امام صادق عليه السلام:روزه ماه رمضان، واجب است و نماز مستحب در شب ماه رمضان به صورت جماعت، بدعت است و پيامبر خدا چنان نخوانْد و اگر خوب بود، آن را ترك نمى كرد. پيامبر صلى الله عليه و آله در بعضى از شب هاى ماه رمضان، به تنهايى نماز مى خوانْد. گروهى پشت سر او به نماز ايستادند. چون آنان را [در پشت سر خويش]احساس كرد، وارد خانه اش شد و اين كار را سه شب انجام داد. پس از سه شب، صبح به منبر رفت و خدا را حمد و ثنا گفت. سپس فرمود: «اى مردم! در شب، غير از نماز واجب، نماز ديگرى را به جماعت نخوانيد، نه در ماه رمضان و نه در جز آن. آنچه كرديد، بدعت است. در روز هم نماز مستحب را به جماعت نخوانيد كه نماز [مستحب به جماعت آوردن] در روز هم بدعت است و هر بدعتى گم راهى است و هر گم راهى اى راه به دوزخ مى برد».

الإقبال:با اين دعا از خانه بيرون برو، تا آن كه همراه امام، وارد نماز شوى. اگر چيزى از آن از تو فوت شد، پس از نماز، قضايش كن: «خداوندا! رويم را به سوى تو كردم و بر تو توكّل نمودم. اللّه أكبر، آن گونه كه هدايتمان كرد. اللّه أكبر، خدا و مولاى ما. اللّه أكبر بر آن كه نعمتمان داد و آنچه آزمودمان، نيكوست. اللّه أكبر، براى آنچه ما را برگزيد و بر عهده ما نهاد. اللّه أكبر، پروردگار ما، كه ما را آفريد. اللّه أكبر، كه ما را هستى داد. اللّه أكبر، آن كه با قدرتش ما را هدايت كرد. اللّه أكبر، آن كه ما را آفريد و سامان بخشيد. اللّه أكبر، آن كه با آيين خود به ما احسان كرد. اللّه أكبر، آن كه از فتنه اش ما را ايمن ساخت. اللّه أكبر، آن كه با اسلام، ما را برگزيد. اللّه أكبر، آن كه با اسلام، ما را بر جز ما

تاريخ الطبرىـ به نقل از ابو سلمه ـ: هنگام غروب، هاشم بن عُتْبه زُهْرى يارانش را فراخواند و گفت: هَلا! هر كس خدا و سراى آخرت را مى طلبد، به من روى آورَد. انبوهى از مردم به او روى آوردند و او با زبده يارانش، چند بار بر شاميان به سختى يورش بُرد؛ امّا از هر سوى كه حمله مى كرد، با مقاومت روبه رو مى شد و نبردى سخت مى كرد. پس به يارانش گفت: مبادا مقاومت ايشان، شما را به هراس اندازد! به خدا سوگند، آنچه از ايشان مى بينيد، تنها تعصّب عربى است و اين مقاومت، زير پرچم همين تعصّب و بر محور آن صورت مى پذيرد؛ و همانا ايشان در گم راهى اند و شما بر حقّيد. اى گروه! مقاومت ورزيد و پايمردى كنيد و گِرد هم آييد تا همگى با وقار و آرامش به سوى دشمنمان حركت كنيم. آن گاه، استوارى ورزيد، يكديگر را يارى كنيد و

العقد الفريدـ در بيان گفتگوى امام عليه السلام با ابن كوّاء ـ: على عليه السلام به وى گفت: «اى ابن كوّاء! هر كس در اين دين گناهى مرتكب شود كه در اسلام، بدعت شمرده گردد، او را از همان گناه توبه مى دهيم؛ و همانا توبه تو آن است كه هدايتى را كه از آن برون شده اى، بشناسى و ضلالتى را كه بدان داخل گشته اى، دريابى». ابن كوّاء گفت: ما انكار نمى كنيم كه فريب خورده ايم. عبد اللّه بن عمرو بن جرموز ـ كه از قاريانِ اهل حروراء بود ـ، به على عليه السلام گفت: به خدا سوگند، ما [معناى] اين آيه را درك كرديم: «الف لام ميم! آيا مردم پنداشتند كه همين كه بگويند ايمان آورديم، وا نهاده مى شوند و آزموده نمى گردند؟» . پس بازگشتند و وراى على عليه السلام، نماز ظهر گزاردند و همراه او به كوفه بازآمدند. از آن پس،

تاريخ الطبرىـ به نقل از عبد الملك بن ابى حرّه ـ: چون على عليه السلام، ابو موسى را براى داورى برگزيد، برخى از خوارج با هم ديدار كردند و در خانه عبد اللّه بن وَهْب راسبى گرد آمدند. عبد اللّه بن وهب، پس از سپاس و ستايش خدا گفت: امّا بعد؛ به خدا سوگند، جماعتى را كه به [خداوند]رحمان ايمان دارند و به حكم قرآن تن مى دهند، روا نيست كه اين دنيا كه خشنود شدن به آن و تكيه كردن بر آن و برگزيدنش، رنج و ويرانى است، نزد آنان گُزيده تر از امر به معروف و نهى از منكر و گفتار حق باشد، هر چند دچار كمبود يا زيانى در اين دنيا شود؛ زيرا پاداش وى در روز قيامت، خشنودى خداى عز و جل و جاودانگى در بهشت اوست. پس اى برادران ما بياييد با نپذيرفتن اين بدعت هاى گم راه كننده، از اين سرزمين كه مردمى ستمگر دارد، به برخى

تاريخ الطبرىـ به نقل از حميد بن هلال ـ: خوارجى كه از بصره حركت كرده بودند، آمدند تا به برادرانشان در كناره نهر نزديك شدند. پس دسته اى از ايشان كه در راه بودند، به مردى برخوردند كه زنى را بر خرى سوار كرده، شتابان پيش مى بُرد. پس به كنارش رفتند و او را فرا خواندند و به تهديد، هراسانش ساختند و به وى گفتند: تو كيستى؟ گفت: من عبد اللّه هستم فرزند خَبّاب، كه صحابى پيامبر خدا بود. سپس خَم شد تا جامه اش را كه هنگام هراساندن او از اندامش بر زمين افتاده بود، بردارد. به او گفتند: آيا تو را به هراس افكنديم؟ گفت: آرى. او را گفتند: تو را بيمى نيست! پس ما را از پدرت حديثى روايت كن كه وى از پيامبر صلى الله عليه و آله شنيده باشد؛ اميد كه خداوند، ما را از آن سود دهد. گفت: پدرم از پيامبر خدا روايت

أنساب الأشراف:چون على عليه السلام كوفيان را به جنگ فراخواند و آنان سستى و كُندى كردند، عتاب و سرزنششان كرد و چون ناتوانى آنان آشكار شد و بيم آن داشت كه كار آنان به ترك جنگ و يارى بينجامد، بزرگان كوفه و پيروانش را كه به خيرخواهى و اطاعتشان اعتماد داشت، فراخواند و فرمود: «حمد خداى راست. گواهى مى دهم كه جز خدا معبودى نيست و محمّد صلى الله عليه و آله بنده و فرستاده اوست. اما بعد؛ اى مردم! شما مرا به اين بيعت فرا خوانديد و من آن را بر شما رد نكردم. سپس بر زمامدارى با من بيعت كرديد، در حالى كه از شما نخواسته بودم. عدّه اى بر من شوريدند، كه خداوند زحمت آنان را كفايت كرد و به خاكشان افكند و ناكامشان كرد و بدخواهى را به خودشان بازگرداند. عدّه اى مانده اند كه در اسلام، پديده هاى تازه و بدعت مى