نمى خورند».