پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر لحظه اى كه بر آدمى بگذرد و در آن ياد خدا نكند، روز قيامت بر آن لحظه افسوس مى خورد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:جبرئيل عليه السلام بر من فرود آمد و گفت: اى محمّد! پروردگارت به تو سلام مى رساند و مى فرمايد: «هر لحظه اى كه در آن [مرا] ياد مى كنى، آن لحظه براى تو در نزد من ذخيره مى شود، و هر لحظه اى كه در آن ياد من نكنى، آن لحظه از تو تباه شده است».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اهل بهشت، آن گونه كه براى ساعتى از روز كه در دنيا گذشته و ياد خدا نكرده اند، افسوس مى خورند، براى چيز ديگرى افسوس نمى خورند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اهل بهشت، افسوس نمى خورند، مگر براى لحظاتى كه بر آنان گذشته و در آن لحظات، خدا را ياد نكرده اند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس در مجلسى بنشيند و در آن خدا را ياد نكند، اين، از جانب خداوند براى او كاستى به حساب مى آيد، و هر كه در بسترى بخوابد و در آن خدا را ياد نكند، بر او از جانب خدا، كاستى به شمار مى آيد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس در بسترى بخوابد و در آن، خدا را ياد نكند، روز قيامت، آن خفتن، مايه افسوس او خواهد شد، و هر كس در مجلسى بنشيند و در آن خدا را ياد نكند، روز قيامت، آن مجلس، مايه افسوس او خواهد شد، و هر كس در راهى برود و در آن، خدا را ياد نكند، روز قيامت، آن رفتن، مايه افسوس او خواهد شد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر گاه عدّه اى در مجلسى گِرد آيند و نام خداوند عز و جل را نبرند و بر پيامبرشان درود نفرستند، آن مجلس، مايه افسوس و گزند آنان خواهد شد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر گاه گروهى در مجلسى بنشينند و در آن مجلس، نام خدا را نبرند و بر پيامبرشان درود نفرستند، آن مجلس، مايه افسوس آنان خواهد شد. اگر خدا خواست، عذابشان مى كند و اگر خواست، مى بخشدشان.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر گاه عدّه اى مجلسى را به پايان بَرند كه در آن، نام خدا برده نشده است، چنان است كه از سرِ لاشه الاغى برخاسته اند و برايشان مايه افسوس خواهد شد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر گاه گروهى در مجلسى بنشينند و در آن، خدا را ياد نكنند، آن مجلس در روز قيامت، برايشان مايه افسوس است، اگر چه اهل بهشت باشند و ثواب هر مجلسى را كه در آن ياد خدا كرده اند، خواهند ديد؛ ولى ثواب آن مجلس را نمى بينند و از اين رو، مايه افسوس آنان مى شود.

امام صادق عليه السلام:هيچ مجلسى نيست كه در آن، نيكان و بدان، گِرد هم آيند و بى ياد خداوند عز و جل از آن برخيزند، مگر آن كه در روز قيامت، آن مجلس، مايه افسوس آنان مى شود.

امام صادق عليه السلام:هر گاه گروهى در مجلسى گِرد آيند و از خداوند عز و جل و از ما ياد نكنند، آن مجلس، در روز قيامت، مايه افسوس آنان مى شود. [پدرم] امام باقر عليه السلام فرمود: «ياد كردن از ما، ياد كردن از خداست، و ياد كردن از دشمن ما، ياد كردن از شيطان است».

داوود عليه السلامـ در مناجاتش ـ: هر گاه مرا ديدى كه از مجالس ياد كنندگان [خدا]به مجالس غافلان [از ياد خدا]رفتم، پايم را بشكن؛ زيرا اين كار، لطفى است كه به من مى كنى.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:به من گفته شد (/ به من وحى شد) كه: بِدان آن ساعتى كه در آن از من ياد نكنى، آن ساعت به سود تو نيست؛ بلكه به زيان توست.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند متعال به داوود عليه السلام وحى فرمود كه: «اى داوود! هر ساعتى كه در آن از من ياد نكنى، آن ساعت را تلف كرده اى».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بد بنده اى است بنده اى كه خودبين و متكبّر باشد و خداى بزرگ و بلندمرتبه را فراموش كند. بد بنده اى است آن بنده اى كه گردن فراز و متجاوز باشد و خداى جبّار والا را فراموش كند. بد بنده اى است آن بنده اى كه فراموشكار و غافل باشد و قبرستان و پوسيده شدن [جسم خود] را فراموش كند. بد بنده اى است آن بنده اى كه سركشى و طغيان كند و آغاز و فرجام [خود] را فراموش كند. بد بنده اى است آن بنده اى كه دين را وسيله رسيدن به دنيا قرار دهد. بد بنده اى است آن بنده اى كه با شبههها در كمين دين بنشيند. بد بنده اى است آن بنده اى كه طمع، جلودار او باشد. بد بنده اى است آن بنده اى كه هوس، گم راهش كند. بد بنده اى است آن بنده اى كه خواهش، خوارش كند.

امام على عليه السلام:معبودا! كسى كه وَلَع ياد تو، او را به خود مشغول نسازد و به جوار قرب تو رخت سفر برنبندد، زندگى اش براى او مرگ است، و مُردنش مايه حسرت او.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در اندرزش به ابن مسعود ـ: اى پسر مسعود! خداى متعال فرموده است: «و هر كه از ياد [خداى]مهربان، روى گردانَد، بر او شيطانى بر گمارم كه همنشين وى باشد. و آنان، ايشان را از راه، باز مى دارند و گمان مى برند كه ره يافته اند، تا آن كه چون نزد ما آيد، مى گويد: اى كاش ميان من و تو، دورىِ خاور و باختر بود. پس چه بد همنشينى است!» . اى پسر مسعود! آنان بر كسى كه از سنّت من و واجبات خدا پيروى كند، خُرده مى گيرند. خداوند متعال فرموده است: «پس ايشان را به ريشخند گرفتيد تا آن كه يادم را از خاطر شما بردند و شما بر آنان مى خنديديد. من امروز به سبب شكيبى كه كردند، به آنان پاداش دادم، و آنان رستگارند» .

علل الشرائعـ به نقل از مفضّل بن عمر ـ: از ابو عبد اللّه امام صادق عليه السلام در باره عشق پرسيدم. فرمود: «دل هايى هستند كه از ياد خدا تهى شده اند و خداوند هم محبّت غير خود را به آنها چشانيده است».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بدىِ دنيا و آخرت، با نادانى است.