مصباح المتهجّد ـ به نقل از ابو حمزه ثمالى ـ :امام سجّاد عليه السلام در ماه رمضان، همه شب را نماز مى خواند و چون سحر مى شد، اين دعا را مى خواند: «خدايا! مرا با كيفرت ادب نكن و با عقوبت غافلگيركننده ات، به من نيرنگ مزن. پروردگارا! برايم از كجا خير تواند بود، با آن كه جز از پيش تو يافت نمى شود؛ و برايم از كجا رهايى خواهد بود، با آن كه جز به يارى ات، در توان نيست؟ نه آن كه نيكى كند، از يارى و رحمتت بى نياز است و نه آن كه بدى كند و بر تو گستاخ شود و تو را ناخرسند سازد، از قلمرو قدرتت بيرون. اى پروردگار من، اى پروردگار من، اى پروردگار من!.». بگويد تا آن كه نفَس قطع شود. «تو را با تو شناختم و تو خود، مرا بر خودت راهنمايى كردى و به سويت خواندى و اگر تو نبودى، نمى دانستم كه تو چيستى. سپاس،

مصباح المتهجّد ـ به نقل از جندب بن عبد اللّه اَزدى، از پدرش ـ :على عليه السلامروز عيد فطر خطبه مى خواند و مى فرمود: «ستايش، خداوندى را كه آسمان ها و زمين را آفريد و تاريكى ها و روشنايى را پديد آورد. سپس آنان كه به پروردگارشان كفر ورزيدند، از حق روى گردان مى شوند. چيزى را براى خداوند، شريك قرار نمى دهيم و جز او، سرپرستى نمى گيريم. ستايش، خداوندى را كه آنچه در آسمان ها و آنچه در زمين است، براى اوست، و نيز ستايش در آخرت، از آنِ اوست و او حكيم آگاه است و آنچه را در زمين فرو مى رود و آنچه را از آن برمى آيد و آنچه را از آسمان فرود مى آيد و آنچه را در آن بالا مى رود، مى داند و او مهربان آمرزنده است. چنين است پروردگار ما، كه ثناى او شكوهمند است. بى پايان و بى سرانجام و بى نهايت است و معبودى

مصباح المتهجّد ـ به نقل از ابو حمزه ثمالى ـ:امام سجّاد عليه السلام در ماه رمضان، همه شب را نماز مى خواند و چون سحر مى شد، اين دعا را مى خواند: «خدايا! مرا با كيفرت ادب نكن و با عقوبت غافلگيركننده ات، به من نيرنگ مزن. پروردگارا! برايم از كجا خير تواند بود، با آن كه جز از پيش تو يافت نمى شود؛ و برايم از كجا رهايى خواهد بود، با آن كه جز به يارى ات، در توان نيست؟ نه آن كه نيكى كند، از يارى و رحمتت بى نياز است و نه آن كه بدى كند و بر تو گستاخ شود و تو را ناخرسند سازد، از قلمرو قدرتت بيرون. اى پروردگار من، اى پروردگار من، اى پروردگار من!.». بگويد تا آن كه نفَس قطع شود. «تو را با تو شناختم و تو خود، مرا بر خودت راهنمايى كردى و به سويت خواندى و اگر تو نبودى، نمى دانستم كه تو چيستى. سپاس،

سيّد ابن طاووس ـ در الإقبال ـ:آغاز مى كنيم به بيان دعاهاى كوتاه ۱۱ بين هر ركعت. اينها را از خطّ جدّم ابوجعفر طوسى ـ كه خداوند، پيوسته با رحمت ها و عناياتش او را يارى كند ـ نقل مى كنم. پس، از جمله آنهاست در تهذيب الأحكام و غير آن، از امام صادق عليه السلام كه: [1 و 2] «چون نماز مغرب و نوافل آن را خواندى، هشت ركعت مربوط به پس از مغرب را بخوان. چون دو ركعت را خواندى، تسبيح [حضرت] زهرا عليهاالسلامرا پس از هر دو ركعت بگو و بگو: خداوندا! تو نخستينى و پيش از تو چيزى نيست؛ و تو واپسينى و پس از تو چيزى نيست؛ و تو آشكارى و برتر از تو چيزى نيست؛ و تو نهانى و فروتر از تو چيزى نيست؛ و تو توانمند حكيمى. خداوندا! بر محمّد و خاندان محمّد درود فرست و مرا در هر خيرى كه محمّد و خاندان محمّد را در آن وارد

مصباح المتهجّد ـ به نقل از جندب بن عبد اللّه اَزدى، از پدرش ـ:على عليه السلامروز عيد فطر خطبه مى خواند و مى فرمود: «ستايش، خداوندى را كه آسمان ها و زمين را آفريد و تاريكى ها و روشنايى را پديد آورد. سپس آنان كه به پروردگارشان كفر ورزيدند، از حق روى گردان مى شوند. چيزى را براى خداوند، شريك قرار نمى دهيم و جز او، سرپرستى نمى گيريم. ستايش، خداوندى را كه آنچه در آسمان ها و آنچه در زمين است، براى اوست، و نيز ستايش در آخرت، از آنِ اوست و او حكيم آگاه است و آنچه را در زمين فرو مى رود و آنچه را از آن برمى آيد و آنچه را از آسمان فرود مى آيد و آنچه را در آن بالا مى رود، مى داند و او مهربان آمرزنده است. چنين است پروردگار ما، كه ثناى او شكوهمند است. بى پايان و بى سرانجام و بى نهايت است و معبودى جز

امام على عليه السلامـ برگرفته نامه او به معاويه ـ: چه خواهى كرد آن هنگام كه پرده هاى دنيايى كه در آنى، از پيش رويت برداشته شود؛ دنيايى كه به آرايه هايش شادمان شده اى و با لذّتش فريفته گشته اى، تو را فرا خوانده و دعوتش را پذيرفته اى، پيشروَت گشته و تو [نيز]از او پيروى كرده اى، تو را فرمان داده و تو از وى فرمان بُرده اى؟ زود است كه نگاهدارنده اى تو را بر حالى نگه دارد كه هيچ نجات بخشى نتواند از آن رهايى ات دهد. پس، از اين امر (ادّعاى خلافت) دست بردار، خود را براى حسابرسى آماده ساز، براى آنچه بر تو فرود آمده (پيرى و مقدّمات مرگ)، دامنِ [آمادگى]به كمر زن و گوش خويش را بر گفتار گم راهان وا مگشا؛ و اگر چنين نكنى، تو را از [عواقب]غفلتى كه از خويش كرده اى، آگاه خواهم كرد. همانا تو در ناز و نعمت

امام زين العابدين عليه السلامـ از دعايش در دو عيد فطر و قربان و روز جمعه ـ: نفرين هميشگى براى كسى است كه از تو روى بگردانَد، و نااميدى خواركننده براى كسى است كه از تو مأيوس گردد، و بدترين بدبختى براى كسى است كه فريب [نعمت هاى] تو را بخورد. چه بسيار است واژگونى او در عذاب تو، و چه طولانى است سرگردانى او در كيفر تو، و چه دور است گشايش كار او، و چه يأس آلود است آسان رها شدن او. [همه اينها] ناشى از دادگرى در حُكم توست كه در آن، جفا نمى كنى و انصاف در داورى توست كه در آن، ستم روا نمى دارى. حجّت هايت را [پى در پى]آشكار ساختى و بهانه ها را پايان دادى و تهديد را پيش تر اعلان نمودى، و در ترغيب [به ثواب]، مهربانى كردى و [براى عبرت گرفتن]مَثَل ها زدى و مهلت ها را طولانى نمودى و [مجازات را] به تأخير

الأمالى، شجرى ـ به نقل از اوزاعى ـ : وارد مدينه، شهر پيامبر خدا شدم و گفتم: اين جا از فقيهان، چه كسانى هستند؟ گفتند: محمّد بن مُنكَدِر، محمّد بن مبشّر، و محمّد بن على (يعنى على بن الحسين بن على بن ابى طالب عليهم‏السلام). پيش خود گفتم: براى آغاز كردن، هيچ يك از اينها، از فرزند پيامبر خدا شايسته‏تر نيست. پس نزد او (امام باقر عليه ‏السلام) آمدم و گفتم: اى فرزند پيامبر خدا! مرا درباره اين سخن خداوند عز و جل آگاه ساز: «خدا آنچه را بخواهد، محو يا اثبات مى‏كند، و اصل كتاب، نزد اوست» . فرمود: «پدرم از جدّم على عليه ‏السلام، به من خبر داد كه او از پيامبر صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله پرسيد و پيامبر صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله فرمود: "اى على! همانا تو را به اين [آيه] بشارت مى‏دهم كه تو امّت مرا پس از

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:دانش [الهى]، پيشى گرفت و قلم رقم زد و قَدَر قطعى شد بر محقق شدن كتاب، تصديق رسولان و خوش بختى براى مؤمنان و پرهيزگاران از جانب خداوند عز و جل و بدبختى دروغگويان و كافران و ولايت خدا بر مؤمنان و بيزاريش از مشركان. سخن خود را از خدا روايت مى كنم. خداوند ـ تبارك و تعالى ـ مى فرمايد: «اى فرزند آدم! به مشيّت من است كه آنچه مى خواهى، براى خود مى خواهى و به اراده من است كه آنچه اراده مى كنى، براى خود اراده مى كنى و به سبب زيادى نعمتم بر تو، بر نافرمانى از من نيرو گرفتى و در سايه پاكى و يارى و آسايش من، واجب هاى مرا براى من ادا نمودى. پس، من به نيكى هاى تو از تو سزاوارترم و تو به بدى هايت از من شايسته ترى. پس، خير رسيده از جانب من به تو ـ كه به خاطر سزاوارى من است ـ

امام على عليه السلامـ آن گاه كه مالك اشتر را به استاندارى و كارهاى مصر گماشت، در عهدنامه اى خطاب به وى ـ: به نام خداوند بخشنده مهربان. اين فرمانى است از بنده خدا على، امير مؤمنان به مالك بن حارث اشتر، در عهدنامه او، آن گاه كه وى را به استاندارى مصر گماشت، براى جمع آورى خراج و ماليات مصر و جهاد با دشمنش و اصلاح كارهاى مردمش و آبادسازى شهرهايش. او را فرمان داد به تقواى الهى و برگزيدن طاعت او و پيروى از آنچه خداوند در كتابش به آن فرمان داده است، از واجبات و مستحبّاتى كه هيچ كس جز با پيروى از آنها سعادتمند نمى شود و جز با انكار و تباه ساختن آنها بدبخت نمى گردد [و به او فرمان داد] كه با دست و دل و زبانش خدا را يارى كند؛ چرا كه خداوند، عهده دار يارى كسى است كه يارى اش كند. همانا او نيرومند و

امام على عليه السلام:بندگان خدا! از خدا پروا كنيد و با كارهايتان، بر مرگتان پيشى گيريد، و با آنچه از دست شما خارج مى شود، چيزى را بخريد كه برايتان مى مانَد، و بار سفر ببنديد كه شما را به كوچيدن وا مى دارند، و براى مرگْ آماده شويد كه بر سرتان سايه افكنده است، و مردمى باشيد كه بر آنان بانگ زده اند و بيدار شده اند و فهميده اند كه دنيا براى آنان، جاى ماندن نيست و آن را عوض كرده اند. به راستى كه خداوند، شما را بيهوده نيافريده و يَله، رهايتان نساخته است و بين هر كدام از شما و بهشت يا دوزخ، چيزى جز مرگى كه او را دريابد، نيست. و روزگارى كه لحظه ها آن را كوتاه و ساعت ها آن را نابود مى كنند، به كوتاهْ زمانى سزاوار است، و غايبى كه گذشتِ روز و شب، او را فرا مى خواند، سزاوار است كه به سرعت باز آيد، و

التوحيدـ به نقل از اَصبغ بن نُباتَه ـ: هنگامى كه على عليه السلام به [مسند]خلافت نشست و مردم با وى بيعت كردند، در حالى كه عمامه پيامبر خدا را بر سر نهاده و رداى او را پوشيده و نعلين او را به پا كرده بود و شمشيرش را حمايل ساخته بود، [وارد مسجد شد،]بالاى منبر رفت و بر آن نشست. آن گاه، انگشتانش را در هم فرو بُرد و زير شكمش نهاد و فرمود: «اى مردم! پيش از آن كه مرا از دست بدهيد، از من بپرسيد. اين، صندوقچه دانش است. اين، لعاب دهان پيامبر خداست. اين [علم]، چيزى است كه پيامبر خدا، ذرّه ذرّه در كام من نهاد. از من بپرسيد؛ چرا كه دانش پيشينيان و پسينيان، نزد من است. سوگند به خدا، اگر تختى برايم بگذارند و بر آن بنشينم، براى توراتيان به توراتشان فتوا خواهم داد، به گونه اى كه تورات به سخن آيد و گويد: