امام زين العابدين عليه السلامـ در مناجات با خدا ـ: پس به آنچه مرا به سوى آن كشاندى، تكيه كردم، اگر چه به من گزند رسيد، و فقر، خوارم كرد، و بلا، دامنگيرم شد. پس اگر اين ها ـ اى معبود من ـ از خشم و ناخشنودى تو بر من است، از خشم تو به بردبارى تو پناه مى برم ـ اى مولاى من ـ، و اگر خواسته اى مرا بيازمايى، بى گمان، ناتوانى و بيچارگى مرا مى دانستى؛ چرا كه فرموده اى: «به راستى كه انسان، سخت آزمند آفريده شده است. چون به او بدى اى رسد، بى تابى كند، و چون خوبى اى به او رسد، بخل مى ورزد» . و فرموده اى: «امّا انسان، هرگاه پروردگارش او را بيازمايد و گرامى اش دارد و نعمتش دهد، مى گويد: پروردگارم مرا گرامى داشته است». و امّا هرگاه او را بيازمايد و روزى اش را بر او تنگ گرداند، مى گويد: پروردگارم مرا

جابر از امام باقر عليه السلام:آن حضرت به من فرمود: اى جابر! آيا كسى را كه ادعاى تشيّع مى كند همين كافى است كه دم از محبّت ما خاندان زند؟! به خدا سوگند، شيعه ما نيست، مگر آن كسى كه از خدا پروا كند و او را فرمان برد. اى جابر! اينان شناخته نشوند، مگر با فروتنى و خشوع و امانت دارى و بسيار بودن به ياد خدا و روزه و نماز و نيكى به پدر و مادر و رسيدگى به همسايگان تهيدست و مستمند و بدهكاران و يتيمان و راستگويى و تلاوت قرآن و درباره مردم چيزى جز خير و خوبى نگفتن و اين كه در همه چيز، امين و امانتدار معاشران خود باشند. جابر مى گويد: عرض كردم: يابن رسول اللّه! امروزه ما احدى را با اين صفات سراغ نداريم. حضرت فرمود: اى جابر! زنهار كه عقايد [باطله] گوناگون تو را به بيراهه نكشاند. آيا همين بس است كه فردى

امام صادق عليه السلام:هنگام خداحافظى با گروهى از شيعيان خود كه از كوفه نزد وى آمده بودند ـ : شما را سفارش مى كنم به پروا داشتن از خدا و به كار بستن فرمان او و دورى از نافرمانيش و باز گرداندن امانت به كسى كه به شما امانتى سپرده است و حسن معاشرت با كسى كه با او همنشينى مى كنيد واين كه براى ما دعوتگرانى خاموش باشيد. عرض كردند: يابن رسول اللّه! چگونه با خاموشى به سوى شما دعوت كنيم؟ فرمود: اين كه به طاعت خدا كه ما شما را بدان فرمان داده ايم، عمل كنيد و از ارتكاب حرامهاى خدا كه ما شما را از آن باز داشته ايم، باز ايستيد و با مردم به راستى و دادگرى رفتار كنيد و امانت را ادا كنيد و به خوبيها فرا خوانيد و از زشتيها باز داريد و مردم جز خوبى، چيزى از شما نبينند؛ زيرا هر گاه اين صفات را در شما بيابند،

اسماعيل بن جابر مى گويد:امام صادق عليه السلام اين نامه را به ياران خود نوشت و به آنان دستور داد كه پيوسته آن را مطالعه كنند و در آن بينديشند و از آن مراقبت به عمل آورند و به كارش بندند. از اين رو، آنها اين نامه را در نمازخانه منازل خود مى گذاشتند و بعد از نماز، در آن تدبّر مى كردند: به نام خداوند بخشنده مهربان اما بعد، از پروردگارتان عافيت بطلبيد و آرام و با وقار و سنگين باشيد، حيا را از دست ندهيد و از آن چه صُلحاى پيش از شما دورى كرده اند دورى كنيد. مبادا زبانهاى خود را به دروغ و بهتان و گناه و تجاوز بيالاييد؛ زيرا اگر زبانهاى خود را از آن چه خداوند ناخوش دارد و شما را از آن نهى كرده است، نگهداريد، براى شما نزد پروردگارتان، بهتر است از اين كه زبانهايتان را به آنها بيالاييد. چه، آلودن

امام صادق عليه السلام ـ به نقل از پدرانش، از امام على عليه السلام ـ:پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «شبى كه به آسمان (معراج) برده شدم، وارد بهشت گرديدم. در آن جا كاخى از ياقوت سرخ ديدم كه از فرط روشنايى و نورانيتش، درون آن از بيرونش ديده مى شد و در آن، دو سراپرده از دُر و زبرجد بود. گفتم: اى جبرئيل! اين كاخ براى كيست؟ گفت: اين براى كسى است كه سخن خوش بگويد و پيوسته روزه بدارد و اطعام كند و شب كه مردم خفته اند، به عبادت بپردازد». گفتم: اى پيامبر خدا! در ميان امّتت كيست كه از عهده اين كارها بر آيد؟ فرمود: «آيا مى دانى سخن خوش چيست؟». گفتم: خدا و پيامبرش داناترند. فرمود: «گفتنِ سبحان اللّه و الحمد للّه و لا إله إلّا اللّه و اللّه أكبر. آيا مى دانى پيوسته روزه داشتن چيست؟».

امام صادق عليه السلام ـ به نقل از پدرانش عليهم السلام، از امام على عليه السلام ـ: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «در بهشت، غرفه هايى هستند كه بيرون آنها از درونشان و درون آنها از بيرونشان ديده مى شود. در اين غرفه ها آن كس از امّتم ساكن مى شود كه سخن خوش بگويد و اطعام كند و سلام را رواج دهد و پيوسته روزه بدارد و شب كه مردم خوابند، نماز بخواند». گفتم: اى پيامبر خدا! در ميان امّتت كيست كه از عهده اين كارها بر آيد؟ فرمود: «اى على! آيا مى دانى سخن خوش چيست؟ كسى كه هر صبح و عصر، ده مرتبه بگويد: سبحان اللّه و الحمد للّه و لا إله الّا اللّه و اللّه أكبر. اطعام كردن نيز خرجى دادن مرد به عائله اش است، و پيوسته روزه داشتن، اين است كه انسان، ماه رمضان و سه روز از هر ماه را روزه بگيرد كه